การเดินทางระหว่างประเทศของหยกไต้หวัน
การขุดค้นพบเครื่องหยก เป็นอีกหนึ่งหลักฐานที่ยืนยันว่าไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งในเครือข่ายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แม้ว่าแหล่งผลิตหินหยกที่สำคัญของไต้หวัน อยู่ที่หมู่บ้านเฟิงเถียนในเมืองฮัวเหลียน แต่ก็มีการขุดพบหินหยกในแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ซึ่งรวมถึงแหล่งโบราณคดีเปยหนานด้วย สะท้อนให้เห็นว่า เครื่องหยกมีการหมุนเวียนแลกเปลี่ยนภายในเกาะอย่างคึกคัก
ไม่เพียงแต่บนเกาะเท่านั้น จากการขุดค้นทางโบราณคดีพบว่า หยกไต้หวันได้เดินทางไปยังภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย ตัวอย่างเช่น ต่างหูหยกลิงลิง-โอ (Lingling-o) ที่มีปุ่มแหลมสามปุ่มยื่นออกมาด้านข้าง ซึ่งมีอายุราว 2,500 - 2,000 ปีที่แล้ว ถูกค้นพบในพื้นที่ทางตอนใต้ของฟิลิปปินส์ ตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว ประเทศไทย และภาคกลางไปจนถึงภาคใต้ของเวียดนาม
“ต่างหูหยกลิงลิง-โอที่ค้นพบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อไม่นานมานี้ กับต่างหูที่ถูกค้นพบในแหล่งโบราณคดีจิ้วเซียงหลาน (舊香蘭) ในเมืองไถตงของไต้หวัน มีลักษณะที่แตกต่างกันเล็กน้อย นักโบราณคดีจึงสันนิษฐานว่า อาจมีกลุ่มช่างฝีมือจากไต้หวันนำวัสดุเหล่านี้ เดินทางไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทำการประดิษฐ์เครื่องประดับให้เหมาะสมตามความต้องการของคนในท้องถิ่น จึงทำให้เกิดความแตกต่างกันเล็กน้อย” จากการวิเคราะห์วัสดุ ยังพบว่าหยกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต่างก็มีแร่โครไมต์ (Chromite) ซึ่งเป็นคุณสมบัติพิเศษที่บ่งชี้ว่า หยกเหล่านี้มีต้นกำเนิดจากไต้หวัน จึงกล่าวได้ว่าเป็นอีกยุคหนึ่งของผลิตภัณฑ์ MIT และยังเป็นสิ่งยืนยันทฤษฎีที่ว่า ทะเลไม่เคยเป็นสิ่งกีดขวาง พวกเขามีการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปมาหาสู่กันตั้งแต่อดีตกาลแล้ว
