ออนเซ็นแห่งลวี่เต่า น้ำพุร้อนเจารื่อ

เกาะลวี่เต่าเกิดจากการปะทุของภูเขาไฟใต้ทะเล หลังจากลาวาที่พุ่งออกมาเย็นตัวลงและเกิดการทับถมพอกพูน ดันให้เปลือกโลกนูนขึ้น ต่อมาถูกกัดเซาะจากน้ำทะเลและลมเป็นเวลายาวนาน จึงกลายเป็นรูปร่างของเกาะลวี่เต่าในปัจจุบัน

เกาะที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางทะเลแห่งนี้มีรูปทรงสามเหลี่ยมคว่ำ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองไถตง (Taitung) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 33 กิโลเมตร มีพื้นที่เพียง 16 ตารางกิโลเมตร แต่กลับอุดมไปด้วยทัศนียภาพทางธรรมชาติที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นโขดหิน หน้าผาสูงชัน หาดทราย และทุ่งหญ้าเขียวขจี ประกอบกับมีกระแสน้ำคูโรชิโอะ (Kuroshio Current) หรือกระแสน้ำสีดำไหลผ่าน ทำให้น้ำทะเลรอบเกาะมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปีประมาณ 26 องศาเซลเซียสขึ้นไป นอกจากนี้ยังมีระบบนิเวศที่หลากหลาย เป็นจุดหมายปลายทางที่เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์สำหรับนักท่องเที่ยว

กลับมาขับขาน บทเพลงยามราตรีแห่งเกาะลวี่เต่า ที่บ้านเกิด

คนที่ไปเที่ยวเกาะลวี่เต่า ส่วนใหญ่มักจะพักเพียง 2 วัน 1 คืน แต่ก็มีบางคนที่เลือกจะปักหลักใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เพื่อทำตามความฝันของการใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายท่ามกลางธรรมชาติ

แต่ทว่าการใช้ชีวิตบนเกาะลวี่เต่าไม่ได้ง่าย หลินหว่านเหม่ย (林婉美) ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ (COO) ของน้ำพุร้อนเจารื่อ (Zhaori Hot Spring) กล่าวกับผู้เขียนว่า ในหนึ่งปีสามารถทำงานหกเดือนเท่านั้น

ตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายนของปีถัดไป จะมีลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่าน เกาะลวี่เต่าที่หันหน้าออกสู่มหาสมุทรแปซิฟิกจึงต้องเผชิญกับคลื่นสูงกว่า 3 เมตร ช่วงนี้มักมีการประกาศหยุดเดินเรือ ทำให้เกาะลวี่เต่ากลายเป็นเกาะที่ถูกปิดตายชั่วคราว

หลินหว่านเหม่ยเคยเป็นผู้สื่อข่าวอาวุโสที่โลดแล่นอยู่ในวงการสื่อมวลชนมามากกว่า 20 ปี ด้วยความหลงใหลในการท่องเที่ยว หลังเกษียณ เธอจึงก่อตั้งบริษัททัวร์และทำงานเป็นไกด์นำเที่ยว แต่เมื่อเกิดการระบาดของโควิด-19 ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2020 งานทุกอย่างของเธอต้องหยุดชะงักลงทันที เนื่องจากบ้านเกิดอยู่ที่ตำบลลู่เย่ ในเมืองไถตง และได้รับคำแนะนำจากครอบครัว รวมทั้งความประทับใจจากการไปฮันนีมูนที่เกาะลวี่เต่า ทำให้เธอตัดสินใจกลับมาที่เกาะลวี่เต่าอีกครั้ง และกลายเป็นผู้บริหารของน้ำพุร้อนเจารื่อ

หลินหว่านเหม่ยเป็นคนที่มีอารมณ์ศิลปิน เธอมักพูดติดตลกกับตัวเองว่า เธอมีอุดมคติที่สูงส่งเกินไป เธอไม่เพียงต้องการตอบแทนถิ่นฐานบ้านเกิด แต่ยังได้รับแรงบันดาลใจจากเมือง โพรวองซ์ของประเทศฝรั่งเศส ที่โด่งดังจากหนังสือชื่อ A Year in Provence ของปีเตอร์ เมย์เล (Peter Mayle) และจากตำบลฉือซ่าง เมืองไถตง ซึ่งโด่งดังจากเทศกาลศิลปะเก็บเกี่ยวข้าวในฤดูใบไม้ร่วง (Autumn Rice Harvest Arts Festival)

เธอเล่าว่า จากบันทึกท้องถิ่นของเกาะลวี่เต่าระบุว่า ก่อนยุคที่รัฐบาลคณะชาติ (รัฐบาลสาธารณรัฐจีนภายใต้การนำของพรรคก๊กมินตั๋ง) จะย้ายมาปักหลักที่ไต้หวันและก่อนที่เกาะลวี่เต่าจะกลายเป็นสถานที่กักกันนักโทษการเมือง ในยุคที่ญี่ปุ่นยึดครองไต้หวันก็มีการค้นพบแหล่งน้ำพุร้อนแล้ว น้ำพุร้อนที่นี่เป็นน้ำแร่ที่ผสมผสานกับน้ำทะเล และสถานที่ตั้งของบ่อน้ำพุร้อนอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นมหาสมุทรแปซิฟิกได้กว้างไกล ทำให้สามารถแช่น้ำพุร้อนพร้อมชมพระอาทิตย์ขึ้นได้ในเวลาเดียวกัน ชาวญี่ปุ่นเรียกที่นี่ว่า อาซาฮิออนเซ็น (Asahi Onsen) และยังถือว่าที่นี่เป็นสถานที่สำหรับการบำบัดจิตใจอีกด้วย

หลินหว่านเหม่ย ซึ่งเดินทางไปเยือนสถานที่ต่าง ๆ ทั่วโลกบ่อย ๆ ยกให้น้ำพุร้อนเจารื่อ อยู่ในประเภทเดียวกันกับบ่อน้ำพุร้อนที่คาโลวี วารี (Karlovy Vary) ซึ่งเป็นเมืองแห่งน้ำพุร้อนและสปาที่มีชื่อเสียงของสาธารณรัฐเช็ก 

เจารื่อ เป็นน้ำพุร้อนริมทะเลที่พบได้ยากในโลก มีสิ่งอำนวยความสะดวกหลากหลาย อาทิ บ่อแช่น้ำพุร้อนทั้งแบบกลางแจ้งและกึ่งกลางแจ้ง สระว่ายน้ำ และโซนต้มไข่ เป็นต้น เหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจของทุกคนในครอบครัว

ลงมือทำเพื่อชุมชน จุดประกายให้มีผู้คนเข้าร่วมภารกิจมากขึ้น

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะลวี่เต่า 4 ปี หลินหว่านเหม่ยเล่าว่า วิถีชีวิตที่นี่ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังขับขานบทเพลงราตรีแห่งเกาะลวี่เต่า (綠島小夜曲) ยาวไปจนถึงเพลง อยู่เป็นเพื่อนฉันดูพระอาทิตย์ขึ้น (陪我看日出) ซึ่งเป็นบทเพลงที่สะท้อนชีวิตอันเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย

นอกจากเธอและทีมงาน ดูแลเรื่องการดำเนินงานระดับพื้นฐานและซ่อมแซมสิ่งปลูกสร้างแล้ว ยังได้ทดลองจัดกิจกรรมเพื่อสังคมอีกมากมาย เช่น กิจกรรมเก็บขยะชายหาด และนำขยะทะเลที่เก็บได้มาสร้างเป็นกำแพงศิลปะเพื่อให้เป็นงานศิลปะสาธารณะ รวมถึงจัดทำที่พักพิงแก่สัตว์จรจัดภายในพื้นที่ของแหล่งน้ำพุร้อน อีกทั้งได้เปิดพื้นที่ใหม่เพื่อจัดตั้งร้านหนังสืออิสระขึ้น เธอยังเคยใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเชิญคณะแดนเซอร์ Zen in Dance จากประเทศอินเดียมาเปิดการแสดงในช่วงปีใหม่ และได้เชิญอวี๋จิ้งหรู (俞靜如) จิตรกรชาวไต้หวันมาพำนักเพื่อสร้างสรรค์ผลงานศิลปะให้แก่ที่นี่

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังใช้ความเชี่ยวชาญด้านภาษาอังกฤษต้อนรับนักท่องเที่ยวต่างชาติอย่างอบอุ่นและไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยเธอมักเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเกาะลวี่เต่าให้นักท่องเที่ยวฟังอย่างมีชีวิตชีวา และเพื่อให้บริการแก่นักท่องเที่ยว เธอยังจัดตั้งค่ายภาษาอังกฤษเพื่อฝึกอบรมชาวบ้านในพื้นที่ให้สามารถสื่อสารกับนักท่องเที่ยวได้อีกด้วย

ด้วยพลังขับเคลื่อนและการผลักดันของหลินหว่านเหม่ย ทำให้เกิดการฟื้นฟูศิลปะและวัฒนธรรมขนาดย่อมขึ้นบนเกาะลวี่เต่า

หลินหว่านเหม่ย ผู้มาตามหาความฝันที่เกาะเล็ก ๆ รอบนอกเกาะไต้หวัน (ภาพจาก หลินหว่านเหม่ย)

แช่น้ำพุร้อนกลางแจ้ง ท่ามกลางท้องทะเล

น้ำพุร้อนเป็นทรัพยากรด้านการท่องเที่ยวที่สำคัญของเกาะลวี่เต่า หลินเหวยหลิง (林維玲) ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารเขตทัศนียภาพแห่งชาติชายฝั่งตะวันออก (East Coast National Scenic Area Headquarters) เปิดเผยว่า ประมาณร้อยละ 60-70 ของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเยือนเกาะลวี่เต่าจะไปที่น้ำพุร้อนเจารื่อ

การที่เกาะลวี่เต่ามีน้ำพุร้อน เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับลักษณะทางธรณีวิทยาของเกาะแห่งนี้ ซึ่งเดิมมีชื่อว่า เกาะไฟไหม้ (火燒島) แหล่งน้ำพุร้อนตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ เนื่องจากบริเวณใต้ทะเลมีการปลดปล่อยพลังงานความร้อนใต้พิภพ น้ำทะเลหรือน้ำใต้ดินได้รับความร้อนจากลาวาร้อนใต้เปลือกโลกทำให้เดือดและเกิดแรงดัน พุ่งขึ้นมาจากก้นทะเล ชาวบ้านจึงเรียกบริเวณนี้ว่า กุ่นสุ่ยผิง (滾水坪) ซึ่งหมายถึง ที่ราบที่มีน้ำเดือด

จากการศึกษาพบว่า น้ำพุร้อนที่นี่เป็นน้ำพุร้อนคลอไรด์ซัลเฟต มีลักษณะใส ไร้สีไร้กลิ่น อุณหภูมิประมาณ 60–70 องศาเซลเซียส แร่ธาตุและแร่หายากปริมาณเล็กน้อยในน้ำพุร้อนชนิดนี้ช่วยกระตุ้นระบบการเผาผลาญของร่างกายได้เป็นอย่างดี

น้ำพุร้อนเจารื่อต่างจากแหล่งน้ำพุร้อนหลายแห่งบนเกาะไต้หวัน ซึ่งส่วนใหญ่ถูกพัฒนาในเชิงพาณิชย์ แต่น้ำพุร้อนเจารื่อซึ่งเปิดบริการกลางแจ้ง กลับให้ความรู้สึกเป็นมิตรและเป็นกันเองมากกว่า

หลินหว่านเหม่ยอธิบายว่า เวลาเปิดให้บริการของน้ำพุร้อนแห่งนี้จะปรับเปลี่ยนเล็กน้อยตามเวลาพระอาทิตย์ขึ้น นักท่องเที่ยวที่มาเยือนที่นี่ นอกจากจะได้แช่น้ำพุร้อนแล้ว ยังรู้สึกเหมือนมาเล่นน้ำทะเลอีกด้วย บ่อน้ำพุร้อนที่นี่เป็นแบบรวม (ชาย-หญิงแช่ร่วมกัน) และผู้ใช้บริการต้องสวมชุดว่ายน้ำ และเพียงจ่ายค่าบัตรผ่านประตูประมาณร้อยกว่าเหรียญไต้หวัน ก็สามารถเพลิดเพลินกับการแช่น้ำพุร้อนได้ถึง 11 บ่อ รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ด้วย

เจ้าหน้าที่ดูแลบ่อน้ำพุร้อนจะสูบน้ำพุร้อนจากใต้ทะเลขึ้นมาเก็บไว้ในบ่อพักน้ำร้อนก่อน เพื่อให้มีการตกตะกอน จากนั้นจึงปรับปริมาณน้ำตามสภาพของแต่ละบ่อ ก่อนจะปล่อยให้น้ำไหลเข้าสู่บ่อแช่น้ำพุร้อนโดยตรง หลินหว่านเหม่ยย้ำว่า น้ำที่นักท่องเที่ยวได้แช่ ถือเป็นน้ำพุร้อนขนานแท้ที่สดใหม่ที่สุด

จุดที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของที่นี่คือ บ่อแช่น้ำพุร้อนกลางแจ้ง 3 บ่อ ที่ตั้งอยู่ในแอ่งน้ำตามแนวชายฝั่ง เนื่องจากทั้งสามบ่อมีอุณหภูมิต่างกัน จึงให้ประสบการณ์คล้ายการอบซาวน่า นักท่องเที่ยวสามารถเริ่มจากบ่อน้ำร้อน แช่ประมาณ 15 นาที จากนั้นพักสักครู่ก่อนไปแช่บ่อน้ำเย็น นอกจากนี้ ยังมีบ่อแช่แบบกึ่งกลางแจ้งอีก 8 บ่อ และสระว่ายน้ำ ซึ่งได้รับความนิยมจากครอบครัวที่มีเด็กเป็นอย่างมาก

นอกจากนี้ ภายในแหล่งน้ำพุร้อนเจารื่อยังมีบ่อน้ำพุร้อนพิเศษสำหรับต้มอาหารอีกด้วย เนื่องจากน้ำพุร้อนมีส่วนผสมของเกลือ และอุณหภูมิของน้ำไม่ถึงจุดเดือด จึงสามารถต้มไข่ยางมะตูมที่มีไข่แดงเยิ้ม ๆ รสชาติอร่อยและมีเอกลักษณ์ได้ ไม่เพียงแต่นักท่องเที่ยวเท่านั้นที่ชื่นชอบ ชาวบ้านในพื้นที่ก็มีการนำตะกร้าใหญ่ใส่ไข่ ข้าวโพด หรือกุ้ง มาปรุงอาหารในบ่อนี้ แล้วนำกลับไปรับประทานที่บ้าน หลินหว่านเหม่ยกล่าวว่า ทุกครั้งที่เห็นแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าบ้านนั้นต้องมีญาติมิตรมาเยี่ยมเยือน จากการทำงานที่บ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ ทำให้หลินหว่านเหม่ยคุ้นเคยกับเรื่องราวต่าง ๆ บนเกาะมากขึ้น และทำให้เธอยิ่งคล้ายคนท้องถิ่นแท้ ๆ เข้าไปทุกที

หลินเหวยหลิง ผู้อำนวยการสำนักงานบริหารเขตทัศนียภาพแห่งชาติชายฝั่งตะวันออก เคยทำงานอยู่ที่เกาะลวี่เต่าเป็นเวลาสองปี เป็นผู้รอบรู้เกี่ยวกับทัศนียภาพและวัฒนธรรมท้องถิ่นบนเกาะลวี่เต่าเป็นอย่างดี

เที่ยวชมย่านบ่อน้ำพุร้อนกันสักครั้ง

ลักษณะภูมิประเทศของลวี่เต่าไม่สูงชันมากนัก โดยภูเขาที่สูงที่สุดคือ ภูเขาหัวเซา (火燒山) ที่มีความสูงเพียง 280 เมตร ถนนรอบเกาะหมายเลข ตง 90 มีระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร ขี่จักรยานวนรอบเกาะ 1 รอบ ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ถึงแม้จะเป็นเกาะที่มีขนาดเล็ก แต่ด้วยภูมิทัศน์ที่หลากหลาย เพียงบริเวณรอบ ๆ น้ำพุร้อนก็มีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าแวะชมมากมาย

ไห่เซินผิง (ที่ราบปลิงทะเล)

ไห่เซินผิง (海參坪 หมายถึง ที่ราบที่อุดมไปด้วยปลิงทะเล) ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของชายฝั่งตะวันออกของเกาะลวี่เต่า ได้ชื่อมาจากไห่เซิน (海參) หรือปลิงทะเลที่พบมากในเขตน้ำขึ้นน้ำลงของบริเวณนี้

ตามแนวสันเขามีทางเดินชื่อว่า เสี่ยวฉางเฉิง (小長城 หมายถึง กำแพงเมืองจีนขนาดเล็ก) ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมที่สุด โดยเฉพาะยามค่ำคืนในฤดูร้อน จะสามารถมองเห็นทางช้างเผือกพาดผ่านท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน

จากการที่มีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามามาก โขดหินรูปร่างแปลกตาตามแนวชายฝั่งที่มีลักษณะโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว จึงได้รับการตั้งชื่อให้ง่ายต่อการจดจำ เช่น หินขงจื๊อ (孔子岩) เป็นเสาหินที่ดูคล้ายชายชรานั่งหันหน้าเข้าหาผนัง หินหมาปั๊ก
(哈巴狗) หินเจ้าหญิงนิทรา (睡美人) ซึ่งเป็นหินก้อนใหญ่ที่อยู่ทางตอนใต้ก็มีชื่อเสียงมากเช่นกัน ก้อนแรกมีรูปร่างคล้ายสุนัขนอนหมอบอยู่ ส่วนอีกก้อนดูเหมือนหญิงสาวที่กำลังนอนหงาย

อย่างไรก็ตาม ชาวบ้านมักเรียกโขดหินเหล่านี้ด้วยชื่อที่ตรงไปตรงมาและตามความคุ้นเคยมากกว่า เนื่องจากในอดีตชาวเกาะลวี่เต่าเคยเลี้ยงแพะจำนวนมากที่บริเวณเนินเขาตอนบนของหินหมาปั๊ก จึงเรียกที่นั่นว่า เขาแพะ (羊仔山) ส่วนบริเวณหินเจ้าหญิงนิทรา ที่ด้านในมีเนินหินแคบ ๆ จากการกัดเซาะของน้ำทะเล ชาวบ้านเรียกว่า ซู่เก๋อหลิงไจ๋ (束頜領仔)

ส่วนบริเวณตอนเหนือสุดของแนวชายฝั่ง ยังมีหินสองก้อนชื่อว่า กองหินเซียน (仙人疊石) ตั้งตระหง่านอยู่ เป็นกองเสาหินที่มีลักษณะคล้ายหินซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เกิดจากการเย็นตัวของลาวาภูเขาไฟในอดีต ถือเป็นร่องรอยทางธรณีวิทยาที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน

กองหินเซียน ที่ไห่เซินผิง

หินหมาปั๊กและหินเจ้าหญิงนิทรา

จื่อผิง (ที่ราบสีม่วง)

จากบริเวณปากทางเข้า ซึ่งเป็นทางเดินไม้ที่อยู่ริมถนนรอบเกาะ จะเชื่อมไปถึงจุดที่เรียกว่า จื่อผิง (紫坪 หมายถึง ที่ราบสีม่วง) ชื่อที่ไพเราะเช่นนี้ ชาวบ้านเล่าว่า ในอดีตบริเวณนี้มีงูทะเลอยู่มาก จึงมีชื่อเรียกในภาษาฮกเกี้ยนว่า จั๋วผิง (蛇坪 โดยคำว่า 蛇 แปลว่า งู และ 坪 ในที่นี้หมายถึงที่ราบที่พื้นเป็นแนวปะการัง) ต่อมาถูกเรียกว่า จื่อผิง (紙坪) และในภายหลังได้ปรับให้ไพเราะขึ้นเป็น จื่อผิง (紫坪) อย่างที่รู้จักกันในปัจจุบัน

ที่นี่มีภูมิทัศน์ที่เกิดจากแนวปะการังทอดยาว ต่อเนื่องไปจนถึงแอ่งน้ำธรรมชาติในเขตน้ำขึ้นน้ำลง และถัดออกไปเป็นชายหาดสีขาวสวยงาม อีกทั้งยังเป็นถิ่นอาศัยของพืชสงวนหลายชนิด เช่น เทียนทะเล ชื่อในภาษาจีนคือ สุ่ยหยวนฮัว (水芫花) เนื่องจากดอกของมันมีรูปร่างคล้ายดอกบ๊วย จึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า บ๊วยทะเล (海梅) ต้นไม้ชนิดนี้มีทรงพุ่มสวยงาม บางต้นสูงกว่าคน เมื่อเงาของมันสะท้อนลงบนผืนทรายและทะเลสาบ ยิ่งสร้างบรรยากาศอันเงียบสงบ ผ่อนคลาย และมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

หลินเหวยหลิงกล่าวว่า สถานที่แห่งนี่ให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในสวนญี่ปุ่น

ต้นเทียนทะเล

ฝานฉวนปี๋ (แหลมเรือใบ)

ฝานฉวนปี๋ (帆船鼻 แปลว่า แหลมเรือใบ) เป็นแหลมที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะลวี่เต่า ใกล้บ่อน้ำพุร้อนเจารื่อ ชื่อของฝานฉวนปี๋ แท้จริงมาจากคำพ้องเสียงของคำว่า ฟานฉวนปี๋ (番船鼻 แปลว่า แหลมเรือต่างชาติ) ซึ่งมีที่มาจากในอดีตที่เคยมีเรือใบของชาวตะวันตกมาเกยตื้นอยู่บริเวณนี้

แหลมฝานฉวนปี๋เป็นที่ราบสูงชายฝั่งที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟ ซึ่งดันเปลือกโลกให้นูนขึ้น ก่อนจะกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี ด้วยระดับความสูงราว 30 เมตร ที่นี่สามารถมองเห็นบ่อน้ำพุร้อนเจารื่อได้อย่างชัดเจน ในอดีต ชาวเกาะลวี่เต่าเคยใช้พื้นที่แห่งนี้ในการเลี้ยงแพะและกวางซิก้า สามารถพบเห็นฝูงสัตว์เหล่านี้ ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นสัตว์ป่าที่มักออกมาเดินหากินในบริเวณนี้อยู่เสมอ

เส้นทางโบราณกั้วซาน

ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 ก่อนที่ถนนรอบเกาะจะเปิดใช้งาน หากชาวบ้านจากชุมชนฝั่งตะวันตกของเกาะ เช่น ชุมชนหนานเหลียว จงเหลียว และกงก่วน ต้องการเดินทางไปยังบ่อน้ำพุร้อนทางฝั่งตะวันออกของเกาะ จำเป็นต้องใช้เส้นทางโบราณสายนี้ ซึ่งคนท้องถิ่นเรียกกันว่า กั้วซาน (過山) แปลว่า ข้ามภูเขา

เส้นทางโบราณสายนี้ เคยถูกทิ้งร้างอยู่ช่วงหนึ่ง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1996 สำนักงานบริหารเขตทัศนียภาพแห่งชาติชายฝั่งตะวันออกได้ทำการบูรณะซ่อมแซม จนกลายเป็นเส้นทางเดินป่าที่ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งในการเดินหนึ่งเที่ยว

เส้นทางโบราณกั้วซานมีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์และคงความเป็นป่าดั้งเดิมไว้ได้ดี หยางผิง (楊萍) มัคคุเทศก์ประจำเส้นทางโบราณกั้วซานและเป็นชาวเกาะลวี่เต่า เล่าว่า หากมาเยือนในช่วงฤดูใบไม้ผลิระหว่างเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม จะได้เห็นดอกไม้ป่านานาชนิดผลิบาน เช่น ดอกโคลงเคลงเลื้อย ดอกกฤษณาลวี่เต่า (Excoecaria kawakamii Hayata) และดอกพิลังกาสาลวี่เต่า (Ardisia sieboldii) เป็นต้น

หากเป็นช่วงฤดูร้อน ตลอดเส้นทางยังพบเห็นผลไม้ป่าที่มีกลิ่นหอมคล้ายฝรั่ง เช่น ลูกโท๊ะ (Rhodomyrtus tomentosa) และรามใหญ่ (Ardisia elliptica) ซึ่งเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หมูป่า (山豬肉) หรือเชอร์รี่ป่า (小櫻桃) ในยุคที่ทรัพยากรมีจำกัด ผลไม้ป่าเหล่านี้ถือเป็นของกินเล่นจากธรรมชาติที่ชาวบ้านหาได้ง่าย

นอกจากนี้ ยังสามารถพบเห็นแมงมุมหน้าคนและกิ้งก่าป่าที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ รวมถึงหิ่งห้อยที่ส่องแสงในยามค่ำคืนของฤดูร้อน และหากโชคดี อาจได้เห็นเก้งหรือกวางซิก้า ปรากฏตัวตามเส้นทางอีกด้วย

ดอกลูกโท๊ะ

ดอกโคลงเคลงเลื้อย