Chắp vá ký ức khai khẩn Đài Loan

Chuyến phượt Đồng bằng Gia Nam bằng xe đạp
:::

2020 / Tháng 6

Bài viết‧Tina Xie Ảnh‧Chuang Kung-ju Biên dịch‧Tố Kim


沿著島上最早的公路─「台1線」騎行嘉南平原,所經之地都是先民開墾時的繁華要塞:灌溉水庫、養牛市集、車站鬧區,這趟旅行彷彿在寶島的動脈流竄,最後回到了養分供給的源頭─台灣的糧倉。單車跨越的不僅是地理的緯度,還有歲月的故事。


Phượt xe đạp dạo quanh đồng bằng Gia Nam men theo “Tỉnh lộ số 1”- con đường được xây dựng sớm nhất ở Đài Loan, tất cả những nơi đi qua như: đập nước tưới tiêu, chợ mua bán bò, khu ga tàu náo nhiệt..., đều là “Thành lũy phồn hoa” đã có từ thời các bậc tiền nhân đến đây khai khẩn. Chuyến du hành này dường như len lỏi vào huyết mạch của đảo ngọc, sau cùng quay trở về Kho lương thực của Đài Loan - nơi cung cấp dưỡng chất cho con người. Chuyến phượt xe đạp không chỉ xuyên qua vĩ độ về mặt địa lý mà còn là những câu chuyện của thời gian.

 

Hành trình tìm về lịch sử được bắt đầu từ Gia Nghĩa - thành đô của gỗ với điểm khởi đầu tại ga xe lửa Bắc Môn, dường như đưa ta trở về khoảng thời gian hưng thịnh nhất của ngành lâm nghiệp Đài Loan thời kỳ Nhật Bản cai trị.

 

Sự tái sinh của kiến trúc phong cách Nhật Bản cổ xưa

Nhắc đến lịch sử của thành phố Gia Nghĩa, những người làm công tác văn hóa lịch sử đều giới thiệu ông Dư Quốc Tín (Yu Kuo-hsin), chủ khách sạn Ngọc Sơn (Yushan) làm người hướng dẫn. Là người có nhiều năm kinh nghiệm trong công tác thuyết minh giới thiệu, khách sạn của ông lại nằm đối diện ga xe lửa Bắc Môn nên ông rất rành về lịch sử phát triển của tuyến xe lửa tại khu này.

“Trước đây, khách sạn này làm dịch vụ “đèn mờ”. Từ cửa kính bên ngoài nhìn vào, bên trong tối om, ai đi ngang qua đây cũng xì xào bàn tán. Chỉ có tôi, khi thuyết minh giới thiệu tôi thường đặc biệt kể về câu chuyện của khách sạn này. Vốn dĩ tôi chỉ dám đứng bên ngoài khách sạn, nhưng sau vì đi đông người nên tôi mới đủ can đảm bước vào bên trong”. Ông Từ Quốc Tín có mối quan hệ tốt với ông chủ khách sạn, khi nghe ông chủ có ý sang nhượng, niềm yêu thích kiến trúc cũ trong lòng lại trỗi dậy, ông bắt đầu tìm bạn bè góp vốn đầu tư.

“Kiến trúc là hình ảnh thu nhỏ của một thời đại, ngôi kiến trúc này trải qua nhiều thời đại khác nhau nên đã để lại vô số vết tích không sao đếm xuể. Trước khi khách sạn này làm dịch vụ “đèn mờ” thì nơi đây là nhà nghỉ giá rẻ. Trước kia tại ga xe lửa Bắc Môn, một ngày có 4 chuyến xe lửa đến đây, có người lên rừng đốn gỗ, có người từ Trúc Kỳ (Zhuqi) ra thành thị làm ăn, thấy được cơ hội kiếm tiền nên ông chủ đã mở nhà nghỉ tại đây”. Ông Từ Quốc Tín cho rằng, điều khiến người ta cảm thấy hứng thú với những ngôi nhà cũ chính là những câu chuyện của nó.

Phượt xe đạp đến trung tâm thành phố Gia Nghĩa, ta sẽ thấy có rất nhiều món ăn truyền thống của nơi đây vừa ngon vừa rẻ, nhưng điều thu hút sự chú ý của mọi người hơn hết đó là những cửa tiệm được trùng tu lại từ những ngôi nhà cũ. Xu thế “Xây mới nhà cũ” đang không ngừng được mở rộng, Khu Công nghiệp Văn hóa và Sáng tạo Gia Nghĩa được tu sửa lại trong những năm gần đây, trước kia là Xưởng sản xuất rượu có bề dày lịch sử lâu đời nhất Đài Loan.

Phòng quay phim “Chung Chung Film” được thành lập bởi một nhóm thanh niên vừa mới tốt nghiệp, họ muốn lưu giữ lại những câu chuyện ở Gia Nghĩa, quê hương của mình qua những thước phim. Không ít gian hàng trong Khu Công nghiệp Văn hóa và Sáng tạo Gia Nghĩa đã được họ ghi hình lại. Những người ôm ấp lý tưởng khác nhau, cho dù là sáng tạo nghệ thuật cắm hoa, làm phim kịch, bánh ngọt  điểm tâm, v.v..., họ đều thuê một không gian tại đây để thực hiện ước mơ của mình. Họ mong muốn có thêm nhiều người biết đến và cùng tham gia thực hiện hoài bão của họ.

 

“Phố Của hồi môn” Jingliao : Tái hiện sự phồn vinh của địa phương

Rời khỏi trung tâm thành phố Gia Nghĩa, quay trở lại tỉnh lộ số 1, tiếp tục lên đường, sau khi băng qua cột mốc Chí tuyến Bắc là ta đã tiến vào vùng khí hậu nhiệt đới của Đài Loan. Sau đó chạy thẳng một đoạn thì quẹo phải tiến vào huyện lộ 84, đi về phía nam thẳng tiến đến phố cổ Tinh Liêu (Jingliao).

Tên thường gọi của phố cổ Tinh Liêu (Jingliao) là “Phố Của hồi môn”, đường đi của con phố cổ này được lót bằng gạch đỏ, hai bên là những ngôi nhà trệt thấp le te, trong đó có ngôi nhà cổ của gia tộc họ Nguyễn “Kim Đức Hưng” có bề dày lịch sử 250 năm. Trên cùng con đường còn có quán trọ Huỳnh Gia của thời đó, đây là trạm dừng chân nghỉ ngơi của các thương gia qua lại giữa Gia Nghĩa – Đài Nam trong thời Nhật Bản cai trị Đài Loan. Tuy quán trọ này đã đóng cửa vào những năm 1950 nhưng cháu đời thứ 4 của họ Huỳnh là ông Huỳnh Vĩnh Toàn (Huang Yongquan) vẫn kinh doanh nhà trọ gần đó, đồng thời ông còn tham gia công tác về lịch sử văn hóa và thuyết minh giới thiệu.

Khu phố Tinh Liêu không lớn lắm nhưng lại có rất nhiều cửa tiệm có lịch sử lâu đời như “Tiệm xe đạp Tiến Thành (Jincheng)” do cha ông Huỳnh Vĩnh Toàn thành lập năm 1926; “Thương tiệm Phong Xương” sáng lập vào năm 1929, chủ tiệm là ông Huỳnh Côn Tân (Huang Kunbin), người giành giải quán quân trong cuộc thi Gạo ngon nhất Đài Loan lần thứ 4 và cũng là nhân vật chính trong bộ phim “Let It Be”; “Tiệm đồng hồ Thụy Vinh (Ruirong)” khai trương vào năm 1946, trong tiệm có hơn trăm chiếc đồng hồ cổ, mỗi khi tới giờ đúng là chúng cùng đổ chuông, y như một dàn nhạc giao hưởng không người biểu diễn.

Ông Huỳnh Vĩnh Toàn giống như là trưởng thôn vậy, ông đưa chúng tôi đến các tiệm lâu năm tại đây, vừa kể cho chúng tôi nghe chuyện của những căn tiệm này lại vừa quan tâm đến tình hình sức khỏe của những người thợ cao tuổi.

Trạm dừng chân tiếp theo của chúng tôi là công ty Đường mía Tân Doanh (Xinying) ở gần ga xe lửa, chúng tôi mua kem que quả óc chó trứng muối - một đặc sản của công ty Đường mía và kết thúc hành trình của ngày hôm nay.

 

Phủ thành đệ nhất gia:  Xúc tiến giáo dục mỹ thuật tại Đài Loan

Sáng hôm sau, chúng tôi đi đến Bảo tàng nghệ thuật tưởng niệm Liu Chi-hsiang. Đường đến đó đa phần là đường bằng nên ta có thể đạp xe một cách thoải mái, lại có thể chiêm ngưỡng cảnh đẹp của ruộng lúa đang trong mùa thu hoạch.

Lần đầu khi nhìn thấy Bảo tàng nghệ thuật tưởng niệm Liu Chi-hsiang, ta sẽ bị thu hút bởi vẻ bên ngoài và màu sắc của ngôi kiến trúc kiểu Tây này, cánh cửa to đồ sộ và sân vườn rộng lớn, đây là nhà ở của gia tộc họ Lưu trước kia với tên gọi “Phủ thành đệ nhất gia”. Thành viên trong gia đình từng đi châu Âu và Nhật Bản nên ngôi kiến trúc này phản ánh nét văn hóa đa dạng đặc sắc, vẻ bên ngoài mang nét phương Tây, có yếu tố Nhật Bản và kết cấu kiến trúc của Đài Loan.

Trên mình diện bộ đồ vest màu vàng nhạt, đeo cặp kính gọng vuông, ông Lưu Cảnh Nhất (Liu Keng-i), con trai trưởng của ông Lưu Khởi Tường (Liu Chi-hsiang ) với giọng nói tiếng Đài (Mân Nam) rất hay, mỗi cử động của ông đều toát lên vẻ lịch lãm của quý ông. Ông chỉ vào một góc của phòng tranh, hồi tưởng lại cảnh bày trí hồi xưa. “Lúc nhỏ tôi thường trốn học đi bắt dế, hồi đó ruộng nương rất đẹp, nước suối rất trong và sạch, khi khát nước, ta có thể trực tiếp vốc nước suối lên uống”. Cảnh đẹp tự nhiên của Liễu Doanh (Liuying) đã khắc sâu trong tâm trí của ông Lưu Cảnh Nhất, cũng giống như cha ông luôn đưa phong cảnh đồng nội vào trong tác phẩm hội họa của mình.

Rời khỏi phòng tranh, bước vào “Di Lầu”, ta có thể phát hiện ra bên trong tòa kiến trúc này còn lưu giữ cấu trúc sảnh đường kiểu Đài Loan, các gian phòng khác thì trưng bày những bức tranh do ông Lưu Khởi Tường vẽ trong các thời kỳ khác nhau. Từ Nhật Bản, Pháp, sau cùng về định cư tại Cao Hùng, là một trong những du học sinh Đài Loan đầu tiên tại Pháp, ông Lưu Khởi Tường không chỉ để lại cho đời sau nhiều bức họa nổi tiếng quốc tế, mà khi có tuổi ông còn mở Viện Mỹ thuật dạy vẽ cho học sinh, sau đó ông còn cùng bạn bè thành lập Hiệp hội Mỹ thuật Nam bộ, cũng tức là “Triển lãm Nam bộ” (Hiệp hội Mỹ thuật Nam bộ Đài Loan, Trung Hoa Dân Quốc) nổi tiếng trong giới mỹ thuật ngày nay.

 

Phải có câu chuyện mới thật sự tồn tại

Chúng tôi tăng tốc nhanh chân tiến tới chợ bò Thiện Hóa (Shanhua), hy vọng có thể ăn được một tô canh thịt bò "chính gốc" trước khi phiên chợ kết thúc. Hơn 1 tiếng nỗ lực đạp xe, cuối cùng chúng tôi đã đến nơi.

Phía trước hàng thịt bò 258 đã thấy dòng người xếp hàng dài dằng dặc, tiếng gọi món ăn vang lên khắp nơi. Chúng tôi nhanh chóng chọn một chỗ ngồi xuống, kêu 1 tô canh thịt bò nóng hổi. Vớt lên một muỗng, bên trong toàn là thịt vậy mà chỉ có 60 Đài tệ.

Sau khi ăn no bụng, chúng tôi rời khỏi chợ bò bằng con đường vòng ngoài, đạp xe dọc theo huyện lộ 178 và chạy một mạch đến Nhà máy sản xuất bia Thiện Hóa, rồi quẹo trái vào tỉnh lộ 1, chạy khoảng 1 tiếng đồng hồ, sau đó quẹo phải vào huyện lộ 171, cuối cùng chúng tôi đã đến Đập nước Ô Sơn Đầu (Wushantou).

Đập nước Ô Sơn Đầu và hệ thống tưới tiêu Gia Nam (Chianan) được xây dựng vào thời Nhật Bản cai trị Đài Loan, công trình thi công trong thời gian 10 năm mới hoàn thành. Công trình đục vách núi dẫn nước này có thể tăng lượng nước tưới cho đồng ruộng từ 5.000 hecta lên đến 150.000 hecta, từ đó đồng bằng Gia Nam trở thành kho lương thực của Đài Loan.

Trong chuyến hành trình này, Đập nước Ô Sơn Đầu là đoạn đường có dốc cao nhất. Sau khi tiến vào khuôn viên của Đập nước thì chúng tôi phải đạp xe lên dốc mới có thể đến được bờ đê của đập nước. Đạp xe trên bờ đê, một bên là mặt nước hồ xanh biếc, một bên là rừng cây xanh ngát, bốn bề rộng rãi thoáng mát. Khi đạp xe, gió mạnh cứ thổi ập vào người. Tiếp tục tiến về phía trước, ta sẽ thấy tượng đồng của ông Yoichi Hatta, kỹ sư người Nhật phụ trách công trình xây dựng Đập nước này, còn phía sau là ngôi mộ của vợ ông, bà Toyoki.

Trạm cuối cùng của chuyến đi phượt là Nhà sách GJ Taiwan ở thành phố Đài Nam. Người sáng lập nhà sách - anh Vương Tử Thạc (Prince Wang) cho rằng, đa số người Đài Loan không biết lịch sử của nước mình, từ những nhân vật anh hùng ngày xưa, những nghệ sĩ kiệt xuất cho đến sự phát triển của ngành nghề đều được thể hiện bằng những ký ức đứt đoạn, do đó anh quyết định dùng cách thức thú vị để giới thiệu lịch sử Đài Loan.

Trong nhà sách trưng bày khá nhiều loại sách liên quan đến lịch sử Đài Loan và đặc biệt nhất là tập “Tô màu cho những bức ảnh cũ của Đài Loan”, thông qua khảo sát, những bức ảnh trắng đen ngày xưa được tô màu kỹ thuật số để con người thời nay cảm thấy gần gũi hơn với diện mạo của cuộc sống ngày xưa. Sau khi được trình làng, tập ảnh này đã nhận được sự phản hồi tích cực của cư dân mạng.

“Khi mọi người không nhận biết sự vật chung quanh mình thì không thể nảy sinh tình cảm, không thấy được giá trị của nó”. Câu nói của anh Vương Tử Thạc cũng vừa đúng là lời diễn giải của chuyến phượt tìm về lịch sử Đài Loan này. Nếu như chúng ta không biết vai trò và chức năng của những căn tiệm cổ và các di tích này, thì ta không thể nào hiểu được tầm quan trọng của việc bảo tồn chúng.

Muốn tìm hiểu nhiều hơn về nét đẹp của Đài Loan thì hãy dắt xe đạp đi phượt một chuyến! Chúng ta hãy cùng phượt trên những con đường nhỏ ở thôn quê Đài Loan, phượt vào những căn tiệm mà mọi người ít đến, phượt vào câu chuyện lịch sử của Đài Loan.

Bài viết liên quan

近期文章

ไทย IN

ปะติดปะต่อความทรงจำยุคบุกเบิกของไต้หวัน

กับทริปขี่จักรยานไปตามที่ราบลุ่มเจียหนาน

บทความ‧เซี่ยอี๋ถิง รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧ธีระ หยาง

沿著島上最早的公路─「台1線」騎行嘉南平原,所經之地都是先民開墾時的繁華要塞:灌溉水庫、養牛市集、車站鬧區,這趟旅行彷彿在寶島的動脈流竄,最後回到了養分供給的源頭─台灣的糧倉。單車跨越的不僅是地理的緯度,還有歲月的故事。


เมื่อขี่จักรยานไปในแถบที่ราบลุ่มเจียหนานบนทางหลวงหมายเลข “ไถ 1” (ทางหลวงไต้หวันหมายเลข 1) ซึ่งถือเป็นทางหลวงที่เก่าแก่ที่สุดของไต้หวัน จุดต่างๆ ที่เราผ่าน ถือเป็นจุดสำคัญในยุคสมัยแห่งการบุกเบิกของไต้หวัน ไม่ว่าจะเป็นอ่างเก็บน้ำ ตลาดค้าวัว และย่านสถานีรถไฟอันคึกคัก การเดินทางของเราในครั้งนี้ก็เหมือนกับการท่องไปตามเส้นเลือดใหญ่ของเกาะไต้หวัน ก่อนจะกลับมาสู่ต้นกำเนิดของอู่ข้าวอู่น้ำอันอุดมสมบูรณ์ ที่เป็นเสมือนกับคลังเสบียงของประเทศ สิ่งที่จักรยานของเราวิ่งผ่านมิใช่เพียงแค่พิกัดตามภูมิศาสตร์ หากแต่ยังถือเป็นการผ่านเข้าไปติดตามเรื่องราวของตำนานแห่งวันวานไปพร้อมกันด้วย

 

ทริปการตามรอยประวัติศาสตร์ เริ่มขึ้นที่เจียอี้ ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นนครแห่งไม้ เราเริ่มออกเดินทางจากสถานีรถไฟเป่ยเหมิน ที่เหมือนจะพาให้เราย้อนกลับไปสู่ยุคที่ไต้หวันอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น อันเป็นยุคสมัยแห่งความรุ่งเรืองของอุตสาหกรรมป่าไม้

 

การถือกำเนิดใหม่ของอาคารทรงญี่ปุ่น

เมื่อพูดถึงประวัติศาสตร์ของเมืองเจียอี้ เหล่าคนทำงานด้านศิลปวัฒนธรรมในพื้นที่ต่างก็แนะนำว่า คุณอวี๋กั๋วซิ่น (余國信) เถ้าแก่ของบริษัททัวร์อวี้ซานเป็นผู้นำเที่ยวที่ดีที่สุด คุณอวี๋กั๋วซิ่นมีประสบการณ์ในการเป็นไกด์นานหลายปีดีดัก ประกอบกับที่ตั้งของบริษัทก็อยู่ตรงข้ามกับสถานีรถไฟเก่าแก่อย่างสถานีเป่ยเหมิน (北門驛) พอดี ทำให้สามารถเล่าประวัติความเป็นมาของการรถไฟได้อย่างคล่องแคล่ว

“แต่ก่อนร้านแบบนี้ถือเป็นร้านที่มีการขายบริการ (ทางเพศ) มองจากประตูกระจกเข้าไป จะเห็นแต่ความมืดทึบ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็มักจะอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์ไปเรื่อย มีเพียงแต่ผมที่เวลาพาคนเดินเที่ยวชม ก็จะต้องเล่าเรื่องราวของร้านพวกนี้เป็นพิเศษ เดิมทีผมก็แค่ยืนดูอยู่ข้างนอก แต่ต่อมา พอมีคนอยู่ด้วยกันเยอะๆ ก็เลยกล้าเดินเข้าไปข้างใน” อวี๋กั๋วซิ่นและเถ้าแก่ของร้านจึงเริ่มสนิทกันมากขึ้น และเมื่อได้ยินว่าเจ้าของร้านอยากปล่อยเช่าหน้าร้าน คุณอวี๋กั๋วซิ่นที่มีความหลงใหลในอาคารเก่าแก่จึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ก่อนจะเริ่มหาสมัครพรรคพวกมาลงขันร่วมกันลงทุน

“อาคารเก่าแก่คือภาพที่สะท้อนของยุคสมัย อาคารหลังนี้ผ่านช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน พร้อมทิ้งร่องรอยเอาไว้มากมายเหลือคณานับ และก่อนที่จะกลายมาเป็นแหล่งขายบริการ เดิมทีที่นี่เคยเป็นโรงแรมมาก่อน ในตอนนั้นสถานีรถไฟเป่ยเหมินมีการเดินรถวันละ 4 ขบวน มีทั้งคนที่ขึ้นไปตัดไม้ในป่า และมีคนที่เดินทางจากจู๋ฉีเพื่อมาทำการค้าขายในเมือง เจ้าของจึงเห็นเป็นโอกาสทางการค้าและเปิดเป็นโรงแรมขึ้น” คุณอวี๋กั๋วซิ่นเห็นว่า ความน่าประทับใจของอาคารเก่าแก่มาจากประวัติความเป็นมาของมัน

เมื่อขี่จักรยานไปในตัวเมืองเจียอี้ สิ่งที่เห็นอยู่มากมายคือร้านอาหารเก่าแก่ที่ให้ความรู้สึกคุ้มค่า เพราะทั้งอร่อยทั้งประหยัด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างมากก็คือ บรรดาร้านค้าที่นำเอาอาคารเก่าแก่มาปรับปรุงและตกแต่งใหม่จนกลายเป็นกระแสยอดนิยมในระยะนี้ แม้แต่สวนวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์เจียอี้ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน ก็คืออาคารที่เคยเป็นโรงกลั่นสุราซึ่งมีอายุเก่าแก่ที่สุดในไต้หวัน

Chung Chung Film เป็นสตูดิโอที่ทำงานด้านการถ่ายทำวีดิทัศน์ ซึ่งเกิดขึ้นจากเด็กรุ่นใหม่ที่เพิ่งจบการศึกษารวมตัวกันก่อตั้งขึ้นมา พวกเขาได้ใช้วีดิทัศน์บันทึกเรื่องราวของเจียอี้ที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอน โดยมีร้านค้าภายในสวนวัฒนธรรมฯ จำนวนไม่น้อยที่เคยถูกพวกเขาถ่ายทำและบันทึกเป็นเรื่องราวไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักจัดดอกไม้ คนทำหนัง รวมไปจนถึงปาตีซีเย (เชฟทำขนมหวาน) ซึ่งต่างก็เป็นกลุ่มคนที่มีความฝันแตกต่างกัน แต่มาเช่าพื้นที่ภายในสวนวัฒนธรรมฯ เหมือนกัน ด้วยความหวังว่าจะมีผู้คนได้เห็นและร่วมเป็นส่วนหนึ่งในความฝันของพวกเขาไปพร้อมกัน

 

ซอยจิงเหลียว แหล่งช็อป ของติดตัวเจ้าสาวอันคึกคัก

เราเดินทางออกจากตัวเมืองเจียอี้ และท่องไปตามทางหลวงสายไถ 1 จนผ่านหลักแบ่งเขตอากาศทรอปิกออฟแคนเซอร์ ก็เข้าสู่พื้นที่ซึ่งมีสภาพภูมิอากาศแบบเขตร้อนของไต้หวัน และหลังจากที่เราวิ่งเป็นเส้นตรงมาพักใหญ่ ก็เลี้ยวขวาเข้าไปตามทางหลวงสายหนาน 84 เพื่อตรงไปยังซอยจิงเหลียว

ถนนโบราณจิงเหลียวได้รับการขนานนามว่าเป็นถนนแห่งการจับจ่ายซื้อของติดตัวเจ้าสาว พื้นถนนปูด้วยอิฐแดง สองข้างทางเรียงรายไปด้วยอาคารชั้นเดียวเตี้ยๆ ในจำนวนนี้มีอาคารหลังหนึ่งที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 250 ปี คือ “ร้านขายยาจินเต๋อซิ่งของตระกูลหร่วน” และโรงเตี๊ยมตระกูลหวงที่ถือเป็นจุดพักของเหล่าพ่อค้าที่เดินทางไปมาในแถบเจียอี้และไถหนาน ในยุคที่ไต้หวันอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น แม้ว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้จะปิดกิจการไปในยุคปี 1950 หากแต่ลูกหลานรุ่นที่ 4 ของตระกูลนี้คือคุณหวงหย่งฉวน (黃永全) ก็ยังเปิดเกสต์เฮาส์อยู่ในบริเวณใกล้เคียง พร้อมทั้งทำงานด้านศิลปวัฒนธรรมและยังเป็นไกด์ประจำท้องถิ่นด้วย

พื้นที่ของชุมชนจิงเหลียวไม่ถือว่าใหญ่นัก หากแต่มีร้านค้าเก่าแก่ตั้งอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย เช่น ร้านจักรยานจิ้นเฉิง ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1926 เป็นร้านที่บริหารโดยบิดาของคุณหวงหย่งฉวน ส่วนร้านฟงชัง ที่ตั้งขึ้นในปี 1929 โดยเถ้าแก่คือคุนปินปั๋ว (崑濱伯) เจ้าของตำแหน่งแชมป์ข้าวประจำปีครั้งที่ 4 ที่เป็นตัวเอกของภาพยนตร์สารคดีเรื่อง Let it be (2004) สำหรับร้านนาฬิการุ่ยหรง ที่เปิดกิจการในปี 1946 ภายในร้านเต็มไปด้วยนาฬิกาที่มีอายุเก่าแก่นับร้อยเรือน เมื่อถึงเวลาโมงตรงของทุกชั่วโมง เสียงนาฬิกาที่ดังขึ้นต่างก็สอดประสานส่งเสียงไพเราะราวกับเป็นการบรรเลงของวงออร์เคสตรา

คุณหวงหย่งฉวนก็เปรียบเสมือนเป็นผู้ใหญ่บ้านที่พาพวกเราไปทักทายร้านค้าเก่าแก่ทั้งหลาย โดยในขณะที่เล่าเรื่องราวของร้านแต่ละแห่ง ก็แสดงความห่วงใยต่อสุขภาพของเหล่าช่างอาวุโสของแต่ละร้านไปด้วย

สถานีต่อไปของเราคือ โรงน้ำตาลซินอิ๋ง ซึ่งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟ และหลังจากที่เราซื้อไอศกรีมแท่งรสวอลนัตไข่เค็มแดง ซึ่งเป็นรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไถถัง (Taiwan Sugar) มาชิมกันแล้ว ก็เป็นอันจบทริปประจำวันนี้ของเรา

 

ครอบครัวหมายเลข 1 แห่งไถหนาน : ผู้ผลักดันการศึกษาวิจิตรศิลป์ในไต้หวัน

เช้าวันถัดมา เราออกเดินทางไปยังหอศิลป์หลิวฉี่เสียงที่ตั้งอยู่ที่หลิ่วอิ๋ง การเดินทางของเราในวันนี้อยู่บนพื้นราบเป็นส่วนใหญ่ จึงสามารถที่จะขี่จักรยานได้อย่างสบายใจ พร้อมดื่มด่ำไปกับทิวทัศน์ของท้องนาที่อยู่ระหว่างฤดูเก็บเกี่ยวได้อย่างเต็มที่

เพียงแวบแรกที่ได้เห็นหอศิลป์หลิวฉี่เสียง เราก็ถูกดึงดูดโดยรูปลักษณ์ภายนอกของอาคารที่มีสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกและความอลังการของประตูใหญ่ และสวนอันร่มรื่นในอดีต ที่นี่เคยเป็นคฤหาสน์ของตระกูลหลิวซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็น “ครอบครัวหมายเลข 1 แห่งไถหนาน” สมาชิกของตระกูลนี้ต่างก็เคยไปเยือนทั้งยุโรปและญี่ปุ่น ทำให้เอกลักษณ์ของอาคารแห่งนี้คือ สถาปัตยกรรมที่มีความหลากหลาย ทั้งรูปลักษณ์ภายนอกแบบตะวันตกที่แฝงไว้ด้วยองค์ประกอบแบบญี่ปุ่นภายใต้โครงสร้างในแบบไต้หวัน

ชุดสูทสีครีมกับแว่นตากรอบสี่เหลี่ยม คุณหลิวเกิ่งอี (劉耿一) ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของอ.หลิวฉี่เสียง (劉啟祥) ใช้ภาษาไต้หวันพูดกับเราด้วยสำเนียงอันเพราะพริ้ง ทุกอากัปกริยาต่างก็แสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้ดีมีตระกูล เขาชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้องภาพ แล้วรำลึกถึงเรื่องราวในอดีตที่อยู่ในความทรงจำว่า “ตอนเด็กๆ ผมเคยหนีเรียนไปจับจิ้งหรีด ท้องนาในสมัยก่อนสวยมาก น้ำในแม่น้ำลำคลองก็ใสสะอาด หากกระหายน้ำก็สามารถวักน้ำขึ้นมาดื่มได้เลย” ทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามของหลิ่วอิ๋งประทับอยู่ในความทรงจำของคุณหลิวเกิ่งอีอย่างไม่ลืมเลือน ก็เหมือนกับที่บิดาของเขาได้ถ่ายทอดทิวทัศน์อันงดงามของท้องนาผ่านทางภาพวาดของท่าน

เมื่อเราเดินออกจากห้องภาพและเดินเข้าไปในตึกอี๋โหลว (บ้านเดิมของอ.หลิวฉี่เสียง จิตรกรชื่อดังชาวไถหนาน) ก็จะพบว่า อาคารแห่งนี้เก็บรักษาโครงสร้างของห้องโถงบ้านในแบบสถาปัตยกรรมไต้หวันไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนห้องอื่นๆ ก็ใช้ในการจัดแสดงภาพวาดของอ.หลิวฉี่เสียงในยุคสมัยต่างๆ ตั้งแต่ยุคที่ไปใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส ก่อนจะกลับมาพำนักที่เกาสง ในฐานะที่เป็นนักเรียนไต้หวันรุ่นแรกที่เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศส อ.หลิวฉี่เสียงไม่เพียงแต่มีผลงานที่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติเป็นจำนวนไม่น้อย ในช่วงบั้นปลายของชีวิต ท่านยังได้เปิดสตูดิโอสอนการวาดภาพ และรวบรวมสมัครพรรคพวกร่วมกันก่อตั้งสมาคมศิลปะแห่งภาคใต้ขึ้น ซึ่งปัจจุบันนี้เป็นที่รู้จักในวงการวิจิตรศิลป์ในชื่อว่า “หนานปู้จั่น (Southern Exhibition)”

 

เมื่อมีตำนานเล่าขาน ก็มีร่องรอยแห่งวันวาน ว่าคงอยู่

เราเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อมุ่งหน้าไปยังแถบหนิวซวีในเขตซ่านฮั่ว เพื่อให้ทันไปดื่มซุปเนื้อวัวรสชาติดั้งเดิมของที่นี่ก่อนตลาดปิด และหลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็ไปถึงจุดหมายจนได้

ด้านหน้าของแผงเนื้อวัว 258 มีคนเข้าคิวยาวรออยู่แล้ว เสียงตะโกนสั่งอาหารดังลั่นสลับไปมา เรารีบจับจองที่นั่ง ก่อนจะสั่งซุปเนื้อวัวร้อนๆ มาชิมหนึ่งชาม เมื่อตักขึ้นมาดูจะเห็นเนื้อวัวอยู่เต็มช้อน ใครจะเชื่อว่าชามนี้ทั้งชามจะมีราคาแค่ 60 เหรียญไต้หวันเท่านั้น

หลังจากอิ่มท้อง เราก็ออกเดินทางจากหนิวซวีผ่านเส้นทางเลี่ยงเมืองไปตามทางหลวงจังหวัดหมายเลข 178 ก่อนจะขี่จักรยานไปเรื่อยๆ จนถึงโรงผลิตเบียร์ที่ซ่านฮั่ว แล้วเลี้ยวกลับเข้าสู่ทางหลวงหมายเลขไถ 1 จากนั้นอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็เลี้ยวขวาเข้าทางหลวงจังหวัดหมายเลข 171 และเข้าสู่บริเวณอ่างเก็บน้ำอูซานโถว

อ่างเก็บน้ำอูซานโถวและคลองชลประทานเจียหนานสร้างขึ้นในยุคที่ญี่ปุ่นปกครองเกาะไต้หวัน ใช้เวลาในการก่อสร้างนานถึง 10 ปี โดยมีการเจาะภูเขาเพื่อชักน้ำ จนทำให้สามารถหล่อเลี้ยงพื้นที่เพาะปลูกได้เพิ่มขึ้นจากประมาณ 31,250 ไร่ เป็นประมาณ 93,750 ไร่ จนทำให้ที่ราบลุ่มเจียหนานกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของไต้หวันไปโดยปริยาย

เส้นทางบริเวณอ่างเก็บน้ำอูซานโถวถือเป็นเส้นทางที่มีความชันมากที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ของเรา เมื่อเข้าสู่บริเวณอ่างเก็บน้ำแล้ว จะต้องขี่ขึ้นเนินไปอีกระยะหนึ่งจึงจะไปถึงบริเวณตัวเขื่อนของอ่างเก็บน้ำ เมื่อเราขี่จักรยานอยู่บนเขื่อน ด้านหนึ่งจะเป็นสีน้ำเงินสดใสของทะเลสาบ และอีกด้านหนึ่งจะเป็นสีเขียวขจีของทิวป่า รอบๆ ตัวมีแต่ความปลอดโปร่ง เมื่อขี่ไปเรื่อยๆ ก็จะได้ยินเสียงลมที่พัดสวนมา และเมื่อขี่ตรงเข้าไปอีกก็จะเห็นอนุสาวรีย์ของฮัตตะ โยอิจิ วิศวกรชาวญี่ปุ่นที่เป็นผู้ดูแลการก่อสร้างอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ และที่ด้านหลังก็คือสุสานของฮัตตะ โทโยกิ ซึ่งเป็นภริยาของท่าน

สถานีสุดท้ายของเราคือร้านหนังสือ GJ Taiwan ที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองไถหนาน คุณหวังจื่อซั่ว (王子碩) ผู้ก่อตั้งเห็นว่า คนไต้หวันโดยทั่วไปไม่ค่อยรู้จักประวัติศาสตร์ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นวีรบุรุษ ศิลปินผู้โดดเด่น รวมไปจนถึงพัฒนาการของอุตสาหกรรม จนเกิดการขาดตอนของความทรงจำ ทำให้เขาตัดสินใจนำเอาวิธีที่สนุกสนานมาใช้ในการผลักดันประวัติศาสตร์ของไต้หวัน

ภายในร้านตกแต่งด้วยหนังสือจำนวนมากที่มีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของไต้หวัน โดยเล่มที่โดดเด่นที่สุดน่าจะเป็น “หนังสือภาพสีของไต้หวันเมื่อวันวาน” ซึ่งได้นำเอาภาพถ่ายขาวดำแบบดั้งเดิมมาศึกษา ก่อนจะใส่สีตกแต่งเข้าไป เพื่อให้คนรุ่นใหม่มีโอกาสได้เห็นภาพของชีวิตในวันวานได้อย่างใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากขึ้น ซึ่งหลังจากที่หนังสือภาพเล่มนี้ออกวางจำหน่าย ก็ได้กลายมาเป็นหัวข้อที่มีคนกล่าวถึงทางอินเตอร์เน็ตเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว 

“หากคนเราไม่รู้จักสิ่งต่างๆ และเรื่องราวต่างๆ ที่อยู่รอบตัว ก็จะไม่มีความรู้สึกยอมรับหรือเห็นคุณค่าของมัน” คำพูดของหวังจื่อซั่วเปรียบเสมือนเป็นการอรรถาธิบายของทริปการขี่จักรยานท่องไปในประวัติศาสตร์ไต้หวันของเราในครั้งนี้ ซึ่งหากเราไม่ได้มีโอกาสรับรู้ถึงบทบาทและความสำคัญของบรรดาร้านค้าเก่าแก่และร่องรอยของพวกเขาเหล่านั้นในหน้าประวัติศาสตร์แล้ว เราก็จะไม่เข้าใจถึงความสำคัญในการอนุรักษ์สิ่งต่างๆ เหล่านี้เอาไว้

หากคุณอยากทำความเข้าใจกับความงดงามของไต้หวันให้มากยิ่งขึ้น ก็เริ่มขยับสองขาแล้วขี่จักรยานออกเดินทางกันได้เลย เมื่อคุณขี่จักรยานลัดเลาะไปตามถนนในเมืองเล็กๆ ของไต้หวัน หรือขี่เข้าไปในร้านค้าที่คนทั่วไปไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเยือน มันก็เหมือนกับการได้ขี่เข้าไปในตำนานแห่งประวัติศาสตร์ของไต้หวันแล้ว

Merajut Memori Historis Taiwan

Bersepeda di Dataran Chianan

Artikel‧Tina Xie Gambar‧Chuang Kung-ju Terjemahan‧Yunus Hendry

沿著島上最早的公路─「台1線」騎行嘉南平原,所經之地都是先民開墾時的繁華要塞:灌溉水庫、養牛市集、車站鬧區,這趟旅行彷彿在寶島的動脈流竄,最後回到了養分供給的源頭─台灣的糧倉。單車跨越的不僅是地理的緯度,還有歲月的故事。


Menelusuri jalan raya tertua “Provincial Highway 1” sembari bersepeda di Dataran Chianan (Chianan Plain), kami melewati tempat-tempat pusat aktivitas para leluhur di masa silam seperti waduk irigasi, pasar ternak sapi, dan area ramai di dekat stasiun. Perjalanan kali ini bagai menyelusup ke nadi pulau harta karun dan pada akhirnya kembali ke sumber pasokan nutrisi ─ lumbung Taiwan. Bersepeda tidak hanya merupakan aktivitas melintangi kawasan geografis semata, tetapi juga menjelajahi kisah lika-liku kehidupan.

 

Perjalanan mencari jejak sejarah dimulai dari Chiayi yang dikenal sebagai “Kota Kayu”, dengan Stasiun Beimen sebagai titik awal, seolah-olah kembali ke zaman pendudukan Jepang, pada masa kejayaan industri kayu Taiwan.

 

Regenerasi Bangunan Tua Jepang

Ketika berbicara perihal sejarah Kota Chiayi, penggiat budaya dan sejarah setempat akan merekomendasikan pemilik “Yushan Inn”, Yu Kuo-hsin, sebagai pemandu. Dengan pengalaman yang dimilikinya sebagai pemandu wisata selama bertahun-tahun, ditambah lagi toko yang dioperasikan Yu Kou-hsin berdiri tepat di depan Stasiun Beimen, membuat dirinya sangat lugas dalam menjelaskan sejarah perkeretaapian. 

“Dulu toko ini menjalankan bisnis ‘gelap’ (prostitusi). Melirik dari pintu kaca, semuanya terlihat gelap. Orang yang melewati kawasan ini, biasanya akan berjalan sambil menunjuk-nunjuk. Hanya saya, ketika memandu wisata ia akan secara khusus memperkenalkan kisahnya. Awalnya, saya hanya berani melihat dari luar, ketika jumlah orang yang datang cukup banyak, saya berpura-pura untuk memberanikan diri masuk ke dalam.” Dengan sang pemilik, Yu Kuo-hsin menjalin relasi yang akrab, ketika mendengar bahwa toko ini ingin disewakan, pria yang memiliki hasrat besar akan bangunan tua tersebut pun mulai mencari mitra investasi.

“Arsitektur bangunan adalah lambang suatu era. Rumah ini telah melewati generasi yang berbeda dan meninggalkan jejak yang tak terhitung jumlahnya. Sebelum menjalankan bisnis “gelap”, toko ini sebenarnya adalah sebuah penginapan. Dahulu, setiap harinya ada 4 jadwal kereta api di Stasiun Beimen, ada orang yang hendak ke gunung untuk menebang kayu dan ada warga dari Zhuqi yang datang ke pusat kota untuk berdagang. Dengan adanya peluang bisnis tersebut, sang pemilik pun membuka usaha penginapan.” Yu Kuo-hsin percaya, inspirasi dari sebuah bangunan tua berasal dari kisah-kisah yang tersemat di dalamnya.

Bersepeda di kawasan perkotaan Chiayi, dapat terlihat makanan tradisional yang dijual dengan harga terjangkau, tetapi yang menarik perhatian adalah bangunan tua yang direnovasi menjadi sebuah toko. Tren merenovasi bangunan tua ini semakin meluas, apalagi kawasan The Chiayi Cultural and Creative Industries Park yang telah selesai direnovasi beberapa tahun terakhir, sebelumnya merupakan pabrik pembuatan arak tertua di Taiwan.

Studio film “Chung Chung Film”, didirikan oleh anak-anak muda yang baru saja lulus. Melalui pengambilan gambar, mereka mendokumentasikan kisah-kisah kampung halaman Chiayi. Di dalam toko, terpajang objek-objek yang pernah mereka abadikan, meliputi seni merangkai bunga, syuting drama atau membuat kudapan. Mereka yang memiliki beragam impian, dan berharap dengan menyewa ruangan di daerah ini mimpi-mimpi tersebut dapat terlihat dan mengikutsertakan lebih banyak orang.

 

Jalan Mahar Jingliao: Mengembalikan Kemakmuran Setempat

Meninggalkan daerah perkotaan Chiayi, kami kembali melanjutkan perjalanan ke “Provincial Highway 1”. Setelah melewati tanda Garis Balik Utara (Tropic of Cancer), kini memasuki kawasan tropis Taiwan. Setelah mengayuh lurus beberapa saat, belok kanan ke Jalan Selatan 84 dan masuk ke Jalan Tua Jingliao.

Jalan Tua Jingliao beraspal bata merah ini biasanya disebut “Jalan Mahar”. Di kedua sisi jalan terdapat bangunan berlantai satu yang rendah, salah satunya adalah bangunan tua berusia 250 tahun bernama “Jing De Hsing Rumah Tua Marga Ruan ” (Ruan Family Old House). Selain itu, masih ada penginapan “Huang Family Hostel”, yang pada era pendudukan Jepang menjadi tempat pemberhentian bagi para pengusaha dalam perjalanan Tainan-Chiayi. Meskipun hostel ini mengakhiri bisnisnya pada tahun 1950-an, tetapi Huang Yong-quan yang merupakan generasi keempat mendirikan usaha penginapan di sekitar area tersebut. Ia pun mendalami profesi sebagai pemandu wisata serta penggiat budaya dan sejarah.

Meski komunitas Jingliao tidak besar, tetapi kawasan ini memiliki banyak toko bersejarah. Toko sepeda Jincheng berdiri di tahun 1926 dan dioperasikan oleh Ayahanda Huang Yong-quan. Toko Fengchang dibangun pada tahun 1929, sang pemilik adalah Huang Kun-bin yang pernah memenangi Fourth Fine Rice Contest dan memerankan karakter utama dalam film Let It Be. The Ruirong Timepiece Shop dibuka pada tahun 1946, ada lebih dari 100 jam antik yang tersimpan di dalam toko jam ini. Lonceng jam-jam tersebut akan berdentang bersamaan pada setiap jamnya, bagai mendengarkan alunan simfoni orkestra tanpa pemain.

Huang Yong-quan yang juga menjabat sebagai kepala desa tersebut, mengajak kami berkunjung ke tempat-tempat bisnis tua. Dengan antusias sembari menceritakan kisah toko, Huang Yong-quan juga menanyakan kondisi kesehatan para teknisi yang telah lanjut usia tersebut.

Tempat pemberhentian berikutnya adalah ── Pabrik Gula Xinying, yang terletak di dekat stasiun. Sebelum mengakhiri perjalanan hari ini, kami menyempatkan diri untuk membeli es loli rasa kacang kenari dan telur asin yang khusus diproduksi oleh Taiwan Sugar Corporation.

 

Keluarga Pertama di Tainan: Promotor Pendidikan Seni Taiwan

Keesokan paginya, kami berkunjung ke Liu Chi-hsiang Art Gallery and Memorial Hall di Liuying. Selama perjalanan kami melewati jalan-jalan yang cenderung datar, memudahkan kami bersepeda sembari menikmati panorama memukau dari ladang-ladang sawah yang siap panen.

Saat pertama kali melihat Liu Chi-hsiang Art Gallery and Memorial Hall, perhatian Anda pasti akan terpusat pada bangunan berwarna dengan arsitektur ekterior bergaya barat. Gerbang besar dan halaman yang luas adalah bekas rumah keluarga Liu, yang merupakan “Keluarga Pertama di Tainan”. Anggota keluarga Liu pernah berkunjung ke Benua Eropa dan Jepang, maka tidak heran jika gaya bangunan ini mencerminkan ragam karakteristik budaya; bereksterior Barat, berelemen Jepang dan memiliki konstruksi khas Taiwan.

Dengan memakai setelan jas berwarna krem dan mengenakan kacamata berbingkai persegi, anak tertua Liu Chi-hsiang, Liu Keng-i, berbicara dalam dialek Taiwan dengan gaya nada indah, dari setiap gestur tangannya terpancar aura kaum bangsawan. Ia menunjuk ke sudut studio melukis, mengenang kembali memori di ruang tersebut, “Ketika kecil, saya bolos sekolah demi menangkap jangkrik. Ladang sawah di masa lampau sangat menawan, air sungai mengalir begitu jernihnya dan dapat langsung diminum ketika haus.” Keindahan alam Liuying membekas di hati Liu Keng-i, sama seperti sang Ayahanda yang selalu melukis pemandangan ladang sawah di dalam karyanya.

Meninggalkan studio melukis, masuk ke Yilou dan di dalam ruangan tersebut masih terdapat struktur aula khas Taiwan, sementara ruangan lainnya memajang lukisan Liu Chi-hsiang dari berbagai era. Dari Jepang, Prancis dan akhirnya menetap kembali di Kaohsiung. Pria yang merupakan generasi pertama mahasiswa asal Taiwan yang belajar di Prancis tersebut, telah meninggalkan banyak karya lukisan yang mendunia. Tidak hanya itu, Liu Chi-hsiang di masa tuanya juga membuka lembaga penelitian kesenian, mengajar para siswa melukis, setelah itu, ia dan temannya juga mendirikan asosiasi seni Southern Taiwan Art Association, yang terkenal di dunia seni sekarang ini dengan sebutan Nan-Pu Exhibition (Southern Exhibition).

 

Keberadaan Nyata Melalui Kisah yang Diceritakan

Kami pun bergegas menuju Shanhua Cattle Market, berharap dapat menikmati semangkuk kuah daging sapi khas setempat sebelum pasar selesai beroperasi. Setelah berusaha selama 1 jam lebih, akhirnya kami tiba di tempat tujuan.

Di depan kios daging sapi 258 sudah ada antrian panjang, teriakan memesan makanan pun mulai terdengar. Kami segera memilih tempat duduk dan memesan semangkuk sup daging sapi yang panas. Dengan harga NT$ 60 saja, kami dapat menikmati semangkuk sup yang penuh dengan daging sapi.

Setelah makan, kami pun pergi meninggalkan kawasan pasar dengan mengitari area luar Shanhua Cattle Market tersebut. Kami menyusuri County Road 178, terus mengayuh menuju pabrik bir Shanhua Brewery. Kemudian belok kiri kembali ke Provincial Highway 1 dan setelah sekitar satu jam, belok kanan ke County Road 171, dan akhirnya kami pun tiba di Waduk Wushantou.

Waduk Wushantou dan Irigasi Chianan didirikan pada masa pendudukan Jepang, yang memakan waktu 10 tahun untuk menyelesaikannya. Proyek ini mengalihkan aliran air dengan melakukan pengeboran pada dinding gunung, yang kemudian meningkatkan volume pengairan irigasi dari yang semula untuk 5.000 hektar menjadi 150.000 hektar. Dataran Chianan pun menjadi lumbung padi  Taiwan.

Waduk Wushantou adalah bagian paling curam dari rangkaian perjalanan ini. Setelah masuk ke dalam area waduk, Anda harus mengayuh ke atas tanjakan sebelum tiba di tanggul samping waduk. Bersepeda di atas tanggul, di satu sisi terdapat panorama danau yang biru, di sisi lain adalah pemandangan hutan nan hijau, kawasan yang sungguh luas. Saat mengayuh sepeda, angin kencang terus berhembus. Teruslah mengayuh dan akan terlihat patung perunggu dari sosok insinyur Jepang yang membangun waduk ini ──Yoichi Hatta, serta makam sang istri tepat di belakangnya.

Pemberhentian terakhir adalah toko buku “GJ Taiwan” (GJ Taiwan Bookstore) yang terletak di pusat Kota Tainan. Pendirinya, Prince Wang percaya bahwa warga Taiwan pada umumnya tidak begitu mengenal sejarah mereka sendiri. Fenomena “lupa ingatan” akan tokoh pahlawan dan seniman fenomenal di masa lampau hingga asal usul perkembangan sektor industri pun mulai bermunculan. Karena alasan-alasan itulah, muncul niat untuk mempromosikan sejarah Taiwan melalui cara yang lebih menarik.

Ada banyak koleksi buku yang berkaitan dengan sejarah Taiwan dipajang di dalam toko, yang paling khas adalah “Potret Kuno Taiwan dalam Warna”. Setelah melakukan observasi, foto hitam putih kembali dipoles dengan warna, guna mendekatkan masyarakat modern dengan kehidupan di masa lampau. Setelah dirilis, mendatangkan reaksi yang luas di dunia maya.

“Ketika orang-orang tidak mengenal hal-hal di sekitar mereka, maka tidak dapat menghasilkan pengakuan atau melihat nilainya.” Ucapan Prince Wang kebetulan juga merupakan catatan kaki dari perjalanan sejarah Taiwan kali ini. Jika Anda tidak paham akan peran yang dimainkan oleh landmark dan toko tua dalam sejarah, maka Anda tidak dapat memahami pentingnya fungsi pelestarian.

Jika ingin lebih memahami keindahan Taiwan, Anda dapat melakukannya dengan bersepeda! Kayuhlah sepeda ke jalan-jalan kecil desa-desa di Taiwan, datangilah toko yang jarang dikunjungi banyak orang, dan masuklah ke dalam setiap cerita historis Taiwan.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!