Khung trời đầy phong đỏ

Phượt qua vạn núi cao
:::

2020 / Tháng 10

Bài viết‧Esther Tseng Ảnh‧Chuang Kung-ju Biên dịch‧Tố Kim


騎行宜蘭至梨山的台七甲線,翻過思源埡口後,便是從宜蘭進入了台中,從46K還淋著大雨,又溼又冷。往前踩踏到49K,卻是晴空萬里,從冷風刺骨到風和日暖,短短不到十分鐘,人生的經歷也不過如此劇烈!


Đạp xe theo tỉnh lộ 7A (Provincial Highway 7A) từ Nghi Lan đến Lê Sơn, sau khi vượt qua hẻm núi Tư Nguyên (Siyuan) là ta đã rời khỏi Nghi Lan, tiến vào địa phận của Đài Trung. Ở cây số 46 Km của tỉnh lộ, trời mưa to, vừa ướt vừa lạnh, vậy mà khi thẳng tiến đến cây số 49 Km thì trời lại trong xanh không một gợn mây. Từ cái lạnh thấu xương đến nơi tràn đầy ánh nắng ấm áp không đầy 10 phút, đời người thăng trầm cũng chỉ kịch liệt đến thế mà thôi!

 

Chuyến “Phượt Đài Loan” lần này được khởi đầu từ tỉnh lộ 7A tại xã Đại Đồng, huyện Nghi Lan. Trong làn nắng dịu dàng mỏng manh của mùa đông cùng với non xanh nước biếc và dòng suối Lan Dương rộng lớn luôn sát cánh với ta trên đường đi, đạp xe gần 2 km, ta mới có cảm giác như vửa khởi động xong thì cũng đúng lúc đến Cilan Resort - nơi tập trung của quần thể cây cổ thụ lớn nhất châu Á.

 

Cây cổ thụ ở Thê Lan đắm mình trong sương gió

Khu rừng núi Thê Lan (Qilan) nằm ở đoạn phía bắc dãy núi Tuyết Sơn, có khu rừng bách nguyên thủy của Đài Loan (Chamaecyparis obtusa var. formosana) rộng đến 15.000 hecta. Khu rừng này được Bộ Văn hóa xếp vào danh sách Di sản Thiên nhiên mang tiềm năng Di sản thế giới. Nơi đây cũng là điểm tham quan mà ta nhất định phải ghé qua trên tỉnh lộ 7A. Để người dân đến gần hơn với rừng núi, Ủy ban Sự vụ Cựu chiến binh đã cải tạo đường trượt vận chuyển gỗ trước kia thành con đường leo núi, đồng thời phát huy trí tưởng tượng vô cùng phong phú, tùy theo số tuổi của cây mà lấy tên của những bậc thánh nhân tiền bối và nhân vật lịch sử, đặt tên cho gần 100 cây bách đỏ và biển bách, tạo ấn tượng sâu sắc cho du khách đối với khu rừng cổ thụ hơn ngàn năm tuổi này.

Leo một đoạn ngắn theo cầu thang có tay vịn là tới cây cổ thụ nhiều tuổi nhất trong khu này với tên gọi “Khổng Tử”. Cây “Khổng Tử” thuộc giống bách đỏ này đã có hơn 2.500 tuổi. Khi cây mọc mầm cũng là lúc Chí thánh tiên sư Khổng Tử chào đời. Vô xảo bất thành thư (có 1 điều trùng hợp kỳ lạ) là trên thân cây cổ thụ này có một loại thực vật dây leo có tên khoa học là Hydrangea integrifolia bám vào và mọc thẳng tắp, vừa hay nó được dùng làm cây gậy của Phu Tử. Trong khu vườn còn có 1 cây bách đỏ có đường kính lên tới 20m, nhưng vì cây bị u bướu khiến cho thân cây có hình dạng như hai chân dạng  ra. Khi cây này mọc mầm cũng là lúc Hán Cảnh Đế tại vị, do đó cây được đặt tên là Tư Mã Thiên, vị quan bênh vực cho tướng Lý Lăng mà bị nhận hình phạt cung hình (thiến), thật là trùng hợp với lịch sử.

Nơi đây là vùng sương mù ẩm ướt nhất ở Đài Loan, các loại rêu và địa y mọc đầy trên thân cây cổ thụ, tạo nên vẻ mông lung huyền ảo, đẹp khôn tả. Quan sát hình dạng, kích thước lớn nhỏ của phân động vật trên con đường mòn, ta có thể phán đoán đó là chất thải của loài sơn khương (mang Reeves) hay dê hoang dã đã đi qua nơi đây; cây gỗ sát quí hiếm là thực phẩm yêu thích nhất của loài bướm phượng đuôi rộng (Papilio maraho)- loài bướm đặc hữu của Đài Loan. Rừng lá rộng và rừng lá kim cùng tồn tại trong khu rừng cổ kính, môi trường sống đa dạng và sự phân bố thực vật hoàn thiện của chốn này, với hành trình chỉ vỏn vẹn có 2 tiếng đồng hồ khiến cho ta cảm thấy luyến tiếc muốn nán lại thêm để khám phá nơi này.

 

Liễu xanh hoa thắm lại thôn xa

Đạp xe một mạch đến cây số 23 Km thì trời mưa lất phất, bắt đầu đi vào con đường có những khúc quanh co khúc khuỷu hình chữ chi liên tiếp nhau, lại phải tránh những chiếc xe chở bắp cải xuống đồng bằng, đúng là một thử thách về thể lực và vô cùng nguy hiểm.

Tạm dừng chân nghỉ ngơi chốc lát tại bộ lạc Bốn Mùa (Qalang skikun), tình cờ gặp ông Trần Trung Lợi ( Eddie Chen) - tác giả cuốn sách “Đài Loan: Đẹp nhất khi du ngoạn bằng xe đạp” (Taiwan: At Its Most Beautiful from a Bicycle). Ông Trần Trung Lợi đảm nhiệm chức đoàn trưởng cho 1 đoàn 3 người bao gồm ông Ethan và ông Ganot - người Israel cùng ông Atsushi Haruta- người Nhật Bản, đến Đài Loan để du ngoạn bằng xe đạp và leo núi. Từ Đài Bắc, họ đạp xe đến Vũ Lĩnh (Wuling) ở Đài Trung – nơi có độ cao cách mặt nước biển 3.275m. Trong lộ trình dài 3 ngày này, họ phải đạp xe leo núi để đến hồ Thúy Phong (Cuifeng) trên núi Thái Bình (Taiping) và đỉnh núi phía đông của núi Hợp Hoan (Hehuan). Đây là hành trình đầy gay go và nhiều thử thách cho những người thích mạo hiểm. Ông Trần Trung Lợi cho hay, những người nước ngoài chuyên đến Đài Loan để đi xe đạp này, nếu họ đạp theo tuyến đường ven biển thì sẽ ngắm được cảnh đẹp của núi non biển cả; nhưng nếu họ đạp xe leo núi cao là họ muốn chinh phục và thử thách bản thân, lại có thể trải nghiệm những khung cảnh đẹp nhất Đài Loan.

Ngay cả những chuyên gia du lịch bằng xe đạp cũng đang đi trên tỉnh lộ 7A khiến chúng tôi như có thêm sức lực để đạp xe lên dốc. Chúng tôi đến bộ lạc Nam Sơn (Nanshan) ở cây số 29 Km, mới 9 giờ sáng sương mù đã giăng đầy, ven đường là cả một vườn bắp cải. Đây là khu sản xuất rau ở vùng núi cao lớn nhất Đài Loan.

Tiếp tục lên đường, đoạn đường quanh co và dốc cao đã làm hao mòn ý chí và thể lực, chúng tôi càng đạp càng chậm. Khi cảm thấy mệt muốn đứt hơi thì cũng là lúc chúng tôi đã đến cây số 46 Km của tỉnh lộ 7A, hẻm núi Tư Nguyên (Siyuan) – đầu nguồn phân chia sông Lan Dương (Lanyang) và sông Đại Giáp (Dajia). Do ảnh hưởng bởi gió mùa đông bắc thổi từ biển vào mang theo hơi nước, hình thành luồng gió tại hẻm núi Tư Nguyên (Siyuan), gió lạnh thấu xương, gặp đoạn xuống dốc, xe chạy với tốc độ nhanh trong làn mưa phùn, bất chợt rùng mình vì lạnh.

Sau khi vượt qua hẻm núi Tư Nguyên (Siyuan), chúng tôi tiến vào lưu vực sông Đại Giáp (Dajia) ở Đài Trung. Tại cây số 48.5 Km, chúng tôi còn phải đạp xe trong mưa nhưng khi đạp đến cây số 49 Km thì mây mù đã tan, đường khô ráo, xe tiếp tục lăn bánh về phía trước, mặt trời ló diện, núi xanh bao quanh, hai bên đường mọc đầy phong đỏ và hoa anh đào Đài Loan (anh đào núi). Trải qua cảnh phải dầm mình trong mưa gió lạnh giá cho đến lúc trời quang mây tạnh, ta như trải nghiệm một buổi tắm hơi khi nóng khi lạnh, cảm giác trời đất đột nhiên rộng mở trong sáng này vừa đúng khớp với lời nói của tác giả Trần Trung Lợi (Eddie Chen): “Đài Loan, đẹp nhất khi du ngoạn bằng xe đạp!”

 

Trời xanh xanh, núi xa xa, lá đỏ rực

Tại cây số 52.5 Km, chúng tôi quẹo vào hương lộ 124 – Đài Trung đến Nông trường Vũ Lăng (Wuling Veterans Farn). Đập vào mắt ta là màu vàng ươm của loài cúc vạn thọ có tên Tagetes lemmonii, màu tím của cỏ đuôi chuột Mexico (Salvia leucantha) và vườn hoa cải ngọt đang nở rộ. Trong ống kính của máy chụp hình, phông nền là những rặng núi nguy nga hùng vĩ tráng lệ, với dãy thông Taxodium distichum lá vàng, những ngôi nhà gạch đỏ hình tam giác trong khu cắm trại như điểm xuyến thêm cho phong cảnh thêm hữu tình. Cảnh đẹp như tranh khiến mọi người không thể không dừng lại chiêm ngưỡng.

Nông trường Vũ Lăng vốn được thành lập để trồng bắp cải nhằm cung ứng lương thực cho các cựu chiến binh thực hiện công trình xây dựng đường cao tốc Trung Hoành cắt ngang miền Trung Đài Loan (Central Cross-Island Highway). Nhằm hưởng ứng với việc chính phủ thành lập Công viên Quốc gia Tuyết Bá (Shei-Pa) vào năm 1992, nông trường Vũ Lăng bắt đầu thực hiện chính sách bảo vệ rừng với khẩu hiệu “Bỏ canh nông để trồng rừng”, không trồng rau cải miền núi cao nữa. Tuy nhiên, nông trường vẫn trồng trà trên núi cao, táo, đào để duy trì di sản nông nghiệp trước kia của vùng này.

 

Nhảy điệu Tango với khỉ, vừa bảo vệ sinh thái vừa chăm lo kinh tế

Những năm gần đây, số lượng khỉ đá Formosa hoang dã ở nông trường Vũ Lăng tăng nhanh. Chúng hái trộm đào và táo của nông trường, chẳng những vậy mà chúng còn nhổ cả gốc lẫn rễ của 9.600 củ hoa tulip vừa mới được trồng vì tưởng đó là khoai lang khiến cho nhân viên nông trường dở khóc dở cười, thậm chí vào năm 2016 chúng còn gây thiệt hại hoa màu nặng nề với tổng giá trị tổn thất lên đến hơn 6 triệu Đài tệ.

Để có thể vừa bảo vệ động vật vừa bảo vệ hoa màu không bị phá hoại, ông Viên Đồ Cường (Yuan Tu-chiang) – giám đốc nông trường Vũ Lăng áp dụng sách lược “Nhảy điệu Tango với “khỉ”, tức là “Anh tiến thì tôi lùi”. Nông trường không trồng những loại hoa màu khỉ thích ăn, thay thế trồng những loại chúng không ưa. Năm 2014,  nông trường cho trồng thử hoa cúc và phát hiện khỉ không đến phá hay ăn loài hoa có mùi thơm đặc biệt này. Do đó, nông trường dần dần chuyển sang trồng hoa cúc, năm 2019, sản lượng hoa cúc đạt đến 500kg.

Ông Vương Nhân Trợ (Wang Ran-juh ), tổ trưởng Tổ Hướng dẫn kỹ thuật tiêu thụ sản phẩm cho biết, do nhiệt độ ngày và đêm trên núi cao chênh lệch khá nhiều. Ban ngày ánh sáng mặt trời có cường độ mạnh nên cường độ tia UV (tia tử ngoại ) cũng cao tương ứng. Nông trường lại dùng nước từ núi Tuyết Sơn để tưới tiêu nên hoa cúc phát triển tốt, cánh hoa to và có màu vàng tươi. Có một lần trong triển lãm nông nghiệp, hoa cúc của nông trường còn bị người trong nghề cho rằng nó được phun thuốc tăng trưởng và nhuộm màu nên mới có màu sắc vàng tươi như vậy. Nhân viên nông trường nói đùa với nhau rằng: “Nếu có phun thuốc thì cá hồi Đài Loan được bảo tồn ở suối Thất Gia Loan (Qijiawan) sẽ “nổi” lên trên mặt nước hết”.

Nói đến loài cá hồi Đài Loan quý giá sống tại Công viên Quốc gia Tuyết Bá (Shei-Pa ), qua 20 năm bảo tồn và nhân giống, nhân viên làm công tác bảo tồn đã ngưng không thả cá vào suối Thất Gia Loan từ 7 năm trước. Hiện nay số lượng cá hồi Đài Loan hoang dã luôn ổn định. Năm 2019, sau khi “tổng điểm danh” thì thấy có hơn 5.800 con. Trung tâm Sinh thái cá hồi Đài Loan lo lắng sự biến đổi khí hậu hiện nay sẽ ảnh hưởng đến đàn cá nên trung tâm đang trợ giúp đàn cá hồi sợ nóng không sợ lạnh này rời khỏi suối Thất Gia Loan, mang chúng thả vào suối La Diệp Vĩ (Luoyewei) và suối Hợp Hoan (Hehuan). Trung tâm cũng đang tiến hành công tác phục hồi nhân giống đàn cá.

Dưới ánh nắng ban mai dịu dàng chiếu rọi, chúng tôi đạp xe đến cửa vào núi Tuyết Sơn. Ta có thể nhìn thấy toàn cảnh đường viền núi đoạn từ đỉnh núi chính của dãy núi Tuyết Sơn đến núi Đại Bá Tiêm và núi Nam Hồ Đại Sơn. Đến với nông trường Vũ Lăng sẽ mang lại cho ta một chuyến du lịch miền núi Đài Loan hội tụ đủ 4 yếu tố thú vị: “ly kỳ, mạo hiểm, núi cao cheo leo và cảnh đẹp hùng vĩ”.

 

Đường mòn của thợ săn dân tộc Atayal

Trong khi đạp xe đi về hướng Lê Sơn, ngang qua bộ lạc Hoàn Sơn (Huanshan), bộ lạc Giai Dương(Jiayang), phong cảnh bên đường được thay thế bằng hàng cây lê và cây hồng. Đoàn phóng viên Tạp chí “Taiwan Panorama” đặc biệt đến thăm trưởng lão của bộ tộc Atayal – ông Trương Hữu Văn (Buyang Mekax)- người được Phòng Quản lý Khu Phong cảnh Quốc gia Tam Sơn (Tri-Mountain) giới thiệu cho đoàn, để nhờ ông hướng dẫn tham quan cảnh vách đá basalt- một cảnh đẹp bí mật chưa được biết đến và đường mòn Sưu Lộc (Soulu) tại bộ lạc Tùng Mậu (Songmao).

Ông Trương Hữu Văn chạy mô tô, dẫn chúng tôi đi tham quan con đường mòn săn bắn ngày xưa của người dân nguyên trú – Đường mòn Sưu Lộc. Chúng tôi quẹo vào cửa vào núi Đại Kiếm (Dajian) tại cây số 66.5 Km trên tỉnh lộ 7A. Đường đi toàn là đường đá dăm, đây là đường núi việt dã tốt nhất dành cho xe đạp, còn có một đoạn mà chúng tôi có thể cảm nhận được sự mềm xốp dưới bánh xe bởi dưới đất toàn là lá thông, y như ta đang chạy trên “thảm lá thông”. Đoạn đường êm ái này kéo dài cho đến di chỉ nơi từng xảy ra sự kiện quân Nhật Bản sát hại dân tộc nguyên trú vào khoảng năm 1920.

Trên đường đi, nhìn từ trên cao xuống lưu vực sông Đại Giáp, cảnh đẹp của vách đá basalt ở ngay trước mắt ta, men theo con đường dốc nhỏ, ta có thể đi xuống lưu vực sông. Ông Trương Hữu Văn lấy chiếc khẩu cầm (tiếng Atayal : lubuw) ra thổi. Ông kể cho chúng tôi nghe nguồn gốc của dân tộc Atayal với 4 phiên bản nhưng câu chuyện làm chúng tôi cảm động nhất là quá trình ông được Thượng đế ra tay cứu mạng.

Tháng 3 năm ngoái (2019), ông Trương Hữu Văn đến đây câu cá, bất cẩn trượt chân té xuống lưu vực sông sâu đến 70 m. Nghĩ lại còn phát sợ, ông nói: “Lúc đó xung quanh toàn là măng đá, tôi lại rơi đúng vào bàn đá duy nhất trong đám măng đá. Không bao lâu sau tôi tỉnh dậy, đứng giữa ranh giới sự sống và cái chết, tôi cầu cứu Thượng đế. Lúc đó tôi mới cảm thấy toàn thân đau đớn khôn cùng, lại không mang theo điện thoại di động, trên núi lại không một bóng người. Phải mất 2 tiếng đồng hồ tôi mới có thể leo lên được 150m để cầu cứu”. Sau khi được đưa đến bệnh viện thì mới phát hiện ông gãy hết 5 cái xương sườn!

Lắng nghe câu chuyện thoát chết trong gang tấc của ông Trương Hữu Văn khiến cho ta cảm nhận được điều quý giá và sự mạnh mẽ dẻo dai của sinh mạng. Điều này khiến chúng tôi như có thêm sức lực để tiến về phía trước khi lên đường đến trạm chót là Nhà khách Lê Sơn trên tỉnh lộ 7A.

Có lẽ vì được truyền nguồn linh khí kỳ diệu từ rừng cổ thụ ngàn năm, ôm ấp vẻ đẹp của sương mù trong núi nên con người trở nên tràn đầy năng lượng, nóng lòng muốn lên kế hoạch ngay cho chuyến du lịch bằng xe đạp lần sau.

Bài viết liên quan

近期文章

ไทย IN

ความอลังของใบเมเปิลสีแดง

กับทริปขี่จักรยานท่องไปตามขุนเขา

บทความ‧เจิงหลันสู รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧ธีระ หยาง

騎行宜蘭至梨山的台七甲線,翻過思源埡口後,便是從宜蘭進入了台中,從46K還淋著大雨,又溼又冷。往前踩踏到49K,卻是晴空萬里,從冷風刺骨到風和日暖,短短不到十分鐘,人生的經歷也不過如此劇烈!


เมื่อขี่จักรยานจากอี๋หลานไปยังภูเขาหลีซานตามทางหลวงหมายเลขไถ 7A หลังผ่านจุดที่เรียกว่า ซือหยวนย่าโข่ว (思源埡口) ไปแล้ว ก็จะข้ามจากอี๋หลานเข้าสู่ไทจง จากกิโลเมตรที่ 46 เรายังเปียกปอนและหนาวเหน็บจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาอยู่เลย แต่เมื่อมาถึงกิโลเมตรที่ 49 กลับได้พบกับท้องฟ้าอันแจ่มใส จากลมเย็นอันเหน็บหนาวกลายมาเป็นสายลมอันอบอุ่น ในช่วงเวลาแค่เพียงไม่ถึง 10 นาที ทำให้อดนึกย้อนไม่ได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของคนเรา ก็มักจะเป็นอะไรที่ผันผวนในแบบเดียวกันนี้แหละ

 

ทริป “ขี่ไปในไต้หวัน” ของเราในครั้งนี้ เริ่มต้นจากตำบลต้าถง ในเมืองอี๋หลาน โดยเดินทางไปตามทางหลวงหมายเลข ไถ 7A โดยมีแสงแดดอ่อนๆ ของฤดูหนาว กับทิวเขาเขียวขจีและแม่น้ำหลันหยางซีอันกว้างใหญ่คอยอยู่เคียงข้าง ขี่ไปได้เพียง 2 กิโลเมตร รู้สึกว่าเพิ่งจะทำการอบอุ่นร่างกายเท่านั้น ก็มาถึงชีหลันซานจวง (Cilan Resort) ซึ่งเป็นแหล่งที่มีต้นสนพันปีอยู่รวมกันมากที่สุดในทวีปเอเชีย

 

ต้นสนพันปีแห่งชีหลัน ตระหง่านสู้ลมยืนยงสู้ฟ้า

อุทยานต้นสนพันปีในเขาชีหลันซานที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเทือกเขาเสวี่ยซาน มีป่าสนพันปีที่ครอบคลุมพื้นที่กว่า 15,000 เฮกตาร์ (ประมาณ 150 ไร่) ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมไต้หวันได้ยกให้เป็นจุดที่มีศักยภาพที่จะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ จึงถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องแวะไปชมให้ได้บนทางหลวงหมายเลข ไถ 7A และเพื่อให้ประชาชนมีโอกาสได้สัมผัสกับผืนป่าแห่งนี้อย่างใกล้ชิดคณะกรรมการกิจการทหารผ่านศึกจึงได้ทำการขยายเส้นทางมู่หม่าเต้าที่เดิมทีใช้สำหรับการขนไม้ในสมัยที่ญี่ปุ่นปกครองเกาะไต้หวันให้กลายเป็นทางเดินสำหรับใช้ในการขึ้นเขาพร้อมทั้งตั้งชื่อให้กับต้นสนพันปีแต่ละต้นด้วยการนำชื่อของเหล่านักปราชญ์เมธีและบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ที่มีอายุใกล้เคียงกับต้นไม้แต่ละต้นมาใช้ในการตั้งชื่อเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้กับนักท่องเที่ยวผู้มาเยือน

เมื่อเดินขึ้นบันไดไประยะหนึ่ง ก็จะมาถึงต้นสนไต้หวัน (Taiwan Cypress) ที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดในเขตสนพันปีที่มีชื่อว่า “ขงจื๊อ” ต้นสนไซเปรสแดงที่มีอายุมากกว่า 2,500 ปีต้นนี้ ขณะที่ยังเป็นต้นอ่อนอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับที่ขงจื๊อมีชีวิตอยู่ และบังเอิญเป็นอย่างยิ่งว่า ที่อยู่ด้านหน้าของต้นสนโบราณต้นนี้ มีเถาใหญ่ๆ ของต้นไฮเดรนเยีย (Hydrangea integrifolia) งอกงามอยู่ ทำให้เมื่อมองดูแล้ว ช่างคล้ายกับเป็นไม้เท้าของขงจื๊อจริงๆ โดยในบริเวณนี้ยังมีต้นสนพันปีที่เส้นรอบวงมีความยาวมากถึง 20 เมตร และมีลักษณะแปลกตาเพราะเกิดการผุกร่อนที่ช่วงล่างของลำต้น จนทำให้กลายเป็นช่องโหว่ซึ่งดูแล้วเหมือนกับว่าต้นไม้ยืนอยู่บนขาสองข้าง และด้วยความที่สนพันปีต้นนี้เริ่มแตกหน่อกลายเป็นต้นอ่อนในรัชสมัยของจักรพรรดิจิ่งตี้แห่งราชวงศ์ฮั่น (ระหว่าง 157 – 141 ปีก่อนคริสตกาล) จึงถูกตั้งชื่อว่าต้นซือหม่าเชียนอันเป็นชื่อของเป็นนักประวัติศาสตร์ชื่อดังในสมัยนั้นซึ่งเป็นผู้ที่เคยถูกลงทัณฑ์อย่างหนักเนื่องจากพยายามแก้ต่างให้กับแม่ทัพหลี่หลิง

พื้นที่แถบนี้คือบริเวณของสายหมอกที่มีความชื้นสูงที่สุดในไต้หวัน ทำให้บนต้นสนพันปีมีต้นมอสและไลเคนขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก และช่วยเพิ่มความงดงามอันละเมียดให้กับภาพที่อยู่เบื้องหน้าไม่น้อย มูลสัตว์ขนาดต่างๆ ซึ่งกองอยู่ตามทางเดิน ทำให้เราพอจะคาดเดาได้ว่าเส้นทางสายนี้เป็นทางเดินของสัตว์ป่า เช่น แพะป่า หรือ เก้งจีน ด้วยเช่นกัน ต้นเทพทาโรอันล้ำค่าคืออาหารสุดโปรดของผีเสื้อหางติ่งมาลาโฮ (Papilio maraho) ซึ่งเป็นพันธุ์หายากที่มีเฉพาะในไต้หวัน ก็มีให้เห็นอยู่ในป่าโบราณอันเงียบสงบแห่งนี้ การอยู่ร่วมกันของป่าไม้ใบกว้างและป่าสน ทำให้เกิดเป็นความหลากหลายของระบบนิเวศอันอุดมสมบูรณ์ การมีเวลาเยือนที่นี่เพียงสั้นๆ ใน 2 ชั่วโมง ทำให้เรารู้สึกว่ายังดื่มด่ำกับธรรมชาติได้ไม่เต็มอิ่มเลย

 

ฟ้าหลังฝนอันสดใสกระจ่างตา

เมื่อเราขี่จักรยานต่อไปจนถึงกิโลเมตรที่ 23 ก็เริ่มมีเม็ดฝนโปรยปรายลงมา เส้นทางเริ่มคดเคี้ยวมากขึ้น แถมยังต้องคอยหลบรถขนกะหล่ำปลีที่ขนสินค้าลงเขาอยู่เป็นระยะ ถือเป็นด่านทดสอบความแข็งแกร่งของร่างกายที่แฝงไว้ด้วยอันตรายไม่น้อยเลยทีเดียว

เราหยุดพักชั่วคราวที่ชุมชนซื่อจี้ปู้ลั่ว (Qalang Skikun) ที่นี่เราได้พบกับคุณเฉินจงลี่ (陳忠利) ผู้ประพันธ์หนังสือ Taiwan: At Its Most Beautiful from a Bicycle โดยคุณเฉินจงลี่รับหน้าที่เป็นไกด์พา Ciprut Ethan และ Edo Ganot สองหนุ่มชาวอิสราเอล และ Atsushi Haruta อีกหนึ่งหนุ่มจากญี่ปุ่น ที่ต่างก็ตั้งใจมาขี่จักรยานและเดินเขาท่องเที่ยวในไต้หวันโดยเฉพาะ พวกเขาเริ่มต้นขี่จากไทเปไปจนถึงอู่หลิ่งที่อยู่บนความสูงจากระดับน้ำทะเล 3,275 เมตรในเขตไทจง ในทริป 3 วันของพวกเขา ได้รวมถึงการเดินเขาในแถบทะเลสาบชุ่ยฟงหูบนภูเขาไท่ผิงซานและการปีนยอดตะวันออกของภูเขาเหอฮวนซาน ซึ่งถือเป็นโปรแกรมสำหรับนักผจญภัยมืออาชีพจริงๆ เฉินจงลี่ชี้ว่า ชาวต่างชาติที่ตั้งใจมาขี่จักรยานเที่ยวในไต้หวันเหล่านี้ ถ้าขี่ในเส้นทางเลียบริมทะเลก็เพื่อชื่นชมกับทิวทัศน์อันงดงามของภูเขาและทะเล แต่หากเลือกขี่ในเส้นทางภูเขาสูงแล้ว ต่างก็มีเป้าหมายที่ต้องการเอาชนะตัวเอง พร้อมดื่มด่ำไปกับความงามอันสุดยอดของไต้หวันด้วย

แม้แต่นักขี่จักรยานท่องเที่ยวมืออาชีพยังอยู่บนทางหลวงหมายเลขไถ 7A ทำให้เรามีกำลังใจที่จะขี่จักรยานต่อไป เมื่อมาถึงชุมชนหนานซานปู้ลั่ว (Pyanan) บนกิโลเมตรที่ 29 ในเวลา 9 โมงเช้า เราก็ได้เจอกับสายหมอกที่ปกคลุมไปทั่ว ตลอดทางยังเห็นไร่กะหล่ำปลีเรียงรายอยู่เป็นระยะ ที่นี่คือแหล่งปลูกกะหล่ำปลีภูเขาสูงที่ใหญ่ที่สุดของไต้หวัน

เมื่อขี่จักรยานขึ้นไปเรื่อยๆ เส้นทางอันคดเคี้ยวและความลาดชันทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจเริ่มสัมผัสได้ถึงความอ่อนล้า ทำให้ยิ่งขี่ยิ่งช้า และต้องหอบหายใจเป็นระยะ ก่อนที่จะมาถึงกิโลเมตรที่ 46 ของทางหลวงสาย 7A ซึ่งก็คือซือหยวนย่าโข่ว (Siyuan Pass) ที่ถือเป็นสันปันน้ำของแม่น้ำสองสายคือ แม่น้ำหลันหยางซีและแม่น้ำต้าเจี่ยซี และเป็นจุดที่ลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งพัดพาเอาความชื้นมาจากทะเลเข้ามาในบริเวณนี้ ทำให้ซือหยวนย่าโข่วกลายเป็นเสมือนอุโมงค์ลมที่มีลมกระโชกแรง สายลมอันหนาวเหน็บเมื่อบวกเข้ากับความเร็วของรถตามเส้นทางลงเนินและสายฝนที่โปรยปรายลงมา ทำให้เรารู้สึกหนาวจนตัวสั่นกันเลยทีเดียว

เมื่อผ่านซือหยวนย่าโข่วมาแล้ว ก็จะเข้าสู่เขตลุ่มน้ำต้าเจี่ยซีในไทจง บนกิโลเมตรที่ 48.5 เรายังคงต้องขี่จักรยานฝ่าสายฝน แต่เมื่อถึงกิโลเมตรที่ 49 สายหมอกก็หายไป ถนนแห้งสนิท และเมื่อเราปล่อยให้รถจักรยานไหลลงเนินไปเรื่อยๆ ก็ได้พบกับแสงแดดแล้ว ต้นไม้เขียวขจีห้อมล้อมอยู่รอบกาย โดยมีทั้งต้นเมเปิลและต้นซากุระดอยเรียงรายตลอดทาง จากเส้นทางที่ต้องฝ่าลมฝนมาสู่ฟ้าหลังฝนอันสดใส ทำให้เราเหมือนได้อบซาวน่ามาพักใหญ่ ก่อนที่ความรู้สึกอันสดใสและเบิกบานจะเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน อันถือเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงแนวคิดของเฉินจงลี่ นักเขียนและนักขี่จักรยานท่องเที่ยวที่ว่า “ไต้หวันจะสวยที่สุดเมื่อขี่จักรยานเที่ยวชม” ได้เป็นอย่างดี 

 

ฟ้าสีคราม ขุนเขาเขียวขจี และใบไม้สีแดง

จากกิโลเมตรที่ 52.5 เราเลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข จง 124 เพื่อมุ่งหน้าสู่ฟาร์มอู่หลิง ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ มวลหมู่ดาวเรืองสีเหลืองสดใส ตัดกับดอกสีม่วงของต้นเม็กซิกันเสจ และทุ่งผักกาดก้านขาวที่ออกดอกเหลืองอร่าม ภาพที่เห็นจากกล้องของเรา มีแบ็กกราวด์เป็นขุนเขาสูงตระหง่าน กับสีเหลืองทองของต้นสนผลัดใบ (Bald Cypress) ที่ขึ้นเรียงรายอยู่ เมื่อตกแต่งด้วยบ้านสีอิฐหลังเล็กๆ ทรงสามเหลี่ยมที่อยู่ในบริเวณที่ตั้งแคมป์ ทำให้กลายเป็นภาพที่งดงามราวกับภาพวาด จนทำให้เราอดไม่ได้ที่จะหยุดการขี่จักรยานลงชั่วคราว เพื่อดื่มด่ำไปกับทิวทัศน์ที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า

ฟาร์มอู่หลิงที่เริ่มจากการเป็นไร่กะหล่ำปลี เดิมทีก่อตั้งขึ้นเพื่อที่จะผลิตอาหารป้อนให้กับเหล่าทหารผ่านศึกที่มาทำงานตัดทางหลวงข้ามเกาะ แต่หลังจากที่มีการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติเสวี่ยป้าขึ้นในปี 1992 ฟาร์มอู่หลิงก็เริ่มเข้าสู่เส้นทางสายอนุรักษ์ธรรมชาติด้วยการเปลี่ยนจากการเพาะปลูกพืชไร่มาเป็นปลูกป่าแทน โดยไม่ปลูกกะหล่ำปลีอีกต่อไป แต่ยังคงปลูกชาภูเขาสูง แอปเปิล และลูกท้อ เพื่อสืบทอดหน้าที่แห่งประวัติศาสตร์อย่างต่อเนื่อง

 

เต้นแทงโกกับลิง การหาจุดสมดุลระหว่างการพัฒนาเศรษฐกิจกับระบบนิเวศ

ในช่วงหลายปีมานี้ ลิงแสมไต้หวันได้แพร่พันธุ์อย่างรวดเร็วในแถบฟาร์มอู่หลิง พวกมันมักจะมาขโมยลูกท้อและแอปเปิลที่เหล่าเกษตรกรปลูกขึ้นมาอย่างยากลำบาก แถมยังถอนต้นทิวลิป กว่า 9,600 ต้นที่เพิ่งปลูกเสร็จขึ้นมา เพราะเข้าใจผิดคิดว่ารากของทิวลิปคือหัวมัน ทำเอาเหล่าคนทำงานทั้งหลายถึงกับอยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้น ซึ่งในปี 2016 ฝูงลิงได้สร้างความเสียหายทางการเกษตรมากกว่า 6 ล้านเหรียญไต้หวันเลยทีเดียว

เพื่อหาจุดสมดุลระหว่างการอนุรักษ์กับการเพาะปลูก คุณหยวนถูเฉียง (袁圖強) ผู้อำนวยการฟาร์ม ได้เริ่มใช้วิธี “เต้นแทงโกกับลิง” ขึ้น ด้วยกลยุทธ์ “เอ็งมา ข้าถอย” โดยเลิกปลูกผลผลิตทางการเกษตรที่ลิงชอบกิน เปลี่ยนมาปลูกในสิ่งที่ลิงไม่ชอบกินแทน ในปี 2014 ทางฟาร์มได้เริ่มปลูกดอกเบญจมาศก่อนจะพบว่า ลิงไม่ชอบกลิ่นของดอกไม้ชนิดนี้จึงไม่กิน ทำให้มีการปลูกเบญจมาศเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนได้ผลผลิตมากถึง 500 กิโลกรัมในปี 2019

คุณหวังเหรินจู้ (王仁助) หัวหน้ากลุ่มเกษตรกรชี้ว่า เนื่องจากบนภูเขาสูง ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนจะมีความแตกต่างกันค่อนข้างมาก ในช่วงเวลากลางวัน พืชจะได้รับรังสีอัลตราไวโอเลตที่มาพร้อมกับแสงแดดในปริมาณมาก ประกอบกับน้ำที่ใช้ในการรดก็เป็นน้ำบริสุทธิ์ที่มาจากภูเขาเสวี่ยซาน ทำให้เบญจมาศของที่นี่มีกลีบดอกที่ใหญ่ และมีสีสันสดใส โดยในการไปจัดแสดงในนิทรรศการครั้งหนึ่ง ดอกเบญจมาศของฟาร์มอู่หลิงเคยถูกใส่ร้ายว่าพ่นสีและฉีดฮอร์โมนจนทำให้สีสันสวยงามสะดุดตา เจ้าหน้าที่ของฟาร์มอู่หลิงยังพูดเล่นกับเราว่า “หากมีการพ่นยา รับรองว่าปลาแซลมอนไต้หวัน (Oncorhynchus masou formosanus) ที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำชีเจียวันคงจะลอยขึ้นมาหมดแล้ว”

เมื่อพูดถึงปลาแซลมอนไต้หวันที่ถือเป็นสมบัติล้ำค่าของชาติ ซึ่งอาศัยอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติเสวี่ยป้า หลังผ่านการอนุรักษ์และฟื้นฟูมาเป็นเวลาถึง 20 ปี ก็ไม่ได้มีการปล่อยปลาลงในแม่น้ำชีเจียวันอีกแล้วตั้งแต่เมื่อ 7 ปีก่อน ปัจจุบัน ปริมาณปลาแซลมอนไต้หวันในแม่น้ำมีจำนวนที่เสถียรเป็นอย่างมาก ในการนับจำนวนเมื่อปีค.ศ.2019 มีประมาณ 5,800 กว่าตัว ศูนย์ระบบนิเวศปลาแซลมอนไต้หวันมีความกังวลต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศเป็นอย่างมาก จึงพยายามให้ความช่วยเหลือปลาแซลมอนไต้หวันที่กลัวร้อนแต่ไม่กลัวหนาวเหล่านี้ ให้ว่ายออกจากแม่น้ำชีเจียวัน ไปยังแม่น้ำหลัวเย่เหว่ยซีและแม่น้ำเหอฮวนซี งานในการอนุรักษ์จึงยังไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามและแสงแดดอันแรงกล้าที่แผดเผา เราขี่จักรยานไปจนถึงทางขึ้นภูเขาเสวี่ยซาน จากจุดนี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบอันงดงามตระการตาของยอดเขาเสวี่ยซานและแนวสันเขาทางตอนเหนือไปจนถึงภูเขาต้าป้าเจียนซานรวมถึงเขาหนานหูต้าซาน ไม่นึกเลยว่าการเดินทางเที่ยวไปในเขตขุนเขาเพื่อสัมผัสกับความอัศจรรย์ อันตราย สูงตระหง่าน และตระการตา จะมารวมอยู่ในที่เดียว ณ ฟาร์มอู่หลิงแห่งนี้

 

เส้นทางโบราณของนักล่าจากเผ่าอตายาล

บนเส้นทางสู่ภูเขาหลีซาน เราได้ผ่านหมู่บ้านของชนเผ่าอตายาลคือชุมชนหวนซาน (Sqoyaw) และชุมชนเจียหยาง (Slamaw) ภาพของทิวทัศน์สองข้างทางถูกแทนที่ด้วยมวลหมู่ต้นแพร์และต้นพลับที่ปลูกเรียงรายกันอยู่ ทีมงานของไต้หวันพาโนรามาได้เดินทางไปหาคุณจางโหย่วเหวิน (張有文 - Buyang Mekax) ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของชนเผ่าอตายาล ตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่จากสำนักบริหารจัดการอุทยานท่องเที่ยวซานซาน เพื่อขอให้ช่วยนำทางและพาเราไปเที่ยวชมดินแดนลึกลับของหินบะซอลต์ในชุมชนซงเม่า (Tabuk) และทางเดินป่าโซวลู่

จางโหย่วเหวินขี่รถจักรยานยนต์นำพวกเราไปยังทางเดินป่าโซวลู่ ซึ่งในอดีตเป็นเส้นทางที่ชนเผ่าพื้นเมืองใช้ในการล่าสัตว์ พวกเราเลี้ยวออกจากทางหลวงหมายเลขไถ 7A บริเวณกิโลเมตรที่ 66.5 เข้าสู่จุดเริ่มต้นของเส้นทางเดินเขาต้าเจี้ยนซาน ทางที่ปูด้วยกรวดก้อนเล็กๆ ถือเป็นสิ่งที่เหมาะมากสำหรับการขี่จักรยานบนภูเขา และยังมีทางอีกช่วงหนึ่งที่เปิดโอกาสให้เราได้สัมผัสกับความหนานุ่มของใบสนที่ร่วงหล่นอยู่เต็มไปหมดราวกับขี่จักรยานอยู่บนพรม เราเดินทางไปต่อจนกระทั่งถึงจุดที่เคยเป็นสถานที่เกิดเหตุทหารญี่ปุ่นสังหารหมู่ชนเผ่าพื้นเมืองเมื่อประมาณปี 1920 ตลอดทางเราได้มีโอกาสก้มมองทิวทัศน์อันงดงามของแนวหุบเขาเลียบแม่น้ำต้าเจี่ยซี และแล้วเราก็มาถึงดินแดนลึกลับแห่งหินบะซอลต์ที่รออยู่ข้างหน้า เมื่อลัดเลาะไปเรื่อยๆ ตามทางเล็กๆ ที่มีความชันไม่น้อย ก็จะลงไปจนถึงในหุบเขาด้านล่าง จางโหย่วเหวินหยิบเอาฮาร์โมนิกาออกมาเป่า ก่อนจะเล่าประวัติความเป็นมาในการถือกำเนิดของชาวเผ่า
อตายาล ที่มีอยู่ถึง 4 แบบ 4 เรื่องให้เราฟัง แต่เรื่องราวที่สร้างความประทับใจให้กับเรามากที่สุด กลับเป็นเรื่องของประสบการณ์ ที่พระเจ้าได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้

เมื่อเดือนมีนาคมของปีที่แล้ว (2019) จางโหย่วเหวินได้เดินทางมาตกปลาที่นี่ ก่อนจะตกลงไปในหุบเขาด้านล่างที่มีความลึกประมาณ 70 เมตร เราสัมผัสได้ถึงร่องรอยแห่งความกลัวของเขาขณะที่เล่าให้เราฟังว่า “ตอนนั้นรอบๆ ตัวมีแต่หินแหลมๆ ผมโชคดีมากที่หล่นลงไปบนแท่นหินที่มีเพียงแค่จุดเดียวตรงนั้นเท่านั้น หลังจากที่ฟื้นคืนสติ จึงอธิษฐานขอให้พระเจ้าคุ้มครอง ตอนนั้นรู้สึกแต่เพียงว่าเจ็บไปทั้งตัว โทรศัพท์ก็ไม่ได้พกไป ในภูเขาก็ไม่มีคน จึงต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงในการคลานออกมาเป็นระยะทางถึง 150 เมตรเพื่อขอความช่วยเหลือ” และหลังจากที่ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว ก็ตรวจพบว่ากระดูกซี่โครงของเขาหักถึง 5 ซี่

หลังจากได้ฟังเรื่องราวเฉียดตายของจางโหย่วเหวินแล้ว ทำให้เรารู้สึกถึงคุณค่าและความทรหดของชีวิต ทำให้เมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางของทางหลวงสายไถ 7A ที่โรงแรมหลีซานปินก่วน (Lishan Guesthouse) แล้ว เรายังคงรู้สึกว่าการเดินทางของเรายังไม่จบลงเพียงแค่นี้ เพราะแม้เราจะได้ดื่มด่ำไปกับจิตวิญญาณของต้นไม้พันปี ได้อยู่ในอ้อมกอดขุนเขาแมกไม้อันงดงาม รวมทั้งได้รับพลังบวกจากธรรมชาติอย่างเปี่ยมล้น หากแต่เราก็ยังคงรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ที่จะได้วางแผนการเดินทางในทริปถัดไป

Daun Maple Merah Sejauh Mata Memandang

Bersepeda Menjelajahi Pegunungan Taiwan

Artikel‧Esther Tseng Gambar‧Chuang Kung-ju Terjemahan‧Yunus Hendry

騎行宜蘭至梨山的台七甲線,翻過思源埡口後,便是從宜蘭進入了台中,從46K還淋著大雨,又溼又冷。往前踩踏到49K,卻是晴空萬里,從冷風刺骨到風和日暖,短短不到十分鐘,人生的經歷也不過如此劇烈!


Bersepeda dari Yilan ke Lishan di Provincial Highway 7A dan setelah melewati Siyuan Pass, kami pun memasuki kawasan Taichung dari Yilan. Hujan lebat mengguyur dari kilometer 46, suhu menjadi lembap dan dingin. Setelah tiba di kilometer 49, langit cerah pun menyambut kami. Dari yang awalnya dingin menusuk tulang hingga pancaran matahari yang menghangatkan, semuanya terjadi dalam waktu kurang dari sepuluh menit. Perjalanan kali ini bagai mengarungi bahtera kehidupan yang penuh gejolak.

 

“Bersepeda Menjelajahi Taiwan” kali ini dimulai dari Desa Datong, Kabupaten Yilan yang terletak di jalan Provincial Highway 7A. Perjalanan ini ditemani hangatnya matahari musim dingin, air jernih di pegunungan hijau dan Sungai Lanyang yang luas. Setelah mengayuh sekitar 2 kilometer, tanpa terasa tibalah di lokasi yang menjadi pusat berkumpulnya pohon-pohon tua terbesar di Benua Asia, yaitu Area Hutan Gunung Qilan (Qilan Forest Recreation Area).

 

Pohon Tua Qilan Berselimut Angin dan Kabut

Area hutan Gunung Qilan terletak di bagian utara barisan pegunungan Xueshan. Kawasan ini dihuni oleh pohon cemara asli Taiwan (Chamaecyparis Obtusa Var. Formosana), yang luasnya melebihi 15.000 hektar. Kementerian Kebudayaan (MOC) telah mendaftarkan area ini sebagai poin potensial warisan dunia Taiwan, serta objek wisata yang wajib didatangi saat berada di Provincial Highway 7A. Guna memperkecil jarak antar masyarakat dengan area hutan, Veterans Affairs Council mengubah jalan yang dulunya berfungsi sebagai jalur mengangkut kayu, menjadi rute mendaki gunung. Dengan daya imajinasi tinggi, ratusan pohon cemara asli Taiwan dan pohon cemara merah Taiwan (Chamaecyparis formosensis) yang telah berusia ribuan tahun, diberi sebutan sesuai dengan nama orang bijak atau tokoh sejarah. Nama-nama tersebut dibubuhkan dan disesuaikan dengan usia pohon, untuk menambah kesan mendalam bagi wisatawan.

Setelah menaiki anak tangga, kami pun tiba di dekat pohon tua yang usianya sudah melebihi 2.500 tahun. Pohon cemara merah Taiwan ini diberi nama “Confucius”, karena ia mulai bertunas di era kelahiran sang Guru Confucius. Kebetulan di depan pohon Confucius juga terdapat tumbuhan rambat Hydrangea Integrifolia, yang ramping serta menjalar, seakan-akan menyerupai “tongkat sang tuan”. Di area tersebut juga terdapat sebatang pohon cemara merah dengan garis lingkar 20 meter. Namun karena ditumbuhi benjolan, pohon tersebut seolah-olah memiliki 2 kaki yang terbuka. Mengingat tunas pohon tersebut tumbuh di era Kaisar Jing (157-141 SM) Dinasti Han, maka diberi nama Sima Qian, nama seorang sejarawan yang menerima hukuman dari kerajaan karena membela Jenderal Li Ling.

Kawasan ini merupakan area berkabut yang paling lembap di Taiwan. Pohon-pohon tua tersebut diselimuti aneka jenis lumut dan lumut kerak, membuat suatu nuansa yang sangat indah. Ukuran dan bentuk kotoran hewan yang berbeda-beda yang ditemui di jalan setapak, bisa menandakan hewan apa yang lewat di situ yaitu kijang muncak atau kambing hutan. Pohon sassafras yang langka, merupakan makanan favorit dari spesies kupu-kupu berekor lebar Papilio Maraho. Kupu-kupu yang hanya hidup di Taiwan ini, bermukim di tengah hutan yang eksotis, dan hidup berdampingan dengan hutan laurel dan taiga. Lingkungan habitat yang beraneka ragam dengan vegetasi yang komprehensif, membuat perjalanan berdurasi dua jam terasa sangat singkat.

 

Habis Gelap Terbitlah Terang

Setelah tiba di kilometer 23, kami disambut dengan hujan rintik-rintik dan untaian tikungan tajam yang meliuk-liuk, serta harus menghindari truk pengangkut sayur kubis yang meluncur turun ke kaki gunung. Sungguh suatu perjalanan yang menguji ketangkasan dan kekuatan fisik. 

Setelah istirahat sejenak di Qalang Skikun yang terletak di perkampungan Suku Atayal, kami pun bertemu dengan Eddie Chen yaitu penulis buku “At Its Most Beautiful from a Bicycle”. Eddie Chen tengah membawa 3 warga asing yaitu Ethan dan Ganot dari Israel, serta Atsushi Haruta dari Jepang, yang secara khusus datang ke Taiwan untuk bersepeda dan mendaki gunung. Mereka bersepeda dari Taipei menuju area Wuling - Taichung, yang berada di atas ketinggian 3.725 meter. Penjelajahan yang memakan waktu 3 hari tersebut, diselingi dengan pendakian di jalur setapak Danau Cuifeng, Gunung Taiping dan puncak timur Gunung Hehuan.

Eddie Chen menyampaikan, warga asing yang secara khusus datang ke Taiwan untuk bersepeda, dapat menyaksikan indahnya panorama gunung dan laut dari jalur pesisir pantai. Namun demikian, mengayuh di ketinggian gunung menjadi tantangan tersendiri dan merupakan satu peluang untuk merasakan keanggunan Taiwan.

Melihat para pakar pengendara sepeda melaju di atas Provincial Highway 7A, memberikan kami semangat untuk terus menanjak. Setibanya kami di perkampungan Pyanan yang terletak di kilometer 29, waktu telah menunjukkan pukul 09:00 pagi. Area tersebut telah diselimuti kabut tebal dan di sepanjang jalan terdapat hamparan kebun kubis, yang merupakan area produksi sayuran terbesar untuk zona bersuhu rendah di Taiwan.

Perjalanan ke atas diselingi dengan kelokan dan tanjakan yang memeras kekuatan fisik dan semangat kami. Kayuhan sepeda kami semakin melambat dengan nafas yang terengah-engah, akhirnya kami tiba di Siyuan Pass yang terletak di kilometer 46 - Provincial Highway 7A, yang menjadi pemisah daerah aliran Sungai Lanyang dan Sungai Dajia. Karena uap air yang terbawa angin monsun timur laut dari laut lepas, terbentuklah terowongan angin di Siyuan Pass. Hembusan udara dingin semakin menusuk bersamaan dengan kecepatan kayuhan sepeda dan sesekali ada jalan menurun sembari diterpa hujan rintik-rintik, tak terhitung gigilan tubuh kami.

Setelah melewati Siyuan Pass, kami pun tiba di Taichung yaitu daerah aliran sungai  Dajia. Saat berada di kilometer 48,5, hujan masih membasahi. Namun begitu kami tiba di kilometer 49, kabut pun mulai memudar dan jalanan mulai mengering. Kami mengayuh ke depan, disambut dengan terpaan sinar matahari dan dikelilingi puncak pegunungan yang hijau, serta diapit pepohonan maple merah dan pohon-pohon sakura Taiwan. Dari embusan angin dingin dan terpaan hujan yang menantang hingga udara cerah, kami seolah berada di dalam sauna. Perasaan yang tiba-tiba menyeruak keluar dalam udara cerah seperti ini, cocok sekali dengan imbauan penulis dan juga penggiat sepeda Eddie Chen “Taiwan sangat indah apalagi dinikmati sambil bersepeda”.

 

Langit Biru, Gunung Luas dan Merahnya Daun Maple

Di kilometer 52,5, kami pun berbelok ke jalur 124 dan masuk ke kawasan Wuling Veterans Farm. Di depan mata, terdapat hamparan bunga marigold kuning (Tagetes Lemmonii), semak Salvia Leucantha yang berwarna ungu dan lahan bunga Rapeseed bermekaran. Dari layar kamera, terekam latar belakang megahnya punggung gunung dengan deretan pohon Taxodium Distichum yang berwarna keemasan, dan dihiasi rumah bata merah berbentuk segitiga yang terdapat di dalam lokasi perkemahan. Pemandangan bagai lukisan tersebut akan membuat setiap mata tidak berhenti mengaguminya.

Awalnya area Wuling Veterans Farm adalah tempat penanaman sayur kubis. Tempat ini berdiri sebagai sumber makanan bagi para insinyur veteran, di saat pembangunan Central Cross-Island Highway berlangsung. Setelah pembentukan Taman Nasional Shei-Pa (Shei-Pa National Park) pada tahun 1992, Wuling Veterans Farm memulai kebijakan konservasi “Memulangkan Lahan Pertanian ke Hutan”. Demi mempertahankan warisan sejarah, area ini tidak lagi menanam sayuran dengan temperatur rendah, tetapi tetap mempertahankan tanaman seperti teh pegunungan tinggi,  apel dan persik.

 

Tari Tango Bersama Kera, Menyelaraskan Ekologi dengan Ekonomi

Hanya saja dalam beberapa tahun belakangan, kera liar Taiwan (Formosan Macaques) berkembang biak dalam jumlah besar di area Wuling Veterans Farm. Buah persik dan apel yang telah ditanam susah payah oleh para petani, dijarah oleh kera-kera tersebut, belum lagi 9.600 umbi Tulip yang baru ditanam juga menjadi santapan mereka, menambah kesedihan para petani. Kerugian yang harus ditanggung pada tahun 2016 melebihi NT$ 6 juta. 

Guna menyeimbangi prinsip konservasi lingkungan dengan mekanisme produksi tanaman, Pimpinan Area, Yuan Tu-chiang mengadopsi langkah tari tango bersama kera, yaitu “kamu maju, saya mundur”. Berhenti menanami tumbuhan yang digemari kera, dan mulai menanami tanaman yang tidak disukai mereka. Petani setempat mulai menanam bunga Seruni pada tahun 2014. Mereka menemukan fakta bahwa Kera Taiwan tidak menyukai wangi semerbak dari bunga tersebut. Wuling Veterans Farm pun perlahan-lahan beralih ke tanaman yang juga disebut Krisantemum tersebut. Dan pada tahun 2019, hasil produksi bunga Seruni di kawasan ini mencapai 500 kilogram.

Ketua Pemandu Produksi dan Pemasaran, Wang Ran-juh menyampaikan, kelopak bunga krisantemum yang ditanam di sini akan lebih besar dan kuning, dikarenakan beberapa faktor seperti perbedaan suhu pegunungan pada siang dan malam hari yang cukup signifikan, serta sinar ultraviolet matahari di siang hari yang sangat kuat dan air irigasi yang berasal dari Gunung Xueshan. Kuningnya bunga Krisantemum dari Wuling sempat diisukan palsu pada sebuah kegiatan pameran pertanian. Mereka diisukan telah menyemprot cairan kimia auxin dan pewarna, sehingga bunga Krisantemum Wuling menjadi kuning. Mendengar hal tersebut, staf di lapangan dengan bercanda sambil bergumam, “Jika menyemprot obat benar adanya, maka ikan nasional Taiwanese Salmon yang bermukim di Sungai Qijiawan akan mengapung.”

Taiwanese Salmon (Oncorhynchus Masou Formosanus) adalah harta berharga dari Taman Nasional Shei-Pa. Setelah melewati masa restorasi yang memakan waktu 20 tahun dan Sungai Qijiawan semenjak tujuh tahun lalu tidak lagi melakukan pelepasan ke alam liar. Saat ini jumlah Taiwanese Salmon telah stabil dengan total melampaui 5.800 ekor pada tahun 2019. Isu perubahan iklim, membuat pusat ekologi Taiwanese Salmon mengupayakan agar ikan yang takut dengan hawa panas tersebut, dapat berenang keluar dari Sungai Qijiawan. Program restorasi untuk membawa Taiwanese Salmon berenang menuju Sungai Rahao dan Sungai Hehuan tengah dikerjakan.

Di bawah hamparan sinar matahari, kami mengayuh menuju pintu masuk pendakian Gunung Xueshan. Dari sini dapat terlihat jelas garis bukit yang menjadi titik pertemuan dari Gunung Xueshan ke Gunung Dabaijian dengan Gunung Nanhu. Wisata gunung Taiwan yang “langka, menantang, terjal dan prima” dapat dilakukan di Wuling Veterans Farm.

 

Pesona Suku Atayal, Jalan Tua Para Pemburu

Di tengah perjalanan menuju Lishan, kami melewati perkampungan Sqoyaw (Huanshan) dan Slamaw (Jiayang). Barisan pohon pir dan pohon kesemek mewarnai perjalanan kami. Atas rekomendasi dari Tri-Mountain National Scenic Area Administration, tim “Taiwan Panorama” secara khusus mengunjungi Kepala Suku Atayal, Buyang Mekax. Kami memintanya untuk memimpin perjalanan, guna menjelajahi misteri batu basal dan jalan setapak Saoulu di daerah permukiman Tabuk (Songmao).

Buyang Mekax mengendarai sepeda motor membawa kami menjelajahi jalur perburuan Penduduk Asli zaman dahulu, yaitu jalan setapak Soulu. Kami menuju pintu masuk pendakian Gunung Dajian yang berada di kilometer 66,5 - Provincial Highway 7A. Batu kerikil yang terdapat di sepanjang jalan adalah jalur off-road terbaik untuk bersepeda. Selain itu, masih ada jalur yang diselimuti daun pinus berguguran, menambah lembut dan empuknya perjalanan kali ini. Di depan sana, kami  tiba di lokasi yang pernah menjadi tempat pembantaian Penduduk Asli oleh tentara Jepang di era tahun 1920.

Pemandangan lembah Sungai Dajia menghiasi perjalanan kali ini dan panorama misteri batu basal tepat berada di depan mata. mengikuti jalan terjal untuk menyusup masuk ke dalam lembah. Buyang Mekax pun mengeluarkan alat musik yang mahir ia mainkan, yakni genggong. Dari empat versi kisah Suku Atayal, cerita yang paling mengharukan adalah di saat tangan Tuhan menyelamatkan Buyang Mekax.

Pada bulan Maret 2019, Buyang Mekax datang kemari untuk memancing dan tanpa disengaja dirinya terpeleset ke lembah sedalam 70 meter. Dengan rasa takut, ia berkata, “Saat itu di sekitar saya semuanya adalah batu stalagmit. Saya terjatuh di atas lempengan batu. Tidak lama kemudian, saya pun terbangun dari pingsan. Di antara setengah hidup dan mati, saya pun berseru kepada Tuhan yang saya percayai. Saya baru menyadari jika sekujur tubuh terasa sakit, apalagi saya tidak membawa ponsel. Di tengah gunung yang sunyi sepi tanpa manusia, saya pun merangkak 150 meter selama 2 jam untuk meminta pertolongan.” Setelah dibawa ke rumah sakit, tim dokter menyampaikan jika 5 tulang rusuk Buyang Mekax dalam kondisi patah.

Mendengar kisah Buyang Mekax yang selamat dari kematian, membuat orang-orang merasakan betapa berharganya nilai kehidupan. Cerita tersebut juga menyemangati kami untuk terus bergerak maju menuju titik terakhir, yakni Lishan Guest House yang terletak di Provincial Highway 7A.

Paparan aura Dewa yang bersemayam di pohon-pohon tua serta rangkulan indahnya pegunungan, membangkitkan vitalitas kami untuk segera merencanakan perjalanan berikutnya.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!