Đài Loan- thiên đường của vị lương y

Bác sĩ Peter Kenrick
:::

2019 / Tháng 12

Bài viết‧Esther Tseng Ảnh‧Lin Min-hsuan Biên dịch‧Hải Ly


柬埔寨的戰場、伊朗庫德族的難民營、尚比亞的鄉間,都曾是台東基督教醫院急診科主任柯彼得的診療室。問他行醫天下的動機,他說:「Just for fun!」

然而意外來到台灣,沒想到依山傍水的台東卻成為柯彼得人生的歸屬,一待就是34年,他認真地說:「我是台灣人,我是台東都蘭人!」


Chiến trường Campuchia, trại tị nạn của người Kurd Iran, vùng quê Zambia đều từng là phòng khám bệnh của bác sĩ Peter Kenrick- chủ nhiệm khoa cấp cứu Bệnh viện Cơ Đốc Giáo Đài Đông. Hỏi ông về động cơ khiến ông đi khắp nơi giúp người trị bệnh là gì, ông nói: “Chỉ vì cảm thấy vui thôi!”

Tình cờ đến Đài Loan, không ngờ rằng mảnh đất Đài Đông non xanh nước biếc đã trở thành nơi dừng chân của cuộc đời Peter Kenrick và ông đã ở lại luôn 34 năm. Ông nói với vẻ rất nghiêm túc: “Tôi là người Đài Loan, tôi là người dân bộ lạc Dulan Đài Đông”.

 

“Trí giả lạc thủy, nhân giả lạc sơn” (Người trí tuệ yêu thích nước, người nhân đức yêu thích núi). Ngày hôm đó hẹn với bác sĩ Peter Kenrick trên núi Dulan – là đỉnh núi cao nhất về phía Nam của mạch núi ven biển; đứng trên đài quan sát ở lối vào của tuyến đường leo núi, phóng tầm mắt ngắm Thái Bình Dương dạt dào sóng vỗ, có thể nhìn thấy rất rõ nét những hòn đảo phía xa như Lục Đảo và Lan Dữ. Vừa đạp xe lên tới nơi, mồ hôi trút như tắm và vẫn còn thở hổn hển, với dáng người vừa cao vừa gầy, ông nói bằng giọng tiếng Trung phát âm rất chuẩn: “Đạp xe 4,2 km, các con dốc dọc đường bình quân có độ dốc 13,9%, tổng cộng đi mất 38 phút”.

Núi Dulan là ngọn núi thiêng đối với hai tộc người Amis và Puyuma, là “phòng tập thể dục” hàng ngày của vị bác sĩ 61 tuổi này. Ông đã từng đi xe đạp qua vùng núi Pyrenees ở Pháp là chặng đường mà cuộc đua xe đạp vòng quanh nước Pháp bắt buộc phải đi qua, ông không thể kìm lòng mà nhất định phải quảng cáo cho dãy núi Dulan của Đài Loan: “Tuyến đường này còn khó đi gấp 3 gấp 4 lần Pyrenees”.

 

Có duyên với Đài Đông

Bác sĩ Peter Kenrick sinh ra tại Melbourne thuộc nước Úc, năm 1985, ông chuẩn bị từ Anh quay về Úc, đọc được nội dung quảng cáo Bệnh viện Saint Mary's Đài Đông của Đài Loan cần tìm bác sĩ, thời gian thử việc là 2 tháng. Ông nghĩ, Đài Loan nằm ở giữa tuyến đường ông quay về Úc, vậy thì tới Đài Loan thử xem sao! Chuyến đi không có chủ đích này không ngờ đã giữ chân ông ở lại luôn 34 năm.

Ông nói, thực sự rất may mắn, năm đó đến Đài Loan là đặt chân ngay tới Đài Đông phong cảnh non nước hữu tình, nếu khi đó điểm đặt chân là Đài Bắc, rất có thể ông đã không ở lại Đài Loan.

Thực ra, trước khi tới Đài Loan, bác sĩ Peter Kenrick đã hành nghề y tại Ả Rập Saudi và Zambia ở Trung Phi.

Khi đó, Peter Kenrick tham gia vào hội chữ thập đỏ quốc tế, được phân công tới làm việc tại một bệnh viện có hơn 100 giường bệnh tại Zambia nhưng chỉ có 4 bác sĩ. Những người được đưa đến bệnh viện đều là bệnh nhân nặng như bệnh nhân viêm phúc mạc, sản phụ khó sinh hoặc bệnh nhân bị tắc ruột do thói quen vệ sinh kém. Bệnh nhân quá đông, mỗi tuần phải làm việc hơn 100 tiếng đồng hồ và không được lĩnh lương, sinh hoạt phí phải tự bỏ tiền túi. “Khi đó tôi đã tiêu hết sạch tiền của bản thân, sau khi đến Đài Loan, mọi thứ đều có, hàng tháng còn có thể lĩnh 20.000 Đài tệ”, bác sĩ Peter Kenrick nhoẻn cười khi so sánh sự khác biệt một trời một vực giữa hai quốc gia.

Từ năm 15 tuổi ông đã bắt đầu đạp xe đạp, hễ lên đường là đi một lèo hết 100 cây số, sau khi tới Đài Loan, những dốc núi thuộc các bộ lạc ở Đài Đông trở thành địa điểm lý tưởng để Peter Kenrick đua xe đạp. Ngoài thời gian khám bệnh tại bệnh viện Saint Mary's, ông cũng đi cùng nữ tu sĩ Patricia Aycock từng theo học chuyên môn về hộ lý và gây mê tới các bộ lạc khám bệnh. Khi đó Đài Loan chưa có chế độ bảo hiểm y tế nên ông đều khám miễn phí cho những bệnh nhân không có khả năng chi trả tiền khám chữa bệnh.

 

Đi khắp nơi trị bệnh

Năm 1988, Peter Kenrick lại nhận nhiệm vụ, được Hội chữ thập đỏ quốc tế cử tới tỉnh Kampong Speu thuộc Campuchia-nơi đang xảy ra cuộc nội chiến. Hàng ngày, ngoài phải đối phó với các bệnh nhân mắc các căn bệnh như viêm phổi, viêm màng não và bệnh nhân bị sốt rét, còn có rất nhiều quân nhân phải cắt chi do bị trúng bom mìn.

“Những lúc nghiêm trọng một ngày phải cưa chân cho khoảng 6, 7 đến 8 người, nhiều khi một tuần có hơn 20 người! Phía ngoài bệnh viện tiếng súng vang lên không ngớt!”

Bà Vương Viên Linh – ban đầu là bạn gái, về sau là bà xã ông, vốn làm phiên dịch tại Bệnh viện Saint Mary’s, đã phải cất công bay từ Đài Bắc rồi transit tại Bangkok, tiếp tục transit tới thành phố Hồ Chí Minh, rồi bay tiếp đến Campuchia thăm ông. Chuyến đi xa xôi vất vả này khiến Peter Kenrick vô cùng cảm động. Khi kết thúc thời gian làm việc tại Campuchia, đương nhiên “Đài Loan” là điểm đến tiếp theo của ông.

 

Không còn cô đơn bởi đã có người chia sớt

Lúc còn trẻ, không chịu nổi cảnh ở Úc không có núi cao, năm nào ông cũng phải sang nơi “sát vách” là New Zealand để chinh phục ngọn núi Cook cao nhất nước này. Peter Kenrick không thể kìm nén đam mê hừng hực trong lòng muốn được đi du lịch đây đó. Ngoài công việc bác sĩ, liên tục trong vòng 9 năm kể từ năm 1994, hằng năm ông đều leo lên đỉnh Everest nhưng ông không còn cô đơn một mình nữa mà dẫn bà xã Vương Viên Linh đi cùng. “Có lẽ bà ấy là một trong rất ít phụ nữ Đài Loan đặt chân lên đỉnh Everest nhiều lần như vậy”.

Mục tiêu của Peter Kenrick không phải là để chinh phục những đỉnh núi cao mà mong muốn rằng ngoài sự cống hiến về y tế thì lúc rảnh rỗi có thể tận hưởng thú vui leo núi. Thậm chí vào năm 2002, ông đã từng đến một phòng khám nhỏ ở độ cao 4.500 m so với mực nước biển nằm trên lưng chừng ngọn núi Everest, làm bác sĩ tình nguyện trong vòng 3 tháng. “Còn gì vui hơn khi được ngắm những dãy núi hùng vĩ ngay tại nơi khám bệnh!”

Phòng khám trên ngọn núi Everest có một chiếc lò nướng nhỏ, phu nhân bác sĩ làm bánh ga-tô bằng dứa hộp, do phòng khám này không nằm trên tuyến đường leo lên đỉnh núi Everes, nhưng nghe nói được ăn bánh thì có rất nhiều người leo núi đã đi đường vòng chỉ để được ăn bánh ga-tô. “Do vậy tôi đã được gặp rất nhiều nhà leo núi nổi tiếng, ví dụ Peter Habeler - người đầu tiên đã chinh phục đỉnh núi Everest không cần bình dưỡng khí và nhà leo núi người Mỹ Wally Berg, là người đầu tiên trên thế giới chinh phục được đỉnh núi cao thứ 4 thế giới Lhotse.”

Năm 2002, Peter Kenrick chuyển tới làm việc tại Bệnh viện Cơ Đốc Giáo Đài Đông, công việc ở khoa cấp cứu cộng thêm việc ở phòng khám khiến một mình ông phải đảm nhận lượng công việc gấp rưỡi một bác sĩ thông thường. Công việc vất vả như vậy nhưng bác sĩ Peter Kenrick vẫn xin bệnh viện cho nghỉ vài tháng để lên tàu phá băng làm bác sĩ, 5 năm liên tục ông đưa bà xã Vương Viên Linh tới thám hiểm các vùng đất Nam cực, Bắc cực và Alaska.

Ông Peter Kenrick kể lại sự trải nghiệm phi thường này: “Tôi thích được ở bên cạnh bà xã, đương nhiên sẽ dẫn bà xã đi cùng. Tôi đã từng ngồi trên đủ loại tàu phá băng khác nhau, trong đó có tàu phá băng lớn nhất toàn cầu chạy bằng động cơ năng lượng hạt nhân”.

 

Tới các vùng xa xôi hẻo lánh, lấp đầy những chỗ khuyết

“Trở về Đài Loan là cảm thấy rất vui, mọi thứ ở Đài Loan đều rất tốt, đây chính là thiên đường”. Ông Peter Kenrick rất thắc mắc: “Sao nhiều người Đài Loan không hiểu được rằng Đài Loan phong cảnh đẹp, lại rất an toàn, không như ở Úc có rất nhiều người nghiện ma túy rồi ăn cắp đồ mang tới chợ second-hand bán, ở Đài Loan rất hiếm chợ second-hand có thể tiêu thụ đồ ăn cắp”.

Trong trận bão Morakot năm 2008, tuyến đường sắt và đường bộ phía nam - trục đường kết nối với bên ngoài bị đứt đoạn khiến bộ lạc dân tộc nguyên trú bị cô lập không có sự viện trợ. Ông Peter Kenrick và đội ngũ y bác sĩ của Bệnh viện Cơ Đốc Giáo Đài Đông đã đáp máy bay trực thăng tới thôn Thổ Bản (Tuban) xã Đạt Nhân (Daren) để chi viện khẩn cấp về y tế, quan tâm chu đáo tới nhu cầu của người dân vùng gặp thiên tai, mang đến sự giúp đỡ và an ủi kịp thời.

Để giúp cho những bệnh nhân ung thư người Đài Đông có thể thoát khỏi tình trạng “đi lại còn khổ sở hơn là trị bệnh”, Bệnh viện Cơ Đốc Giáo Đài Đông đang huy động vốn để xây dựng Tòa nhà điều trị ung thư, hiện vẫn còn thiếu khoản kinh phí hơn 50 triệu Đài tệ.

Bác sĩ Peter Kenrick cũng bày tỏ lo ngại, xây dựng hạ tầng cho bệnh viện thì dễ, nhưng vấn đề quan trọng là liệu có bác sĩ chịu ở lại những vùng xa xôi hẻo lánh hay không. Có rất nhiều bác sĩ đến làm được 2-3 năm rồi đều đi mất.

Bác sĩ Peter Kenrick luôn trong dáng vẻ rất thoải mái, khi nhắc tới chế độ bảo hiểm y tế của Đài Loan dù tốt vẫn có những điều bất cập, thì nét mặt ông liền nghiêm lại: “Muốn thay đổi vấn đề này, phải học hỏi cách làm của nước ngoài, để các bác sĩ gia đình ở tuyến đầu có thể khám những khoa đơn giản như phụ sản, ngoại khoa, bệnh nặng mới đến bệnh viện lớn, như vậy mới có thể tránh được sự lãng phí nguồn lực y tế”.

 

Nỗ lực vượt qua những “nốt trầm” trong cuộc đời

Trở thành công dân Đài Loan là mong ước của ông Peter Kenrick từ bấy lâu nay, nhất là khi mới tới Đài Loan, hằng năm đều phải gia hạn thẻ cư trú, ông luôn lo lắng sẽ không được gia hạn. Mặc dù năm 2004 ông đã được cấp thẻ cư trú vĩnh viễn nhưng vẫn không phải là công dân Đài Loan, không những không được bỏ phiếu mà những đảm bảo pháp lý liên quan như quyền thừa kế chẳng hạn thì cũng không có được quyền lợi như công dân Đài Loan.

Ngôi nhà của ông Peter Kenrick tại Dulan hiện tại là do chính tay ông thiết kế, từ một khu đất hoang vắng đã xây thành một căn nhà có dáng vẻ như biệt thự. Từ năm 15 tuổi, đã rất say mê làm mô hình mini tàu buôn cổ Cutty Sark, có thể nói ông là cao thủ về chế tác thủ công, trong nhà từ dát giường, tủ bếp, ghế bàn ăn và chân đèn bàn thủ công đều do ông tự tay làm ra. Rất nhiều những bức tranh sơn dầu với đủ màu sắc treo trên tường, thì họa sĩ thực hiện chính là cặp đôi thần tiên này, sau khi đi chu du núi cao và các vùng địa cực khi quay về tới Đài Loan đã sáng tác vào những lúc rỗi rãi.

Do vậy, khi Bộ Nội chính sửa đổi luật quốc tịch và khẳng định những cống hiến của bác sĩ Peter Kenrick - người đã tới các khu vực xa xôi để khám chữa bệnh trong suốt 30 năm - bằng Giải thưởng cống hiến y tế lần thứ 11, năm 2017 đã phê chuẩn cho ông được nhập quốc tịch Đài Loan. Sau khi được cấp chứng minh nhân dân Đài Loan, ông Peter Kenrick rất vui mừng: “Cuộc đời và cuộc sống của tôi đều là ở đây, tôi là người Đài Loan, tôi là người dân bộ lạc Dulan Đài Đông”.

Năm 2018, bà Vương Viên Linh đi ra ngoài làm việc bằng xe đạp không may bị tai nạn và đã từ giã cuộc đời. Tai nạn bất ngờ ập xuống khiến ông không có cơ hội nói lời chia tay với bà, nhưng vì ông Peter Kenrick đã trở thành công dân Đài Loan nên không xảy ra điều đáng tiếc do vấn đề quốc tịch ví dụ như vấn đề thừa kế tài sản.

Khi hỏi bác sĩ Peter Kenrick rằng ông có ổn không? Ông nói khe khẽ: “Không ổn! Hình như luôn cảm thấy thiếu cái gì đó trong cuộc sống!”, nhưng chỉ thoắt một cái, ông lập tức chuyển sang thái độ tích cực: “Tôi vẫn có thể đạp xe đạp, còn làm đồ nội thất nữa, ngày nào cũng rất bận!”

 

Bài viết liên quan

近期文章

IN ไทย

Pecinta Alam –Taiwan Surgaku

Dr. Peter Kenrick

Artikel‧Esther Tseng Gambar‧Lin Min-hsuan

柬埔寨的戰場、伊朗庫德族的難民營、尚比亞的鄉間,都曾是台東基督教醫院急診科主任柯彼得的診療室。問他行醫天下的動機,他說:「Just for fun!」

然而意外來到台灣,沒想到依山傍水的台東卻成為柯彼得人生的歸屬,一待就是34年,他認真地說:「我是台灣人,我是台東都蘭人!」


Medan peperangan di Kamboja, pemukiman pengungsi etnis Kurdi di Iran, pelosok desa di Zambia, lokasi-lokasi tersebut di atas pernah menjadi tempat praktik dokter Peter Kenrick yang kini menjabat sebagai Kepala Unit Gawat Darurat Rumah Sakit Kristen Taitung. Ketika ditanya apa yang memotivasi dirinya untuk menjadi pelayan medis ke seluruh penjuru dunia, Peter Kenrick menjawab, “Just for fun (Hanya untuk bersenang-senang)!”

Kunjungan spontanitas ke Taiwan, tanpa diduga membuat Peter Kenrick jatuh cinta dengan keindahan alam, gunung dan samudera serta Taitung menjadi tempatnya menghabiskan hari tua, Peter Kenrick telah menetap di Taitung selama 34 tahun, dengan serius ia mengakui, “Saya orang Taiwan, saya orang Dulan kabupaten Taitung!”

 

Pepatah Tionghoa bilang “Orang cerdas gemar terhadap air, orang bijaksana menyukai gunung” dengan arti kecerdasan laksana air, kebajikan laksana gunung. Seharian bersama dengan dokter Peter Kenrick di gunung Dulan yang terletak di bagian selatan pegunungan pesisir pantai, berdiri di platform observasi di depan pintu masuk jalur pendakian, dari jauh terlihat Green Island dan Orchid Island yang terlihat dengan jelas di atas hamparan Samudera Pasifik, Peter Kenrick baru saja tiba, setelah bersepeda, dengan napas terengah-engah dan keringat bercucuran, ia berbadan kurus tinggi dengan bahasa Mandarin yang fasih mengatakan, “Naik sepeda menempuh 4,2 km, tanjakan naik di sepanjang jalan dengan tingkat kemiringan rata-rata 13,9%, menghabiskan waktu 38 menit.”

Gunung Dulan merupakan gunung suci bagi penduduk asli suku Amis (Pangcah) dan Puyuma, juga menjadi tempat olah raga bagi dokter Peter Kenrick yang berusia 61 tahun. Peter Kenrick pernah mengikuti Tour de France, ajang balap sepeda melintasi Kawasan pegunungan Pyrenees, ia tidak bisa menahan diri untuk mempromosikan kemegahan Gunung Dulan dan ia berkata, “Jalan ini lebih sukar 3-4 kali lipat dibandingkan dengan gunung Pyrenees.”

 

Kebetulan di Taitung

Peter Kenrick lahir di Melbourne, Australia dan ketika mempersiapkan diri untuk kembali ke Australia dari Inggris, pada tahun 1985, ia melihat iklan lowongan kerja dokter di rumah sakit Saint Mary Taitung (Saint Mary’s Hospital Taitung), dengan masa percobaan kerja selama 2 bulan. Peter Kenrick berpikir, kebetulan posisi Taiwan di “Tengah” perjalanannya, lalu ia bermaksud untuk singgah dan jalan-jalan di Taiwan! Persinggahan tak terduga tersebut, berlanjut hingga 34 tahun lamanya.

Peter Kenrick berkata, nasibnya sungguh beruntung, pada masa tersebut setiba di Taiwan ia langsung menuju Taitung tempat yang memiliki keindahan panorama yang luar biasa, apabila pada masa tersebut tinggal di Taipei, ada kemungkinan dirinya sudah tidak lagi berada di Taiwan.

Sebenarnya, sebelum Peter Kenrick tiba di Taiwan, ia sempat memberikan pelayanan medis di Saudi Arabia dan Zambia di Afrika Tengah.

Kemudian Peter Kenrick bergabung dengan Palang Merah Dunia, ia diutus praktik di rumah sakit di Zambia yang memiliki lebih dari ratusan ranjang pasien dengan tenaga dokter hanya 4 orang saja, semua pasien yang diantar ke rumah sakit dalam kondisi kritis, seperti penderita peritonitis (radang pada selaput perut), penderita dystocia, akibat pola hidup tidak bersih mengalami obstruksi usus. Jumlah pasien yang banyak, setiap minggu bekerja lebih dari 100 jam, tidak mendapat bayaran gaji bahkan biaya hidup pun harus ditanggung sendiri. “Pada masa tersebut uang saya hampir habis, berbeda dengan Taiwan yang semua serba ada, setiap bulan masih menerima gaji dua puluhan ribu NTD,”ujar dokter Peter Kenrick sambil tersenyum membandingkan kedua negara terdapat perbedaan yang sangat jauh. 

Peter Kenrick mulai gemar bersepeda saat berusia 15 tahun, biasanya ia bersepeda menempuh jarak 100 km, setiba di Taiwan, tanjakan curam lereng gunung di perkampungan Taitung menjadi ajang balap sepeda terbaik bagi Peter Kenrick. Selain menjalani praktik dokter di rumah sakit Saint Mary Taitung, ia masih memberikan pelayanan medis di perkampungan bersama biarawati Patricia Aycock, yakni seorang perawat terampil sekaligus anesthesiologist, pada masa tersebut di Taiwan masih belum ada asuransi kesehatan nasional, ketika ada pasien berobat namun tidak mampu membayar biaya pengobatannya, maka ia memberikan pelayanan medis secara gratis.

 

Praktik Medis di Seluruh Penjuru Dunia

Pada tahun 1988 Peter Kenrick kembali menerima misi Palang Merah Dunia, berangkat ke medan peperangan di provinsi Kampong Speu di Kamboja, selain melayani penderita pneumonia (Infeksi paru-paru), meningitis, malaria serta masih banyak tentara yang terluka dan harus diamputasi akibat ranjau darat di medan perang.

Kondisi terburuk, setiap hari bertugas mengamputasi kaki pasien, dalam satu hari ada 6-8 pasien, ada kalanya dalam satu minggu mencapai lebih dari 20 pasien! Masih terdengar rentetan peluru yang dilepas secara membabi buta di luar rumah sakit!”

Sang kekasihnya yang kemudian menjadi istri Peter Kenrick, Wang Yuan-ling bekerja sebagai penerjemah di rumah sakit Saint Mary Taitung pada masa tersebut, Peter Kenrick merasa terharu karena Wang Yuan-ling menempuh perjalanan rumit dari Taipei ke Kamboja, transit di Bangkok dan Ho Chih-minh, secara khusus untuk membesuknya, maka tiada alasan lainnya ketika selesai bertugas di Kamboja, destinasi berikutnya adalah “Taiwan”.

 

Bersama Belahan Jiwa Tak Lagi Mengembara Sendiri

Semasa mudanya Peter Kenrick merasa frustrasi dengan Australia yang tidak memiliki pegunungan tinggi, maka setiap tahun ia pergi ke negara tetangga Selandia Baru mendaki gunung tertinggi di sana yakni gunung Cook, sisa waktu perjalanan pelayanan medis dimanfaatkan untuk mewujudkan keinginan kuatnya  bertualang dengan alam, berawal pada tahun 1994 selama 9 tahun berturut-turut mendaki gunung Everest, namun ia tidak lagi menggembara sendiri, melainkan didampingi sang istrinya, Wang Yuan-ling. Peter Kenrick berkata, “Ada kemungkinan di antara beberapa wanita Taiwan, istrinya adalah wanita yang paling sering mendaki gunung Everest!”

Walaupun Peter Kenrick tidak lagi berada di puncak gunung, namun selain menjalani praktik dokter, sisa waktu setelah bekerja ia gunakan untuk menikmati hobi mendaki gunung. Bahkan pada tahun 2002 Peter Kenrick menghabiskan waktu selama 3 bulan membuka klinik kesehatan di lereng gunung Everest di atas ketinggian 4.500 meter dari permukaan laut, bertugas sebagai dokter relawan. “Apakah masih ada tempat lain yang lebih menyenangkan daripada tempat praktik dokter ini, di mana setiap hari bisa menikmati kemegahan pegunungan tinggi yang sungguh menakjubkan?”

Klinik kesehatan yang beroperasi di gunung Everest terdapat satu oven pemanggang kecil, istri Kenrick membuat kue tar nanas yang dibuat dari bahan nanas kalengan. Posisi klinik kesehatan ini tidak terletak searah jalur pendakian ke puncak gunung, namun ketika pendaki mendengar ada kue, aromanya menarik sebagian besar dari pendaki profesional terkemuka untuk menyambangi klinik kesehatan, menikmati dan “Memuji” sajian kue. “Saya bertemu dengan banyak pendaki terkemuka, seperti Peter Habeler pendaki pertama tanpa suplemen oksigen, warga Amerika Serikat Wally Berg penakluk pertama gunung tertinggi ke-4 di dunia gunung Lhotse.”

Pada tahun 2002 Peter Kenrick dipindah-tugaskan ke bagian unit gawat darurat (UGD) rumah sakit Kristen Taitung, selain memeriksa pasien UGD ia juga melayani pasien rawat jalan, ia menjalankan tugas layaknya 1,5 orang dokter, dengan jam-jam kerja yang sangat melelahkan, namun Peter Kenrick juga meminta izin cuti panjang selama berbulan-bulan, kemudian bekerja sebagai dokter kapal di kapal penghancur es, menjalani ekspedisi kutub selama 5 tahun berturut-turut didampingi sang istri, Wang Yuan-ling, menjelajahi Lingkar Antartika dan Arktik.

Peter Kenrick mengungkapkan pengalamannya yang luar biasa. “Saya senang didampingi istri, saya pasti membawanya bertualang bersama, saya pernah naik beragam jenis kapal penghancur es, termasuk kapal penghancur es tenaga nuklir yang terbesar di dunia.”

 

Mengisi Kekosongan Berkontribusi di Desa Terpencil

“Sekembali ke Taiwan ia merasa sangat menyukai tempat ini, apa saja di Taiwan sangat luar biasa, di sini adalah surga.” Hal yang membuat Peter Kenrick merasa heran, “Banyak orang Taiwan tidak memahami, pemandangan Taiwan yang indah, Taiwan juga sangat aman, tidak seperti di Australia ada banyak pengguna narkoba yang suka mencuri barang orang lain, lalu dijual ke pasar barang bekas, di Taiwan jarang terdapat pasar bekas barang hasil curian.”

Pada tahun 2008 Taiwan dilanda badai Morakot, jalur transportasi terputus mulai dari rel kereta arah balik selatan, jalan tol penghubung rusak berat sehingga desa perkampungan terpencil sulit dijangkau untuk penyelamatan, Peter Kenrick bersama tim medis rumah sakit Kristen Taitung naik helikopter memasuki kawasan bencana kecamatan Daren desa Tuban (Tjuliqalju) untuk memberikan perawatan medis darurat, membantu dan melayani kebutuhan para korban bencana.

Demi menolong penderita kanker yang berdomisili di Taitung, ia menghadapi kendala “Jarak tempuh perjalanan lebih sukar daripada pengobatan penyakit”, kini masih dalam tahap penggalangan dana dan pembangunan gedung pusat perawatan kanker, kekurangan dana saat ini mencapai lebih dari NT$ 50 juta.

Namun Peter Kenrick membuang semua keraguan yang mendalam, menurutnya membangun gedung rumah sakit tidaklah sukar, akan tetapi yang menjadi pokok permasalahan adalah adakah dokter yang bersedia untuk tinggal dan bertugas di desa terpencil. Sebagian besar dokter pergi meninggalkan tempat ini setelah menjalani praktik selama 2 atau 3 tahun saja. Dokter Peter Kenrick selalu dengan gaya santainya memberi saran perbaikan untuk sistem asuransi kesehatan nasional Taiwan yang sudah berjalan baik, seketika dengan raut wajah serius Peter Kenrick mengatakan, “Permasalahan demikian wajib diperbaiki, semestinya belajar dari sistem luar negeri, dokter spesialis keluarga menempati posisi terdepan memeriksa kesehatan pasien dengan penyakit umum seperti kandungan, bedah umum, pasien dalam kondisi kritis baru berobat ke rumah sakit, dengan demikian baru dapat menghindari pemborosan sumber daya perawatan medis.”

 

Liku-liku Perjalanan yang Dihadapi

Peter Kenrick selalu mendambakan menjadi warga Taiwan, terutama pada tahun-tahun awal ketika ia menetap di Taiwan, setiap tahun ia harus memperbarui kartu ijin tinggal dan selalu diliputi rasa jika izin tersebut menetap tidak akan diloloskan. Walaupun pada tahun 2004, Peter Kenrick telah memperoleh kartu izin tinggal permanen (Alien Permanent Resident Certificate, APRC), namun masih termasuk orang asing bukan berkewarganegaraan Taiwan, tidak memiliki hak suara dalam pemilihan umum, bahkan perlindungan hukum hak waris dan hal-hal terkait pun mendapat perlakuan hukum yang berbeda.

Rumah yang sekarang dihuni oleh Peter Kenrick terletak di Dulan, kabupaten Taitung, dan merupakan hasil desain sendiri, mulai dari lahan kosong hingga berdirilah rumah bergaya villa. Sejak Peter Kenrick berusia 15 tahun, ia sangat menyukai rakitan model kapal dagang kuno Cutty Sark, dapat dikatakan Peter Kenrick seorang pengrajin kayu yang terampil, mulai dari ranjang dalam kamar, lemari dinding, kursi makan dan lampu meja adalah hasil karya buatan tangannya. Lukisan minyak penuh warna ceria juga menggambarkan saat-saat santai bersama istri di Taiwan sekembalinya dari bertualang di pegunungan tinggi di kutub.

Oleh karena ada revisi hukum kewarganegaraan dari kementerian Dalam Negeri (MOI), Peter Kenrick mendapat pengakuan atas kontribusi di sektor perawatan kesehatan, sumbangsih Peter Kenrick melayani kesehatan penduduk di desa perkampungan terpencil selama 30 tahun, pada tahun 2017 permohonan naturalisasi kewarganegaraan Taiwan Peter Kenrick diloloskan. Peter Kenrick merasa senang telah mendapatkan kartu tanda penduduk Taiwan dan berkata, “Kehidupan dan mata pencaharianku ada di sini, saya orang Taiwan, saya orang Dulan dari kabupaten Taitung!”

Pada tahun 2018, ketika Wang Yuan-ling berangkat kerja dengan bersepeda, ia mengalami kecelakaan dan meninggal dunia, sungguh menyedihkan. Tragedi menyedihkan, membuat Peter Kenrick tidak berkesempatan mengucapkan selamat tinggal kepada kekasihnya, namun Peter Kenrick telah memiliki kartu tanda penduduk Taiwan, maka semua harta warisan dapat terselesaikan dengan baik tanpa mempermasalahkan statusnya sebagai orang asing.

Ketika ditanya, “Apakah dokter Kenrick baik-baik saja?” Dokter Peter Kenrick menjawab dengan nada kecil, “Tidak baik! Merasa kehidupan ini selalu ada sesuatu yang kurang!”, namun ia segera mengalihkan ke arah pembicaraan yang positif, “Saya masih bisa bersepeda, masih ingin membuat perabot rumah, setiap hari saya selalu sibuk!”

ไต้หวันคือแดนสวรรค์ สำหรับคุณหมอผู้รักการผจญภัย

นายแพทย์ปีเตอร์ เคนริก

บทความ‧เจิงหลันส รูปภาพ‧หลินหมินเซวียน คำแปล‧อัญชัน ทรงพุทธิ์

柬埔寨的戰場、伊朗庫德族的難民營、尚比亞的鄉間,都曾是台東基督教醫院急診科主任柯彼得的診療室。問他行醫天下的動機,他說:「Just for fun!」

然而意外來到台灣,沒想到依山傍水的台東卻成為柯彼得人生的歸屬,一待就是34年,他認真地說:「我是台灣人,我是台東都蘭人!」


สมรภูมิรบที่กัมพูชา ค่ายผู้อพยพชาวเคิร์ดในอิหร่าน และพื้นที่ชนบทในแซมเบีย ล้วนเคยเป็นห้องตรวจโรคของนายแพทย์ปีเตอร์ เคนริก (Dr. Peter Kenrick) หัวหน้าแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลไถตงคริสเตียนมาแล้วทั้งสิ้น เมื่อถามเขาว่าแรงจูงใจในการตระเวนไปรักษาผู้ป่วยตามถิ่นทุรกันดารทั่วโลกคืออะไร? เขาตอบว่า “Just for fun!”

ใครจะคาดคิดว่าการเดินทางมาเยือนไต้หวันด้วยความบังเอิญ ทำให้ นพ.เคนริกได้ลงหลักปักฐานอยู่ในเมืองไถตง ซึ่งเป็นดินแดนที่มีขุนเขาอิงแอบ และท้องทะเลแนบชิด เป็นเวลานานถึง 34 ปี เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ผมเป็นคนไต้หวัน ผมเป็นชาวตูหลาน เมืองไถตง”

 

ดั่งคำพังเพยของจีนที่ว่า “ผู้มีปัญญาชอบน้ำ ผู้มีเมตตาชอบขุนเขา” ในวันนี้เรานัดเจอกับ นพ.เคนริกที่ยอดเขาตูหลาน ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเทือกเขาริมชายฝั่งทะเลทางตอนใต้ จากหอชมวิวที่บริเวณปากทางเข้าเส้นทางเดินเขา  มองเห็นมหาสมุทรแปซิฟิกที่กว้างใหญ่ เกาะลวี่เต่าและหลันอวี่ได้อย่างชัดเจน นพ.เคนริกที่เพิ่งขี่จักรยานขึ้นมาถึง รูปร่างผอมสูง เหงื่อไหลท่วมตัว แถมยังมีอาการหอบนิดๆ กล่าวด้วยภาษาจีนสำเนียงมาตรฐานว่า “ปั่นมา 4.2 กิโล ขึ้นเขามาตลอดทาง ความชัน 13.9% ใช้เวลา 38 นาที”

ยอดเขาตูหลาน ซึ่งเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของชนเผ่าอามิสและเผ่าพูยูมา คือสถานที่ออกกำลังกายของคุณหมอวัย 61 ปีผู้นี้ เขาเคยร่วมการแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์ (Tour de France) ที่เทือกเขาพิรินีของฝรั่งเศสมาแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะช่วยโฆษณา ให้กับยอดเขาตูหลานว่า “ถนนสายนี้ขี่ยากกว่า ถนนที่เทือกเขาพิรินี 3-4 เท่า”

 

ณ เมืองไถตง

นพ.เคนริก เกิดที่นครเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ระหว่างที่เตรียมตัวเดินทางจากอังกฤษ กลับไปออสเตรเลียในปีค.ศ.1985 บังเอิญเห็นโฆษณารับสมัครแพทย์ของโรงพยาบาลเซนต์แมรี่ (St. Mary’s Hospital) เมืองไถตง มีระยะเวลาทดลองงาน 2 เดือน เขาคิดในใจว่าไต้หวันอยู่ “กึ่งกลาง” เส้นทางการเดินทางของเขาพอดี น่าจะลองแวะดู ใครจะคิดว่าการเดินทางมาเยือนไต้หวันครั้งนั้น ทำให้เขาปักหลักอยู่ที่นี่นานถึง 34 ปี

เขาเล่าว่าเป็นความโชคดีของเขาที่มาไต้หวันครั้งแรก ก็ได้ไปอยู่ที่เมืองไถตง ดินแดนแห่งขุนเขาและท้องทะเล หากตอนนั้นไปอยู่ที่ไทเป เขาคงอำลาไต้หวันไปนานแล้ว

ความจริงแล้วก่อนที่คุณหมอปีเตอร์จะเดินทางมาไต้หวัน เขาเคยไปทำงานที่ซาอุดิอาระเบีย ในตะวันออกกลาง และแซมเบียในแอฟริกากลาง มาก่อน 

ต่อมา นพ.เคนริกได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสภากาชาดสากล ถูกส่งไปประจำการที่โรงพยาบาล ในประเทศแซมเบีย ซึ่งมีขนาด 100 กว่าเตียง แต่มีแพทย์เพียง 4 คนเท่านั้น ผู้ป่วยที่ถูกส่งมาโรงพยาบาลแห่งนี้ ล้วนเป็นผู้ป่วยอาการหนัก อาทิ เยื่อบุช่องท้องอักเสบ หญิงมีครรภ์ที่คลอดยาก ลำไส้อุดตันอันเนื่องมาจากสุขอนามัยที่ย่ำแย่ เป็นต้น  เพราะมีผู้ป่วยจำนวนมาก ทำให้ต้องทำงานสัปดาห์ละกว่า 100 ชม. ไม่มีเงินเดือน แถมต้องจ่ายค่าครองชีพเอง นพ.เคนริกเปรียบเทียบสภาพการณ์ของไต้หวัน กับแซมเบียที่ต่างกันราวฟ้ากับดิน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “ตอนนั้นผมแทบไม่มีเงินเหลือแล้ว มาถึงไต้หวัน มีทุกอย่าง แถมได้เงินเดือนด้วย เดือนละ 20,000 เหรียญไต้หวัน”

นพ.เคนริกเริ่มขี่จักรยานตั้งแต่อายุ 15 ปี บ่อยครั้งที่เขาออกไปปั่นเป็นระยะทางไกลถึง 100 กม. ถนนที่ตัดผ่านหมู่บ้านชนพื้นเมืองบนภูเขาสูงชันในเมืองไถตง กลายเป็นเส้นทางปั่นจักรยานชั้นยอดของเขา นอกจากรักษาผู้ป่วยในโรงพยาบาลเซนต์แมรี่แล้ว เขายังติดตามแม่ชีแพทริเซีย เอย์ค็อก (Patricia Aycock) ซึ่งเป็นวิสัญญีพยาบาล ออกไปรักษาผู้ป่วย ตามหมู่บ้านชนพื้นเมืองบนภูเขา ในขณะนั้นไต้หวันยังไม่มีระบบประกันสุขภาพ บางครั้งหากผู้ป่วยไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา นพ.เคนริกก็ให้การรักษาฟรี

 

ตระเวนรักษาผู้ป่วยทั่วทุกมุมโลก

ปีค.ศ.1988 นพ.เคนริกได้เดินทางไปปฏิบัติภารกิจของสภากาชาดสากล ที่จังหวัดกำปงสปือ ประเทศกัมพูชา ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เกิดสงครามภายใน นอกจากต้องรับมือกับผู้ป่วยโรคตับอักเสบ เยื่อหุ้มสมองอักเสบ และมาลาเรียแล้ว ยังต้องผ่าตัดเพื่อตัดแขนขาทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากกับระเบิดอีกด้วย ช่วงที่สถานการณ์รุนแรง ต้องตัดขาผู้ป่วยวันละ 6-8 คน บางครั้งก็สัปดาห์ละ 20 กว่าคน ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระงมไม่ขาดระยะ ด้านนอกโรงพยาบาล

คุณหวังหยวนหลิง (王媛玲) ภรรยาของ นพ.เคนริก ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นแค่แฟน ทำงานเป็นล่ามประจำโรงพยาบาลเซนต์แมรี่ เดินทางไปเยี่ยมที่กัมพูชา ต้องนั่งเครื่องบินจากไทเปไปลงที่กรุงเทพฯ จากนั้นต่อเครื่องไปโฮจิมินห์ แล้วบินจากโฮจิมินห์ต่อไปยังกัมพูชา ทำให้ นพ.เคนริกรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจที่กัมพูชาแล้ว ไต้หวันจึงกลายเป็นจุดหมายปลายทางลำดับต่อไปของเขา

 

มีเธอคู่ใจ เคียงข้างคู่กาย

เนื่องจากออสเตรเลียไม่มียอดเขาสูง ในช่วงวัยรุ่น นพ.เคนริกจึงต้องเดินทางไปประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งก็คือนิวซีแลนด์เป็นประจำทุกปี เพื่อปีนภูเขาเอารังกิหรือเมาท์คุก ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดของนิวซีแลนด์ เขาไม่อาจทนเสียงร่ำร้องของหัวใจได้อีกต่อไป ช่วงที่ว่างเว้นจากหน้าที่การงาน นพ.เคนริกจะเดินทางไปปีนเขา ที่ยอดเขาเอเวอเรสต์ ติดต่อกันถึง 9 ปี แต่เขาไม่ได้ไปเพียงลำพังอีกแล้ว มีคุณหวังหยวนหลิง ผู้เป็นภรรยาเคียงข้าง นพ.เคนริกบอกว่า “เธอน่าจะเป็นผู้หญิงไต้หวันเพียงไม่กี่คน ที่เคยไปยอดเขาเอเวอเรสต์บ่อยที่สุด”

เป้าหมายของ นพ.เคนริกไม่ได้อยู่ที่การพิชิตยอดเขา เขาต้องการเพียงได้ไปปีนเขาสนุกๆ ในยามที่ว่างเว้นจากหน้าที่การงานเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เอง ในปี 2002 เขาจึงไปเป็นแพทย์อาสาที่คลินิกเล็กๆ แห่งหนึ่งบนภูเขาเอเวอเรสต์ ณ ความสูง 4,500 เมตร เป็นเวลา 3 เดือน เขาเล่าว่า “ระหว่างที่กำลังรักษาคนไข้ ยังได้ชื่นชมความสวยงามตระการตาของเทือกเขาสูงที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ไม่มีอะไรที่จะทำให้คุณมีความสุขได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว”

ที่คลินิกบนภูเขาเอเวอเรสต์แห่งนี้ มีเตาอบเล็กๆ อยู่เตาหนึ่ง ภรรยา นพ.เคนริก จึงนำมาใช้อบเค้กสับปะรดที่ทำจากสับปะรดกระป๋อง แม้คลินิกแห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนเส้นทางพิชิตยอดเขา แต่เมื่อได้ยินว่ามีเค้กสับปะรดให้กิน บรรดานักปีนเขาที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก ต่างเปลี่ยนเส้นทาง อ้อมมากินเค้กสับปะรดที่คลินิกแห่งนี้เป็นการเฉพาะ นพ.เคนริกเล่าว่า “เพราะเหตุนี้เอง ผมจึงเคยเจอกับนักปีนเขาที่มีชื่อเสียงหลายคน อย่างเช่น ปีเตอร์ ฮาเบเลอร์ (Peter Habeler) นักปีนเขาคนแรกที่พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ โดยไม่ใช้ถังออกซิเจน และวาลลี เบิร์ก (Wally Berg) นักปีนเขาชาวอเมริกันคนแรก ที่พิชิตยอดเขาลอห์ตเซ ยอดเขาที่สูงเป็นอันดับ 4 ของโลก”

ปี 2002 นพ.เคนริกย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลไถตงคริสเตียน รับผิดชอบแผนกฉุกเฉินและแผนกผู้ป่วยนอก แบกรับภาระมากกว่าแพทย์ทั่วไป 1.5 เท่า งานหนักขนาดนี้ แต่ก็ยังสามารถลางานตั้งหลายเดือน เพื่อไปทำหน้าที่แพทย์ประจำเรือตัดน้ำแข็ง พาคุณหวังหยวนหลิง ผู้เป็นภรรยาไปผจญภัย ณ ดินแดนน้ำแข็งที่ขั้วโลกเหนือ-ใต้และอลาสกา

นพ.เคนริกเล่าประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดาของเขาว่า “ผมชอบอยู่กับภรรยา ไปไหนก็ต้องพาเธอไปด้วย ผมเคยนั่งเรือตัดน้ำแข็งทุกชนิดมาแล้ว รวมถึงเรือตัดน้ำแข็งพลังงานนิวเคลียร์ ที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย”

 

ตระเวนไปตามถิ่นทุรกันดาร หวังอุดช่องโหว่ด้านการแพทย์

นพ.เคนริกบอกว่า “กลับมาถึงไต้หวันก็รู้สึกมีความสุข ไต้หวันอะไรก็ดีไปหมด ที่นี่คือแดนสวรรค์” เขายังบอกว่ารู้สึกงงมาก “ทำไมคนไต้หวันจำนวนมากไม่รู้สึกว่าทัศนียภาพของไต้หวันสวยงาม สังคมมีความปลอดภัยสูง ไม่เหมือนที่ออสเตรเลีย มีพวกที่ติดยาเสพติดเยอะแยะ ไปขโมยของ แล้วก็เอาไปขายที่ตลาดขายของมือสอง แต่ที่ไต้หวันไม่ค่อยมีตลาดขายของมือสองที่รับซื้อของโจร”

ปีค.ศ.2008 ไต้ฝุ่นมรกตพัดถล่มไต้หวัน ทางรถไฟสายใต้และทางหลวงหลายสาย ขาดสะบั้นลง หมู่บ้านชนพื้นเมืองบนภูเขา ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก นพ.เคนริกกับทีมแพทย์ของโรงพยาบาลไถตงคริสเตียน ขึ้นเฮลิคอปเตอร์บินไปที่หมู่บ้านถูปั่น ตำบลต๋าเหริน เพื่อให้การรักษาพยาบาลฉุกเฉิน และดูแลให้ความช่วยเหลือในด้านต่างๆ อย่างทันท่วงที รวมถึงช่วยปลอบประโลมจิตใจ ให้แก่ผู้ประสบภัยด้วย

นอกจากนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ผู้ป่วยโรคมะเร็งจากชนบท ที่ประสบกับความยากลำบากในการเดินทางมารักษาตัว โรงพยาบาลไถตงคริสเตียนกำลังระดมทุน เพื่อก่อสร้างอาคารผู้ป่วยโรคมะเร็ง ปัจจุบันยังขาดแคลนงบประมาณอีก 50 กว่าล้านเหรียญไต้หวัน เกี่ยวกับเรื่องนี้ นพ.เคนริกแสดงความกังวลว่า การก่อสร้างอาคารโรงพยาบาลเป็นเรื่องง่าย แต่ปัญหาที่แท้จริงคือ ต้องมีแพทย์ยินดีมาปักหลักอยู่ในชนบทที่ห่างไกล เพราะส่วนใหญ่มาทำงานเพียง 2-3 ปี ก็กลับไป

เมื่อพูดถึงจุดบกพร่องของระบบประกันสุขภาพไต้หวัน นพ.เคนริกที่อารมณ์ดีและท่าทางสบายๆ อยู่ตลอดเวลา เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที  เขากล่าวว่า “การแก้ไขปัญหานี้ ควรศึกษาจากระบบของต่างประเทศ ที่ให้แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว ซึ่งเป็นผู้ให้การรักษาพยาบาลแก่ประชาชนเป็นด่านแรก สามารถตรวจรักษาโรคเบื้องต้น ในแผนกสูตินรีเวชและศัลยกรรม หากเป็นโรคร้ายแรง จึงจะไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลขนาดใหญ่ ซึ่งจะเป็นการป้องกันการใช้ทรัพยากรทางการแพทย์ อย่างฟุ่มเฟือย”

 

คู่ชีวิตด่วนจากลา ทุกข์ระทมเพียงใดก็ต้องก้าวต่อไป

ความปรารถนาอันแรงกล้าของนพ.เคนริก คือการได้เป็นพลเมืองไต้หวัน โดยเฉพาะช่วงที่เขาเพิ่งมาพำนักในไต้หวัน
ต้องไปเปลี่ยนบัตรถิ่นที่อยู่ (ARC) ทุกปี เขากังวลตลอดเวลาว่าจะไม่ผ่านการอนุมัติ และแม้ว่าจะได้รับบัตรถิ่นที่อยู่ถาวรในปีค.ศ.2004 แล้วก็ตาม เนื่องจากไม่ใช่พลเมืองไต้หวัน นอกจากไม่มีสิทธิเลือกตั้งแล้ว หลักประกันด้านสิทธิทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง อาทิ การสืบทอดมรดก ก็ต่างกัน

บ้านของ นพ.เคนริกที่ตูหลาน ซึ่งเขาออกแบบเอง ถางที่ดินรกร้างว่างเปล่า สร้างสรรค์จนกลายเป็น บ้านสไตล์วิลล่าน่าพักอาศัย นพ.เคนริกหลงใหลการทำโมเดลเรือโบราณ Cutty Sark มาตั้งแต่อายุ 15 ปี กล่าวได้ว่า เขาเป็นช่างไม้ฝีมือชั้นครูเลยทีเดียว ดังนั้นเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน ตั้งแต่เตียง ตู้กับข้าว เก้าอี้นั่งทานอาหาร รวมถึงโคมไฟ ล้วนเป็นฝีมือของ นพ.เคนริกทั้งสิ้น ส่วนภาพวาดสีน้ำมันสีสันสดใส ที่แขวนไว้เต็มฝาผนังบ้าน เป็นผลงานจากการใช้เวลาในยามว่าง หลังกลับมาอยู่ไต้หวันของสามีภรรยานักผจญภัยคู่นี้ ที่เคยตระเวนไปเยือนแดนน้ำแข็งขั้วโลกและเทือกเขาสูงชันมาแล้ว

เมื่อกระทรวงมหาดไทยไต้หวันแก้ไขกฎหมายว่าด้วยสัญชาติ และเพื่อเป็นการยกย่องเชิดชู นพ.เคนริกซึ่งเคยได้รับรางวัล ผู้มีคุณูปการด้านการแพทย์ประจำปี ครั้งที่ 11 จากการที่ได้อุทิศตน เพื่อรักษาผู้ป่วยในพื้นที่ชนบทของไต้หวัน เป็นเวลา 30 ปี จึงอนุมัติให้เขาสามารถโอนสัญชาติมาเป็นพลเมืองไต้หวันได้ ในปีค.ศ.2017  นพ.เคนริกกล่าวด้วยความยินดี หลังได้รับบัตรประจำตัวประชาชนไต้หวันว่า “ชีวิตและความเป็นอยู่ของผมล้วนอยู่ที่นี่ ผมเป็นคนไต้หวัน ผมเป็นชาวตูหลาน”

ปีค.ศ.2018 คุณหวังหยวนหลิงประสบอุบัติเหตุ ขณะขี่มอเตอร์ไซค์ไปทำงานและเสียชีวิตลง เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ นพ.เคนริกไม่มีโอกาสบอกลาภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย แต่เพราะเขามีสถานะเป็นพลเมืองไต้หวันแล้ว จึงไม่มีปัญหาเกี่ยวกับการสืบทอดมรดกและทรัพย์สินต่างๆ

ถามเขาว่า เป็นยังไงบ้าง รู้สึก OK ไหม? เขาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ไม่ OK รู้สึกเหมือนชีวิตขาดอะไรบางอย่างไป” แต่เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว เขาก็กล่าวอย่างคนที่คิดบวกว่า “ผมยังสามารถขี่จักรยานได้ ยังต้องทำเฟอร์นิเจอร์ต่อ ยุ่งทุกวันเลย” 

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!