Hasil Transformasi Sampah

Lotos dan “Emas Hitam” Guantian
:::

2020 / Oktober

Artikel‧Lynn Su Gambar‧Jimmy Lin Terjemahan‧Maidin Hindrawan


物質過剩的時代,習慣了喜新厭舊、用過即丟,直到過量無法消化的大量垃圾,才讓人逐漸警醒。一直以來,我們總是太習慣於從「生產」然後「消費」,最終邁向汰舊換新,以「丟棄」作結的線性思維,但換個方式思考,垃圾不垃圾?可是由人定義。


Pada zaman materialisme yang berlebihan ini, kita cenderung memilih barang baru daripada barang lama, setelah dipakai lalu dibuang kita baru menyadari jumlah sampah sudah berlebihan dan tidak teratasi lagi. Kita sudah terbiasa dengan pemikiran linear bahwa suatu barang akan melewati tahap “diproduksi” kemudian “dikonsumsi” dan terakhir “dibuang” karena barang lama pada akhirnya akan oleh barang baru. Tetapi jika ditilik dari segi lain, apakah suatu barang dianggap sebagai sampah atau bukan sampah? Yang mendefinisikan adalah manusia sendiri.

 

Memasuki gedung TecHome Technology di Taman Perindustrian Anping di Tainan, Kuo Wen-yi, pemilik perusahaan ini membawa kami ke lantai dua, ada sebuah lukisan Che Guevara berukuran orang dewasa yang digambar dengan semen, sangat menarik perhatian. Kuo Wen-yi tampak sangat puas dengan kreasinya dan mengatakan, “Lukisan ini sangat penting bagi saya karena ia melambangkan suatu revolusi”.

 

Material Konstruksi Baru Berbahan Lumpur Waduk

Bisnis Kuo Wen-yi berawal dari Waduk Agongdian di Distrik Yanchao, Kaohsiung. Ditilik secara geologis, tanah di Taiwan masih berusia muda dan mudah retak. Hujan deras sering menyapu pasir dan kerikil dari dataran tinggi yang gersang, membawanya ke tempat rendah seperti waduk dan memengaruhi fungsi penyimpanan dalam kapasitas normal.

Apa yang terjadi di Waduk Agongdian bukan kasus khusus. Empat juta ton endapan lumpur yang terbentuk setiap tahun di waduk-waduk di berbagai pelosok Taiwan selalu membuat pejabat instansi pemeliharaan air merasa kewalahan. Belasan tahun lalu, saat Kuo Wen-yi sedang kuliah pascasarjana di jurusan teknik sipil National Cheng Kung University (NCKU), dosen pengajarnya, Profesor Huang Jong-shin mendapat kepercayaan dari Dewan Perencanaan Pembangunan Ekonomi (sekarang Dewan Pembangunan Nasional) untuk mengadakan penelitian terapan tentang lumpur waduk, guna mengatasi masalah penumpukan limbah lumpur.

Tim peneliti ini mengembangkan metode untuk “reformasi lumpur waduk”, mengubahnya menjadi semen yang aditif bersifat permeabel dan tahan air, efektif mencegah dinding berjamur, bahkan cocok digunakan untuk konstruksi bangunan dan renovasi. Setelah Kuo Wen-yi menyelesaikan studinya, dia mendirikan TecHome Technology yang merupakan sebuah perusahaan spin-off pertama dari NCKU dan memasarkan produk dengan nama merek “Lotos”.

Kuo Wen-yi mengaku transisi dari R&D ke membuka perusahaan sendiri bukanlah hal mudah, membangun pasar lebih sulit daripada mengembangkan teknologi. Mulai dari wirausaha hingga sekarang telah berjalan selama 13 tahun, setelah berupaya keras selama 7 tahun, baru dapat mengubah kondisi perusahaan dari merugi menjadi mendapat profit. Tetapi ketika ditanya mengapa tidak mengalihkan teknologi kepada pengusaha lain, Kuo Wen-yi menjawab, “Saya harus melakukannya sendiri untuk mempertahankan semangat dari konsep merek, sebagian besar perusahaan bertujuan mencari keuntungan. Jika tidak menghasilkan uang dari sesuatu dalam beberapa tahun, mereka akan segera menarik diri dari pasar.” Sambil menepuk potret di dinding, ia berkata sambil tertawa, “Itulah mengapa saya katakan bahwa gambar ini sangat penting.”

Kondisi dinding rumah berjamur dirasakan oleh sebagian besar masyarakat Taiwan, mereka menyebutnya dengan julukan “kanker dinding”. Kuo Wen-yi menjelaskan, kanker dinding bukan “kanker”, ia lebih mirip “penyakit kulit.”. Konstruksi bangunan modern menggunakan semen dengan jumlah besar, tapi semen mudah menyerap daripada menguras air, ditambah dengan iklim yang lembap di Taiwan, maka dinding berjamur sering terjadi dan dianggap sebagai masalah yang tidak bisa diatasi. Namun, dengan menambahkan Lotos ke plester semen yang digunakan untuk melapisi dinding dapat sepenuhnya menyelesaikan akar permasalahan ini.

Pada masa-masa awal perusahaan, Kuo Wen-yi mencoba menjual Lotos kepada perusahaan konstruksi paling top, tanpa menyadari bahwa perusahaan industri tradisional sangat konservatif, semakin besar perusahaannya, semakin kecil keinginannya untuk mencoba bahan baru. Kuo Wen-yi terpaksa mengubah haluan dan membangun platform penjualan online dan mengarahkan targetnya pada konsumen umum. Bahkan ia sendiri membuat rekaman video pengajaran, menulis artikel dan menjawab pertanyaan rumit dari konsumen.

 

Bercabang ke Dunia Kesenian

Apabila ditanyakan, apa rahasia kesuksesan bisnisnya? Kuo Wen-yi terus terang menjawab bahwa tidak ada yang istimewa, satu-satunya hal yang selalu ditegaskannya adalah kualitas.

Justru karena berkualitas tinggi, Lotos perlahan-lahan menarik loyalitas sekelompok pelanggan, melalui pemasaran dari mulut ke mulut yang disebarkan oleh pengikut di media sosial, satu orang memberitahu kepada 10 orang, sepuluh orang menyebarkan ke seratus orang, lambat laun menjadi pasar yang luas.

“Nini-Mumu” adalah merek produk rumah tangga yang terbuat dari semen. Pendirinya, Ray Wu juga terlibat dalam penanaman sukulen, yang berkembang menjadi eksplorasi wadah semen penampungnya. Ray Wu yang gemar membuat produk kerajinan tangan, mulai bereksperimen dengan produk semen dari sejumlah perusahaan sebelum akhirnya memilih Lotos.

Lotos Inside yang terletak di pusat Kota Tainan adalah sebuah tempat berkumpul bagi sejumlah seniman yang mendukung penggunaan Lotos. Baik berfungsi sebagai studio seni dan kerajinan maupun ruang penjualan ritel, Lotos Inside membuat banyak orang lebih mengenal sisi berlainan dari semen.

Salah satu dinding di dalam ruangan dilengkapi dengan “plester Lotos” yang memberikan estetika desain gaya industri. Produk Nini-Mumu yang terbuat dari semen “Lotos Model 3D” dipajang di area produk, termasuk vas bunga, baki teh dan tempat sabun dengan warna abu-abu, hitam dan putih. Dihiasi dengan pola dan tekstur menarik dengan menggunakan teknik Ray Wu sendiri, baki teh berpola kayu dan vas bunga berbintik-bintik ini adalah produk-produk indah dan menakjubkan yang terbuat dari semen.

 

Sampah bukan lagi Sampah

Sama halnya dengan TecHome Technology, hampir semua titik awal yang mendukung ekonomi sirkuler adalah sampah, dengan volume yang begitu besar sehingga membuat orang tak berdaya.

Distrik Guantian di Tainan terkenal sebagai desa caltrop air (juga dikenal sebagai kacang kerbau, kacang kelelawar, buah setan, kacang ling atau ling kok). Pada akhir musim panen, beberapa warga senior tampak duduk melingkar di beranda sambil mengupas caltrop air. Tidak lama kemudian, kulit caltrop air yang terkupas oleh tangan-tangan yang gesit ini telah bertumpukan di sisi mereka.

Menurut statistik, Guantian menghasilkan 6.500 ton caltrop air setiap tahun, diantaranya 500 ton kulit caltrop air yang terkupas menjadi sampah berskala besar, ini menjadi permasalahan rumit bagi warga setempat. Ada petani yang membuangnya ke danau di sekitar, ada yang langsung menimbunnya di tepi jalan sawah petak, beberapa lama kemudian akan timbul bau menyengat, dan menjadi tempat pembiakan nyamuk. Yang paling sering ditemukan adalah setelah masa panen, terlihat kepulan asap putih yang dihasilkan dari pembakaran sampah, sehingga menyebabkan polusi udara.

 

Membuka Jalan Berkesinambungan bagi Komunitas

Yen Neng-tung tiba di Guantian lima tahun lalu untuk menjabat sebagai kepala distrik. Ia menyadari masalah jangka panjang tersebut dan untuk mengatasinya, ia berencana mengolah kulit caltrop air menjadi arang bio.

Sebagai seorang alumni National Cheng Kung University (NCKU) jurusan teknik mesin, sikap Yen Neng-tung selalu mencari kebenaran dan mencoba beragam eksperimen dengan menggunakan arang kulit caltrop air.

Berjenis-jenis botol dan kaleng berisi hasil eksperimen dengan berbagai merek arang bio terpajang di belakang meja kantor Yen Neng-tung. Tanaman hidroponik di sekitar ruangan juga merupakan bagian dari eksperimennya. Yen Neng-tung dengan riang memamerkan sebuah pot tanaman palem kipas Tiongkok (Livistona chinensis), akarnya yang berbelit-belit terlihat jelas dalam wadah kaca bening, dan di dasar wadah diletakkan lapisan tipis arang kulit caltrop air yang bersifat adsorben. Inilah yang memungkinkan air di dalam wadah untuk tetap jernih seperti baru selama bertahun-tahun tanpa perlu diganti.

“Saya harap komunitas kita bisa bertumbuh seperti tanaman ini, dari sini tumbuh ke sini,” kata Yen Neng-tung sambil menunjuk ke arah lapisan arang kulit caltrop air di bawah terlebih dahulu, kemudian baru menunjuk daun hijau subur di atasnya.

Ia menjelaskan bahwa upaya pemerintah dalam pengembangan komunitas di masa lalu, kebanyakan berupa acara atau program yang hanya digelar satu kali saja, maka efeknya tidak bertahan lama. Kini, berawal dari upaya membangkitkan vitalitas komunitas, arang kulit caltrop air yang bernilai ekonomis tinggi diharapkan bisa membuka sebuah jalan berkesinambungan bagi ekonomi komunitas.

 

Mobilisasi Umum di Komunitas

Di bawah mobilisasi Yen Neng-tung, komunitas yang dulunya sepi sekarang mulai aktif. Ketika musim panen tiba, warga senior segera ditugaskan untuk mengupas, menjemur dan mengumpulkan kulit caltrop air untuk diantar ke tempat pembakaran. Setelah dilaksanakan selama beberapa tahun, tingkat daur ulang kulit caltrop air telah mencapai 60%.

Teknologi inti untuk membuat arang dari kulit caltrop air dikembangkan oleh Profesor Lin Hong-ping dari Fakultas Kimia NCKU. Ia menjelaskan, bahwa kulit harus dikeringkan di bawah sinar matahari sampai kadar airnya menjadi hanya 10%, kemudian dimasukkan ke dalam tungku baja, dibakar pada suhu 1.000°C selama 30 menit, lalu didinginkan dengan menyemprotkan air. Proses ini mentransformasi kulit yang semula berwarna kemerahan menjadi arang hitam mengkilat sehingga dijuluki sebagai “Emas Hitam”.

Menurut Lin Hong-ping, ada sejumlah hal yang harus diperhatikan dalam proses pembakaran arang caltrop air, antara lain kadar air dari kulit, dimensi dua lubang saluran masuk udara di tungku, lebar cerobong asap dan durasi pembakaran, yang semuanya harus dikontrol dengan akurat. Ia bereksperimen selama satu setengah tahun sebelum menemukan nilai yang memberikan hasil terbaik.

Lin Hong-ping menekankan bahwa kandungan lignin yang tinggi pada kulit caltrop air menjadikannya bahan sumber yang baik untuk arang bio. Mereka juga memiliki “luas permukaan spesifik” (LPS yaitu perbandingan antara luas permukaan terhadap volume atau berat suatu bahan) yang tinggi setelah pembakaran. Hanya dengan satu gram arang caltrop air, bisa diperoleh luas permukaan yang sama dengan setengah lapangan bola basket. Inilah yang membuatnya memiliki sifat adsorben yang tinggi, memungkinkannya menyerap kelembapan dan bau, dan meningkatkan kualitas tanah dan air.

Untuk aplikasinya, arang kulit caltrop air bisa dipakai sebagai pupuk dasar dalam pertanian, ditambahkan ke tanah untuk meningkatkan kesuburannya, juga digiling dan ditambahkan oleh peternak ayam generasi muda sebagai aditif untuk pakan yang berfungsi meningkatkan daya tahan tubuh ayam ternak. Selain itu, industri pertekstilan sedang meneliti ditambahkannya arang kulit caltrop air ke dalam produknya, berfungsi menambah daya serap keringat dan menghilangkan bau.

Perkembangan berwawasan ke depan ini telah menarik wirausahawan muda untuk mendorong komersialisasi produk, dan membuktikan bahwa sampah dapat ditransformasi menjadi barang berharga.

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

การเปลี่ยนขยะให้เป็นทอง

Lotos กับทองดำแห่งกวนเถียน

บทความ‧ซูลี่อิ่ง รูปภาพ‧หลินเก๋อลี่ คำแปล‧รุ่งรัตน์ แซ่หยาง

物質過剩的時代,習慣了喜新厭舊、用過即丟,直到過量無法消化的大量垃圾,才讓人逐漸警醒。一直以來,我們總是太習慣於從「生產」然後「消費」,最終邁向汰舊換新,以「丟棄」作結的線性思維,但換個方式思考,垃圾不垃圾?可是由人定義。


ในยุคที่ทรัพยากรเหลือกินเหลือใช้ ทำให้เกิดเป็นความเคยชินที่จะรักของใหม่มากกว่าของเก่า ใช้แล้วก็ทิ้ง ทิ้งจนกระทั่งปริมาณขยะมากล้นและไม่สามารถย่อยสลายได้ จึงทำให้คนเราเริ่มรู้สึกตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราคุ้นเคยกับกระบวนการที่เริ่มตั้งแต่ “การผลิต” ไปสู่ “การบริโภค” ไปจนถึงการทิ้งของเก่าใช้ของใหม่ โดยแนวคิดในแบบเป็นเส้นตรงนี้จะมีจุดสิ้นสุดที่ “การทิ้ง” แต่หากเปลี่ยนมุมมองในการคิดใหม่แล้วจะพบว่า จริงๆ แล้ว ขยะจะเป็นขยะหรือไม่ อยู่ที่มนุษย์เราเป็นผู้กำหนด

 

เมื่อก้าวเข้าสู่โรงงานของ TecHome Technology (成大昶閎科技公司) ซึ่งตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมอันผิง นครไถหนาน คุณกัวเหวินอี้ (郭文毅) เจ้าของโรงงาน ได้พาพวกเราไปที่สำนักงานซึ่งอยู่ชั้น 2 ภาพวาดของเช กูวารา (Che Guevara) ที่มีขนาดสูงเท่าคนคือสิ่งที่สะดุดตาเป็นอย่างมาก คุณกัวเหวินอี้มองไปที่ภาพพร้อมกล่าวขึ้นด้วยความภูมิใจกับภาพวาดที่เป็นฝีมือของตัวเองว่า “สำหรับผมแล้ว ภาพนี้มีความสำคัญมาก เพราะมันคือตัวแทนของการปฏิวัติ”

 

ดินตะกอนแปลงร่างกลายเป็นวัสดุก่อสร้างแนวใหม่

เขื่อนอากงเตี้ยนที่อยู่ในเขตเยี่ยนเฉา นครเกาสง คือจุดเริ่มต้นในการก่อตั้งธุรกิจของกัวเหวินอี้ ในทางธรณีวิทยาแล้ว ผืนดินของไต้หวันถือว่ายังเยาว์วัยและยังมีความกร่อนอยู่ ทุกครั้งที่ฝนตกหนักจะพัดพาเศษดินทรายจากโลกพระจันทร์ หรือ Moon World ซึ่งมีลักษณะเป็นภูเขาหินที่ถูกฝนและน้ำกัดเซาะเป็นเวลานับล้านปีทำให้เกิดรูปทรงแปลกตาและมีพื้นผิวคล้ายดวงจันทร์ให้ไหลลงไปจมอยู่ใต้อ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อนจนทำให้ไม่สามารถกักเก็บน้ำได้อย่างเต็มที่

ที่นี่ไม่ใช่ที่เดียวที่มีปัญหานี้ ในไต้หวันแต่ละปีจะมีดินตะกอนมากถึง 4 ล้านตัน ที่สร้างความปวดหัวให้กับหน่วยงานชลประทานของประเทศ เมื่อ 10 กว่าปีก่อน กัวเหวินอี้ศึกษาอยู่ในหลักสูตรดุษฎีบัณฑิตในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธาของมหาวิทยาลัยแห่งชาติเฉิงกง (National Cheng Kung Univer¬sity, NCKU) โดยมี ศ.หวงจงซิ่น (黃忠信) เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งได้รับการมอบหมายจากคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติ (ปัจจุบันคือ คณะกรรมการพัฒนาแห่งชาติ) ในการทำวิจัยค้นหาแนวทางที่จะนำเอาดินตะกอนจากก้นเขื่อนมาประยุกต์ใช้ เพื่อนำเอาสิ่งไร้ประโยชน์นี้กลับมาใช้งานใหม่

ทีมวิจัยได้ประสบความสำเร็จในการค้นพบเทคนิคการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของดินตะกอนก้นเขื่อนเหล่านี้ ให้กลายเป็นน้ำยาซีเมนต์ที่มีคุณสมบัติกันน้ำและถ่ายเทอากาศได้ดี รวมทั้งมีประสิทธิภาพในการป้องกันน้ำรั่วซึมที่กำแพงได้เป็นอย่างดี จึงมีการนำไปใช้ในการก่อสร้างและตกแต่งบ้าน หลังจบการศึกษาจาก NCKU กัวเหวินอี้จึงตัดสินใจใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมา ก่อตั้งบริษัทของตัวเอง พร้อมตั้งแบรนด์ “Lotos” ขึ้น ซึ่งถือเป็นบริษัทแรกที่แตกตัว (Spin-Off) ออกจาก NCKU ด้วย

กัวเหวินอี้ยอมรับว่า การปรับเปลี่ยนตัวเองจากการทำวิจัยไปสู่การก่อตั้งธุรกิจเป็นอะไรที่ไม่ง่ายเลย การทำการตลาดเป็นสิ่งที่ยากเย็นกว่าการค้นคว้าวิจัยเทคโนโลยีมากนัก จนทุกวันนี้ ธุรกิจของเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาเป็นเวลา 13 ปีแล้ว หลังจากผ่านช่วง 7 ปีแรก บริษัทจึงเริ่มมีผลกำไร แต่เมื่อถูกถามว่า ทำไมไม่ขาย Know-how ให้กับเอกชนรายอื่นไปเสีย เขาตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ต้องทำเอง ถึงจะสามารถรักษาจิตวิญญาณของแบรนด์เอาไว้ได้ ในการทำธุรกิจทั่วไป เมื่อลงทุนไปแล้วก็ต้องหวังผลกำไร หากผ่านไปหลายปียังไม่มีกำไร ก็จะพับฐานเลิกทำไปแล้ว” ก่อนที่เขาจะแตะเบาๆ ไปที่ภาพวาดบนกำแพงแล้ว
กล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า “ผมถึงได้บอกว่า ภาพภาพนี้มีความสำคัญกับผมมาก”

เชื่อว่าคนไต้หวันส่วนใหญ่ต่างก็เคยเห็นร่องรอยการผุกร่อนบนกำแพงที่เกิดจากความชื้น ซึ่งถูกเรียกว่า “ปี้อ๋าย” ที่แปลตรงตัวว่ามะเร็งผนัง แต่จริงๆ แล้วเจ้ามะเร็งที่ว่านี้ไม่ใช่ผนังเป็นมะเร็ง แต่เป็นเหมือนผนังที่มีโรคผิวหนังมากกว่า เนื่องจากการก่อสร้างอาคารในปัจจุบันจะมีการใช้วัสดุปูนซีเมนต์เป็นจำนวนมาก ซึ่งปูนซีเมนต์มีคุณสมบัติดูดความชื้น แต่ไม่ระบายน้ำออกมา ประกอบกับสภาพภูมิอากาศของไต้หวันที่มีความชื้นสูง จึงส่งผลให้เกิดการผุกร่อนตามผนังขึ้นโดยทั่วไป อันเป็นปัญหาที่เข้าใจกันว่าแก้ไขยาก หากแต่ถ้าผสมน้ำยา Lotos ไว้ในปูนที่จะฉาบผนังแล้ว ก็สามารถแก้ไขปัญหาได้จากต้นตอเลยทีเดียว

ในช่วงแรกของการก่อตั้งธุรกิจ กัวเหวินอี้เคยทดลองตลาดด้วยการติดต่อกับบริษัทก่อสร้างระดับแนวหน้า หากแต่ผู้ประกอบการในรูปแบบเดิมๆ ส่วนใหญ่จะมีแนวคิดค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ยิ่งเป็นบริษัทใหญ่ก็ยิ่งไม่สนใจที่จะทดลองวัสดุใหม่ๆ เขาจึงต้องเปลี่ยนแนวทาง หันมาทำเว็บไซต์ขายผ่านช่องทางออนไลน์ โดยมีกลุ่มผู้บริโภคทั่วไปเป็นกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย ก่อนจะลงมือถ่ายทำวีดิทัศน์สอนการใช้งาน พร้อมทั้งเขียนบทความเพื่อตอบข้อสงสัยและช่วยผู้บริโภคในการแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง

 

งานศิลปะจากดินโคลน ก้าวข้ามสู่แวดวงศิลปะ

หากถามกัวเหวินอี้ถึงเคล็ดลับที่ทำให้การก่อตั้งธุรกิจประสบความสำเร็จ เขาก็บอกตรงๆ ว่าไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย โดยสิ่งเดียวที่ยึดมั่นมาตลอดก็คือคุณภาพ

และเนื่องจากมีคุณภาพดีมาก จึงค่อยๆ ดึงดูดผู้บริโภคจนมีกลุ่มลูกค้าขาประจำเป็นจำนวนไม่น้อย โดยการทำการตลาดแบบแนะนำปากต่อปาก Word-of-mouth (WOF) ผ่านโซเชียลมีเดียจากหนึ่งกลายเป็นสิบจากสิบกลายเป็นร้อยจนค่อยๆขยายตลาดให้กว้างขึ้น

Nini-Mumu เป็นแบรนด์สินค้าของใช้ในชีวิตประจำวันที่ทำขึ้นจากปูนซีเมนต์ ผู้ก่อตั้งคือ คุณอู๋ลี่เหว่ย (吳立偉) ซึ่งเริ่มต้นจากการทำธุรกิจปลูกไม้อวบน้ำ ก่อนจะค่อยๆ ต่อยอดไปยังกระถางซีเมนต์ที่เป็นภาชนะซึ่งมีความเหมาะสมสำหรับใช้ในการปลูก และจากการที่ตัวเองชอบทำงานหัตถกรรมต่างๆ จึงได้ทดลองทำโดยใช้วัสดุจากหลายๆ แหล่ง ก่อนที่สุดท้ายจะถูกใจในสินค้าของ Lotos

Lotos Inside ตั้งอยู่ในนครไถหนาน ถือเป็นแหล่งรวมของบรรดาศิลปินที่ใช้ Lotos เป็นหัวใจสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงาน สตูดิโอของเหล่าศิลปินและช่างหัตถศิลป์ที่ตั้งอยู่ภายใน ต่างก็ช่วยแนะนำให้เราได้รู้จักอีกด้านหนึ่งที่เราไม่เคยรู้ของปูนซีเมนต์  

กำแพงด้านหนึ่งที่ฉาบด้วยปูน Lotos ให้ความรู้สึกสไตล์ลอฟท์ ส่วนสินค้าของ Nini-Mumu ที่จัดวางอยู่ในโซนจัดแสดงผลิตภัณฑ์ ทำขึ้นจากปูน Lotos 3D ซึ่งมีทั้งแจกัน จานชงชา ที่วางสบู่ ใช้สีดำ ขาว และเทา เป็นโทนหลัก ก่อนจะผสมผสานด้วยเทคนิคพิเศษที่อู๋ลี่เหว่ยคิดค้นขึ้นเอง ทำให้เกิดเป็นลวดลายและผิวสัมผัสที่ไม่เหมือนใคร การใช้สีปูนมาสร้างความแปลกตาในสไตล์ Wabi-sabi ทำให้ดูแล้วมีความงดงามกว่าลายไม้ที่พิมพ์ลงไปบนจานชงชาหรือลวดลายต่างๆบนแจกันในแบบเดิมๆเป็นอย่างมาก

 

แปลงโฉมขยะเกษตร “เปลือกกระจับ” กลายเป็น “ถ่านกระจับ”

ก็เหมือนกับกำเนิดของ Lotos จุดเริ่มต้นของแรงผลักดันที่ทำให้เกิดเศรษฐกิจหมุนเวียนมักจะมาจากการที่เราไม่รู้จะจัดการกับขยะที่มีปริมาณมหาศาลได้อย่างไร

เปลี่ยนฉากมาที่เขตกวนเถียน ในนครไถหนาน ซึ่งเป็นแหล่งเพาะปลูกกระจับของไต้หวันกัน ช่วงนี้เข้าสู่ช่วงปลายของฤดูการเก็บเกี่ยวกระจับพอดี ในหมู่บ้านเล็กๆ อันสงบเงียบ เราจะได้เห็นภาพของเหล่าผู้สูงอายุที่นั่งล้อมวงปอกกระจับอย่างคล่องแคล่วอยู่ใต้อาคาร ด้วยความชำนาญของทุกคน เพียงไม่นานนัก ก็จะเห็นเปลือกกระจับกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

จากสถิติในแต่ละปี กวนเถียนจะมีผลผลิตกระจับมากถึง 6,500 ตัน ซึ่งในจำนวนนี้มีถึงประมาณ 500 ตันที่ใช้บริโภคในพื้นที่และเปลือกของกระจับที่ถูกปอกทิ้งก็จะกลายเป็นขยะจำนวนมากที่สร้างปัญหาให้กับผู้คนในท้องถิ่นสิ่งที่เหล่าเกษตรกรทำได้ก็มีเพียงแค่กองเอาไว้ข้างท้องนาหรือทิ้งลงไปในบึงขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าก็จะมีกลิ่นเหม็นและมีหนอนแมลงเกิดขึ้นและภาพที่เห็นกันจนชินตาก็คือหลังจากฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไปแล้วก็จะมีคนนำเปลือกที่เหลืออยู่นี้ไปกองและเผาทิ้งในทุ่งนาจนกลายเป็นควันขาวคลุ้งเต็มไปหมดซึ่งการเผาขยะจะก่อให้เกิดเป็นปัญหามลภาวะขึ้นมาอย่างแน่นอน

 

แสวงหาทางออกให้กับชุมชน

เมื่อ 5 ปีก่อน คุณเหยียนเหนิงทง (顏能通) ซึ่งเดินทางมารับตำแหน่งผู้อำนวยการเขตกวนเถียน เห็นว่า ตนพร้อมที่จะเป็นผู้จุดประกายในการแก้ปัญหาที่หมักหมมมานานของชุมชน ด้วยแนวคิดที่จะนำเอาเปลือกกระจับมาแปรรูปเป็นถ่านเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ต่อไป

คุณเหยียนเหนิงทง ที่จบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมเครื่องกลของมหาวิทยาลัยแห่งชาติเฉิงกง (NCKU) จึงมีแนวคิดที่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงในแบบของเหล่าวิศวกร ทำให้เขานำเอาถ่านเปลือกกระจับมาทำการทดลองในรูปแบบต่างๆ

บรรดาขวดและกระป๋องที่วางอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน คือสิ่งที่เกิดขึ้นจากการที่เหยียนเหนิงทงนำเอาถ่านชีวภาพแบรนด์ต่างๆ มาทำการทดลอง เช่นเดียวกับบรรดาสารพัดพืชที่ปลูกในน้ำจำนวนไม่น้อย ซึ่งถูกนำมาใช้ในการตกแต่งสถานที่ คุณเหยียนเหนิงทงยกต้นปาล์มจีนที่ปลูกอยู่ขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี เรามองผ่านขวดแก้วเห็นเส้นของรากที่เกี่ยวกระหวัดพันไปมาได้อย่างชัดเจน และที่ด้านล่างสุดของกระถางมีถ่านเปลือกกระจับวางอยู่เป็นชั้นๆ และจากการที่ถ่านเปลือกกระจับสามารถดูดซับตะกอนในน้ำได้เป็นอย่างดี ทำให้น้ำในขวดดูใสเหมือนเป็นน้ำใหม่อยู่ตลอดเวลา แม้จะไม่เปลี่ยนน้ำเลยเป็นเวลาหลายปีก็ตาม

“ผมหวังว่าชุมชนของเราก็เหมือนกับต้นไม้ต้นนี้ ที่สามารถเติบโตจาก “ตรงนี้” มาจนถึง “ตรงนี้”” ได้ เหยียนเหนิงทงชี้ไปที่ถ่านเปลือกกระจับที่อยู่ด้านล่าง ก่อนจะชี้ไปที่ใบไม้เขียวชอุ่มที่อยู่ด้านบน

เขาอธิบายว่า ที่ผ่านมา การผลักดันการพัฒนาชุมชนของรัฐบาลมักจะเน้นการจัดกิจกรรมหรือโครงการเป็นครั้งคราว มากกว่าการเสริมสร้างชุมชนทั้งระบบ ซึ่งผลที่ได้รับมักจะเป็นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว หากแต่ในทุกวันนี้ ก็ได้ทดลองที่จะให้ท้องถิ่นเริ่มต้นจากการสร้างสรรค์แนวทางในการพัฒนาของตัวเอง จึงหวังว่าถ่านเปลือกกระจับที่มีมูลค่าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยนี้ จะสามารถช่วยให้ชุมชนค้นพบหนทางในการสร้างสรรค์เศรษฐกิจของตัวเองได้อย่างยั่งยืนสืบไป

 

ทุกฝ่ายร่วมแรงร่วมใจอย่างเต็มที่

ภายใต้การผลักดันอย่างเต็มที่ของเหยียนเหนิงทง ชุมชนที่เคยเงียบเหงามาตลอดก็มีความคึกคักขึ้นในทันที เมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยวกระจับ ผู้สูงอายุในชุมชนจะรับหน้าที่ปอกกระจับ ตากเปลือกให้แห้ง แล้วนำมารวมไว้ในที่เดียวกัน ก่อนจะส่งไปยังเตาเผา และหลังจากดำเนินโครงการมาเป็นเวลาหลายปี ก็สามารถรวบรวมเปลือกกระจับได้มากถึงร้อยละ 60 แล้ว

ในส่วนของเทคนิคสำคัญในการทำถ่านเปลือกกระจับที่ ศ.หลินหงผิง (林弘萍) อาจารย์พิเศษของ NCKU ซึ่งเป็นผู้วิจัยและพัฒนาขึ้นมา ได้อธิบายให้เราฟังว่า ในตอนแรก ต้องนำเปลือกกระจับไปตากแดดจนมีความชื้นเหลือเพียงประมาณร้อยละ 10 จากนั้นจะนำไปใส่ในถังเหล็ก และเผาด้วยความร้อนสูง 1,000°C เป็นเวลา 30 นาที ก่อนจะถูกพรมน้ำเพื่อลดอุณหภูมิในทันที เปลือกกระจับที่เดิมทีจะมีสีแดงจางๆ เมื่อผ่านการเผาแล้วก็จะเปล่งประกายสีดำสดใสราวกับเป็นทองดำ

หลินหงผิงอธิบายว่า การเผาถ่านเปลือกกระจับต้องให้ความพิถีพิถันในทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นความชื้นของเปลือกกระจับ จำนวนช่องระบายอากาศของถังเหล็ก ความกว้างของปล่องควัน รวมไปจนถึงเวลาที่ใช้ในการเผา เป็นต้น ต่างก็ต้องมีการคำนวณอย่างละเอียด ดังนั้น แค่เพียงการทดลองความเปลี่ยนแปลงของตัวแปรต่างๆ เพื่อให้ได้ผลที่ดีที่สุดก็ต้องใช้เวลานานถึงหนึ่งปีครึ่งเลยทีเดียว

เขาย้ำว่า ในเปลือกกระจับมีองค์ประกอบของไม้ในปริมาณสูง จึงเหมาะเป็นอย่างยิ่งที่จะนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการทำถ่านชีวภาพ เปลือกกระจับที่ผ่านการเผาแล้ว จะมีพื้นที่ผิวจำเพาะ (Specific Surface Area) สูงมาก แค่เพียงเปลือกกระจับจำนวน 1 กรัม ก็จะมีพื้นที่ผิวจำเพาะเท่ากับประมาณครึ่งหนึ่งของสนามบาสเก็ตบอลเลยทีเดียว ทำให้มีคุณสมบัติในการดูดซับได้ดี นอกจากใช้ดูดความชื้นและดูดกลิ่นได้แล้ว ยังสามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงคุณภาพดินและคุณภาพน้ำได้ด้วย

ในการใช้งาน เราสามารถที่จะนำมาเป็นปุ๋ยในการทำการเกษตร เมื่อใส่ลงไปในดิน จะทำให้ดินมีความอุดมสมบูรณ์มากขึ้น โดยยังมีเกษตรกรเลี้ยงไก่ที่เป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่นำไปบดและผสมกับอาหาร เพื่อช่วยเพิ่มภูมิต้านทานให้กับไก่ รวมทั้งยังมีผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมสิ่งทอแสดงความสนใจที่จะนำถ่านเปลือกกระจับไปผสมกับสิ่งทอเพื่อผลิตสินค้าที่มีคุณสมบัติในการดูดซับเหงื่อและดูดกลิ่นได้

ด้วยความที่มีโอกาสจะพัฒนาทางการตลาดต่อไปได้อีก จึงดึงดูดให้กลุ่มคนรุ่นใหม่สนใจก่อตั้งธุรกิจ เพื่อนำไปต่อยอดผลิตสินค้าในเชิงพาณิชย์เป็นจำนวนไม่น้อย ถือเป็นอีกหนึ่งประจักษ์พยานของผลสัมฤทธิ์ในการเปลี่ยนขยะให้กลายเป็นทองคำ

Biến rác thành vàng

Sản phẩm Lotos và vàng đen Quan Điền

Bài viết‧Lynn Su Ảnh‧Jimmy Lin Biên dịch‧Khiết Nhi

物質過剩的時代,習慣了喜新厭舊、用過即丟,直到過量無法消化的大量垃圾,才讓人逐漸警醒。一直以來,我們總是太習慣於從「生產」然後「消費」,最終邁向汰舊換新,以「丟棄」作結的線性思維,但換個方式思考,垃圾不垃圾?可是由人定義。


Trong thời đại vật chất dư thừa, con người ta đã quá quen với việc có mới nới cũ, sẵn sàng đem vứt bỏ cái mình không cần đến, cho đến khi lượng rác thải trở nên khổng lồ, rất khó xử lý thì nhân loại mới dần tỉnh ngộ. Từ trước đến nay, chúng ta quá quen với mô thức “sản xuất” rồi đến “tiêu thụ”, cuối cùng là đào thải và thay thế bằng cái mới. Với tư duy tuyến tính là kết thúc bằng việc đem “bỏ đi” nhưng nếu suy nghĩ lại theo một cách khác, rác thải có phải là rác thải hay không? Đó đều là do con người quyết định.

 

Vừa bước chân vào Công ty công nghệ Techome của Khu công nghiệp An Bình (Đài Nam), ông Kuo, Wen-yi (Quách Văn Nghị) – người phụ trách của công ty đã dẫn chúng tôi đi đến lầu 2. Lọt ngay vào mắt mọi người chính là bức chân dung Che Guevara được làm bằng xi măng, cao bằng người thật. Ông Kuo, Wen-yi vừa thỏa mãn nhìn tác phẩm do chính tay ông tạo ra, vừa nói: “Đối với tôi, bức tranh này rất quan trọng, vì nó như cả một cuộc cách mạng”.

 

Bùn đất hóa thân thành vật liệu mới

Hồ chứa nước Agongdian tại Yến Sào (Cao Hùng) chính là nơi mà ông Kuo, Wen-yi khởi nghiệp. Địa chất của Đài Loan có niên đại còn quá trẻ và đứt đoạn, một khi mưa to, một lượng lớn đất cát sẽ bị cuốn theo dòng nước từ Nguyệt Thế Giới, nơi không bóng cây ngọn cỏ ở thượng du, ồ ạt tràn xuống, chảy vào hồ chứa, ảnh hưởng đến chức năng chứa nước của hồ.

Đây cũng không phải là trường hợp cá biệt, hằng năm Đài Loan có 4 triệu tấn đất bùn, luôn là mối lo ngại lớn nhất của các đơn vị thủy lợi. Hơn mười năm trước, khi Kuo, Wen-yi còn đang học chương trình Tiến sĩ tại trường Đại học Thành Công, lúc đó giáo sư hướng dẫn của ông, tức giáo sư Huang, Jong-Shin (Huỳnh Trung Tín) đã được Ủy ban Kiến thiết Kinh tế (tức Ủy ban Phát triển Quốc gia ngày nay) ủy quyền, tiến hành nghiên cứu ứng dụng của đất bùn trong hồ chứa nước để xử lý rác thải không biết phải bỏ đi đâu này.

Nhóm nghiên cứu đã tìm ra “Kỹ thuật cải tạo đất bùn hồ chứa nước”, có thể biến đất bùn này trở chất phụ gia thoát khí, chống nước, có tác dụng chống nước và chống ẩm mốc tường, có thể ứng dụng rộng rãi trong kiến trúc, trang trí nội thất. Sau khi tốt nghiệp, ông Kuo, Wen-yi đã dựa trên nền tảng đó, phát triển thành công ty trực thuộc trường Đại học Thành Công đầu tiên, ra mắt sản phẩm “Lotos”.

Ông Kuo, Wen-yi nói, con đường đi từ nghiên cứu cho đến lúc khởi nghiệp thật chẳng dễ dàng gì nhưng khi đưa sản phẩm ra thị trường thì lại còn khó khăn hơn lúc nghiên cứu kỹ thuật nhiều. Từ lúc bắt đầu khởi nghiệp đến nay đã 13 năm, sau 7 năm vất vả, công ty của ông cuối cùng cũng thoát cảnh thua lỗ và bắt đầu có lời. Thế nhưng khi đặt câu hỏi, vì sao lúc bấy giờ ông không chuyển giao kỹ thuật lại cho các hãng sản xuất khác? Ông Kuo, Wen-yi đã trả lời không chút do dự, “Tự mình làm mới có thể duy trì tinh thần lý tưởng của thương hiệu, các doanh nghiệp thông thường đều hi vọng có thể kiếm lời, nếu mấy năm trời đều không có lợi nhuận thì đã rút lui từ lâu”. Vừa vỗ nhẹ bức chân dung trên tường, ông vừa nhoẻn miệng cười nói: “Cho nên tôi mới nói, bức tranh này rất quan trọng đối với tôi”.

Phần lớn người Đài Loan đều đã từng gặp trường hợp tường nhà bị ẩm mốc loang lổ, ông Kuo, Wen-yi giải thích, tường loang lổ không phải là những “khối u”, mà nó giống như “bệnh ngoài da” của những bức tường, do các tòa kiến trúc ngày nay chủ yếu sử dụng nguyên vật liệu là xi măng, nhưng xi măng dễ hút ẩm mà khó thoát nước, cộng thêm khí hậu Đài Loan rất ẩm ướt nên thường xảy ra tình trạng ẩm mốc, nhiều người cho rằng không có cách nào cứu chữa được. Thật ra, chỉ cần quét hỗn hợp xi măng và cát có trộn một ít sản phẩm Lotos là sẽ có thể giải quyết vấn đề tận gốc.

Những ngày đầu khi vừa khởi nghiệp, ông Kuo, Wen-yi cũng đã từng thử tiếp xúc với các công ty xây dựng đầu ngành nhưng môi trường sinh thái của ngành sản xuất truyền thống khá bảo thủ. Những công ty có quy mô càng lớn thì lại càng không thể dễ dàng chấp nhận thử những nguyên vật liệu mới nên ông cũng đành phải chọn con đường khác, tự lập trang bán hàng online, nhắm thẳng đến các khách hàng cá nhân, đích thân quay những đoạn video clip ngắn để hướng dẫn cách sử dụng, cũng như viết bài giới thiệu sản phẩm, giải đáp tất cả các thắc mắc của người tiêu dùng.

 

Nghệ thuật không biên giới: Bùn đất cũng có thể sáng tác

Nếu có ai hỏi ông Kuo, Wen-yi về bí quyết thành công của ông, có lẽ nói thẳng ra là chẳng có gì đặc biệt, ông vốn luôn chân thành thẳng thắn, thứ ông luôn theo đuổi chính là chất lượng. Nhờ có chất lượng ưu việt nên dần dần ông đã thu hút được khá nhiều khách hàng trung thành, thông qua tiếng tăm từ tiếp thị trên mạng xã hội, một đồn mười, mười đồn trăm, dần dần đã mở ra cả một thị trường rộng lớn.

 Nini-Mumu chính là một thương hiệu về các sản phẩm sinh hoạt hàng ngày được làm từ xi măng, do ông Ray Wu – người sáng lập thương hiệu, đầu tư trồng các giống cây mọng nước nên dần dần mày mò tìm kiếm những chiếc chậu xi măng thích hợp để trồng các giống cây mọng nước. Với sở thích làm thủ công của mình, ông cũng bắt đầu đích thân bắt tay vào thử nghiệm. Ông Ray Wu đã từng thử dùng rất nhiều loại vật liệu khác nhau, cuối cùng đã “phải lòng” sản phẩm Lotos.

Trung tâm sáng tạo chia sẻ đặt tại thành phố Đài Nam chính là cứ điểm trung tâm của Lotos. Nơi đây đã tập trung rất nhiều nghệ nhân ủng hộ sản phẩm Lotos. Trong không gian này có Workshop của các nghệ nhân, phòng dạy học thủ công, bán lẻ sản phẩm, giúp cho mọi người có được cách nhìn khác về xi măng.

Một bức tường trong đó đã được quét “vữa thạch cao Lotos”, trông như một bức tường bê-tông thô theo phong cách nội thất industrial. Còn trong khu sản phẩm trưng bày, thương hiệu Nini-Mumu đã sử dụng xi măng Lotos Mordel 3D để làm các bồn, chậu cây, khay trà, hộp đựng xà phòng. Loại xi măng này có các màu cơ bản như là màu xám, trắng, đen…, cộng thêm một số thủ pháp biến hóa do ông Ray Wu tự sáng tạo để tạo ra những chất liệu, hoa văn khác nhau như khay trà in hoa văn vân gỗ hay chậu hoa có bề mặt lốm đốm, tạo nên một vẻ đẹp phong cách Wabi-sabi từ chất liệu xi măng, thật sự khiến người ta phải kinh ngạc.

 

Sự trở mình của chất thải nông nghiệp, “vỏ ấu” thành “than ấu”

Cũng như trường hợp của Lotos, thường những loại rác thải có số lượng khổng lồ khiến người ta cảm thấy bất lực, lại có thể trở thành điểm khởi đầu để xúc tiến kinh tế tuần hoàn.

Như tại khu Cung Điền (Đài Nam) - quê hương sản xuất củ ấu, đương lúc vào cuối mùa thu hoạch củ ấu, trong thị trấn nhỏ tĩnh lặng, lác đác vài cụ già đang ngồi quây quần dưới dãy hành lang trước nhà để bóc vỏ ấu, nhìn tay các cụ ai nấy đều nhanh thoăn thoắt, chẳng mấy chốc, lớp vỏ ấu bên cạnh đã được chất thành đống nhỏ.

Theo số liệu thống kê, hàng năm khu Quan Điền sản xuất khoảng 6.500 tấn củ ấu, trong đó có 500 tấn được tiêu thụ ngay tại địa phương. Số vỏ ấu sau khi lột ra đã trở thành lượng rác thải khổng lồ khiến người dân địa phương cảm thấy đau đầu vô cùng. Những người nông dân ở đây một là phải đổ vỏ ấu vào ao hồ xung quanh, không thì chất đống ở bờ ruộng ven đường, nhưng để lâu ngày rồi cũng khó tránh sẽ bốc mùi hôi thối, sinh sôi ruồi muỗi. Thường thấy nhất là cảnh mỗi khi hết mùa thu hoạch, người nông dân đốt vỏ ấu ngoài ruộng, khói bay trắng xóa cả ruộng đồng. Tuy nhiên, thiêu rác lại khó tránh việc gây ô nhiễm không khí.

 

Sáng tạo để tìm “đường sống” cho khu dân cư

5 năm trước, khi đến khu Quan Điền làm Trưởng phòng hành chính khu vực, ông Yen, Neng-tung (Nhan Năng Thông) đã quan sát thấy vấn đề lâu năm của khu dân cư ở đây. Ông đã dẫn đầu trong việc phát động phong trào tái chế vỏ ấu thành than sinh học để sử dụng. Tốt nghiệp khoa cơ khí của trường Đại học Thành Công, ông luôn theo đuổi tinh thần truy tìm chân lý đến cùng của dân kỹ thuật, bình thường ông đã rất thích sử dụng than vỏ ấu để tiến hành các loại thí nghiệm khác nhau.

Các chai lọ đằng sau bàn làm việc chính là thành quả nghiên cứu than sinh học của ông Yen, Neng-tung, cả thực vật thủy canh được điểm xuyết khắp phòng cũng vậy. Ông vui vẻ cầm một cây cọ trong đó lên, từ chai thủy tinh trong suốt có thể thấy rõ rễ cây mọc chi chít đan xen vào nhau, dưới đáy bình còn được lót một lớp than vỏ ấu mỏng, do than ấu có tác dụng lọc tạp chất, nên dù lọ cây này đã vài năm chưa thay nước nhưng nước trong lọ vẫn trong suốt như mới thay.

Ông Yen Neng-Tung chỉ vào than vỏ ấu ở phía dưới, rồi lại chỉ vào lá xanh xum xuê ở trên nói, “Tôi hi vọng khu dân cư ở đây cũng giống như cái cây này, có thể từ “đây” phát triển đến “đây””.

Ông nói thêm, trước đây khi Chính phủ xúc tiến kế hoạch phát triển khu dân cư như xây dựng khu dân cư chung, thường chỉ thiên về các hoạt động hoặc kế hoạch tiến hành một lần nhưng hiệu quả sẽ khó duy trì được lâu dài. Giờ đây ông đang thử bắt đầu từ con đường gây dựng sức sống mới cho địa phương, hi vọng than vỏ ấu có nhiều giá trị kinh tế này có thể mở ra con đường phát triển nền kinh tế bền vững cho khu dân cư.

 

Cuộc tổng huy động các ngành nghề, chính quyền, giới học thuật và khu dân cư

Với sự huy động của ông Yen Neng-Tung, khu dân cư vốn dĩ tĩnh lặng bỗng chốc trở nên năng động. Mùa ấu vừa đến, những người lớn tuổi trong khu vực sẽ phụ trách công việc bóc vỏ, phơi khô vỏ ấu, sau đó tập trung lại đưa đến lò đun. Sau nhiều năm vận hành, hiện nay tỷ lệ tái chế vỏ ấu đã lên đến 60%.

Về kỹ thuật mấu chốt để chế tạo than vỏ ấu, ông Lin, Hong-Ping (Lâm Hoành Bình) giáo sư khoa Hóa trường Đại học Thành Công giải thích thêm: Trước tiên, vỏ ấu cần phải phơi nắng cho đến khi hàm lượng nước trong vỏ chỉ còn lại khoảng 10%, tiếp đó sẽ được đổ vào thùng sắt, bắt đầu đốt với nhiệt độ cao khoảng 1.000℃ chừng 30 phút, sau đó tưới nước vào đó để hạ nhiệt độ một cách nhanh chóng, vỏ ấu vốn có màu đỏ nhạt, sau khi tôi luyện sẽ trở thành vàng đen óng ả.

Ông Lin Hong-ping nói, quá trình đốt lửa chế biến than vỏ ấu là một quá trình cầu kỳ, yêu cầu phải tỉ mỉ từng ly từng tý, cần phải chú ý kỹ hàm lượng nước, số lượng hai loại lỗ dẫn khí trên thùng sắt, độ rộng của ống khói, thời gian đốt… Tất cả những yếu tố này đều phải được tính toán chuẩn xác, chỉ riêng việc tiến hành thử nghiệm với những biến số khác nhau trước khi tìm ra hiệu quả tốt nhất cũng đã tốn mất một năm rưỡi.

Ông nhấn mạnh, vỏ ấu có hàm lượng gỗ khá cao, đây là một nguyên liệu khá tốt cho việc chế biến than sinh học, diện tích bề mặt riêng (specific surface area) của vỏ ấu sau khi đốt là khá cao, một gram than vỏ ấu có thể to bằng nửa sân bóng rổ, vì thế hiệu quả hấp thụ tương đối tốt, không những có thể hút ẩm, khử mùi hôi, mà còn có thể dùng để cải thiện thổ nhưỡng và chất lượng nước.

Về mặt ứng dụng, nó có thể được dùng để làm phân bón lót trong nông nghiệp, thêm vào trong đất có thể tăng độ phì nhiêu của đất đai, cũng có những chủ nông trại gà trẻ tuổi cho xay nhuyễn vỏ ấu trộn vào trong thức ăn của gà để tăng sức đề kháng cho gà. Thậm chí cũng có doanh nghiệp ngành dệt thêm than vỏ ấu vào trong các sản phẩm dệt để từ đó sản xuất ra sản phẩm dệt có chức năng thấm hút mồ hôi, khử mùi hôi.

Vì đây là sản phẩm đầy triển vọng nên đã thu hút khá nhiều thanh niên khởi nghiệp, quảng bá thêm cho sản phẩm, qua đây cũng chứng minh được rác thật sự cũng có thể biến thành vàng.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!