Seniman Ukraina: Ivan Yehorov

Melukis Keindahan Pedesaan Taiwan
:::

2019 / Desember

Artikel‧Cathy Teng Gambar‧Chuang Kung-ju


牽引藝術家伊凡‧葉何羅夫從逾8,000公里外的烏克蘭來到台灣的,是他與台灣女子林秀娟的姻緣。自此,這位棕髮碧眼、輪廓深邃的斯拉夫友人,將紅磚老屋、寺廟、香蕉、稻穗等,這些極富台灣意象的元素收入他的畫布,為台灣的鄉村風光留下一張張印刻在腦海中、久久不忘的紀錄。


Seniman Ivan Yehorov, datang dari Ukraina, sebuah negara yang terletak 8.000 km dari Taiwan, karena ikatan cintanya dengan Marie Lin. Dari sini, Ivan yang berambut cokelat bermata biru, dengan lekukan wajah bergaris mendalam, menggunakan banyak elemen unik Taiwan, antara lain bata merah rumah tua, kuil, pisang dan hamparan padi di sawah, ke dalam lukisannya. Setiap hasil karyanya mampu meninggalkan nilai impresif tentang kehidupan pedesaan di Taiwan dalam setiap sanubari manusia.

 

Saat memasuki rumah kediaman pasangan Ivan Yehorov dan Marie Lin yang berada di Tung-Hai Arts Street Longjing, Taichung, terlihat struktur bangunan yang sama dengan rumah warga setempat pada umumnya, hanya ada satu yang berbeda yakni pintu kayu yang dilukis dengan bunga mawar dan dedaunan hijau, bingkai lukisan pemandangan yang terlihat bergantungan rapi di atas dinding, serta tumpukkan papan gambar yang nyaris menyentuh langit-langit atap rumah. Dari nuansa ruang dalam rumah, dapat diketahui bahwa sang pemilik rumah adalah seorang seniman dengan jiwa yang terhanyut di ranah seni.

 

Melukis adalah Profesi

Ivan Yehorov yang dilahirkan pada tahun 1968 di desa Yampil provinsi Vinnytsia sebelah barat Ukraina, bersebelahan dengan sungai Dnister yang menjadi pembatas negara Republik Moldova. Vinnytsia adalah areal pertanian penting Ukraina, ia lahir di dalam komunitas petani, dibentuk oleh lingkungan sekitar, yang turut membuat dirinya menjadi lebih sensitif dan sangat menghormati karunia alam.

Bakat melukis Ivan telah terlihat sejak kecil, dan ia juga mengikuti pendidikan seni. Saat berusia 16 tahun, ia telah menjadi desainer etalase di sebuah pusat perbelanjaan. Selanjutnya, ia juga merangkap sebagai agen seniman dan pelukis, yang membuat dirinya kerap berkeliling hampir ke seluruh pelosok Rusia, dan menyuburkan bibit kreatitivas sebagai seorang pelukis ulung.

Pada era 1980 an, ilustrasi dengan komputer masih belum marak. Banyak desain komersial, papan reklame, percetakan gambar ukuran besar, masih menggunakan tenaga manusia. Ini menjadi masa panen Ivan, yang turut membangun teknik dan landasan kuat menjadi pelukis handal. Ditambah lagi saat mengikuti wajib militer dan bertugas sebagai pelukis sosok tokoh politik, yang turut menghasilkan fondasi kuat sebagai pelukis potret wajah.

 

Cinta dalam Kota Luluh

Ivan dan Marie bertemu di masa-masa akhir sebelum kehancuran Uni Soviet.

Pada tahun 1990 an, Marie Lin bersama dengan teman asal Denmarknya tengah berpesiar mengelilingi dunia, dan tiba di Uni Soviet, negara dengan prosedur pengajuan visa terumit dunia. Ia hanya mengingat warga setempat tidak banyak memiliki akses berhubungan dengan masyarakat luar, sehingga mayoritas hanya menggunakan bahasa Rusia dan sangat jarang yang mampu berkomunikasi dalam bahasa Inggris. Sekalipun Marie adalah lulusan bahasa asing, dan memiliki banyak pengalaman perjalanan, tetap saja tidak membantu. Saat berada di tengah kekalutan, Marie Lin bertemu dengan Ivan Yehorov yang tengah bekerja di Moskow, dan menawarkan diri sebagai pemandu wisatanya. Perkenalan mereka pun berlanjut menjadi hubungan sahabat pena.

Hubungan cinta mereka bersemi di tengah kondisi dunia yang sedang bergejolak. Tahun 1991, negara komunis terbesar dunia resmi dibubarkan, dan pada waktu yang bersamaan, Ukraina mendeklarasikan kemerdekaannya. Paspor Ivan dan Marie, yang penuh dengan cap instansi dari tempat yang sebelumnya sempat disinggahi mereka, kini tidak ada lagi. Namun keduanya masih tetap bergandengan tangan erat, berlanglang dari Moskow hingga ke Taiwan, dan menginjakkan kaki di Qingshui Taichung, membangun keluarga dan memiliki anak. Ini semakin memantapkan tekad mereka dalam menjaga rumah yang didapatkan dengan susah payah. Mendengarkan kisah perjalanan hidup mereka, kerap mengingatkan orang akan kisah cinta novel “Love in a Fallen City” yang ditulis oleh Eileen Chang.

 

Pelukis yang Menatap Qingshui di Kejauhan

Ivan dan Marie menikah dan menetap di Qingshui Taichung, kampung halaman sang istri pada tahun 1996. Desa Qingshui pun kerap menjadi objek lukisannya.

Ia melukis lahan basah Gaomei yang saat itu masih belum dikenal orang, tidak memiliki jalan kayu yang ditinggikan, tidak memiliki kincir angin raksasa, hanya ada mercusuar berbentuk oktagonal, kuil dewi Mazu, pos penjaga dan kawanan burung kuntul yang tengah mencari makan di pesisir pantai, serta burung yang bermigrasi. Lukisan penuh kedamaian di lahan basah tersebut, membangkitkan rasa rindu manusia. Dua dekade berlalu, ia telah menghasilkan lebih dari 40 lukisan tentang 4 musim dan temaramnya surya di lahan basah Gaomei.

“Apakah Anda tahu sudut manakah dari lahan basah Gaomei yang terindah,” tanya Marie Lin. “Saat berjalan di lahan basah, dan mata berbalik memandang kampung halaman”, tangkap Ivan yang jarang diperhatikan oleh manusia awam, dan ini menjadi salah satu keunikan panorama Taiwan.

Letak Qingshui bersandar pada gunung dan menghadap ke laut. Di bawah kaki gunung, terdapat sederet rumah tua, terkadang dilintasi oleh bayangan kereta yang lewat, jalan dan gang yang ditumbuhi rapat dengan pohon delima, teratai muda yang ada di kolam, adalah elemen lukisan Ivan yang memikat hati manusia.

Sekilas melihat lukisan Ivan, jarang ada yang mengetahui jika lukisan adalah hasil karya seorang warga asing di Taiwan. Sambil mengamati, Marie Lin mengatakan, “Menurut saya, yang paling berbeda dari Ivan adalah ia tidak akan menambahkan persepsi pribadinya, yang justru ia lakukan adalah memadukannya dengan Taiwan.”

Atau mungkin juga dikarenakan dirinya berupaya keras untuk bekerja dan menetap di sini, sehingga mengadaptasikan diri dengan kehidupan lokal, sehingga membuat dirinya menemukan bahwa kuningnya buah labu akan menjadi paduan asri dengan merahnya batu bata rumah tua. Demikian juga dengan semangka bulat yang tumbuh di atas tanah, mampu membawa kebahagiaan bagi manusia. Kuning menyala dari bunga sayur kubis mampu mengekspresikan energi semangat kehidupan, seakan-akan tahu misi hidup mereka dalam menjaga lahan tanam di musim semi. Serakkan bibit hijau yang berbaris tak beraturan, tertata dengan pucuk sisir pohon pisang yang telah matang. Semua ini adalah pesona pemandangan “Rasa Taiwan”, catatan sederhana akan kehidupan di pinggiran Taiwan yang nyaris terlupakan, dari seorang pelukis asal Ukraina.

Gaya lukisan Ivan beraliran impresionis, kerap menggunakan alam dan aktivitas kehidupan sehari-hari sebagai objek lukisannya, dan merekam perubahan warna dan bayangan pada masa waktu yang berbeda. Gaya lukisannya dimulai dari super-realistis di saat muda, berlanjut dan berevolusi menjadi impresionis, yang kemudian kembali menjadi lebih realistis, dimana ia mendeskripsikan dirinya sebagai “Nature Minder”. Hasil karyanya tidak semata-mata mengikuti keinginan pasar, terkadang ia bisa duduk di sebuah sudut ladang dan melukis dengan tenang tentang keindahan Taiwan yang ada dalam bayangannya, yaitu melukis dari apa yang ia rasakan. Gayanya yang sederhana, tanpa tertata secara khusus, mampu mengekspresikan pesona warna yang cemerlang, meluapkan emosinya melalui mekarnya kembang sepatu, suburnya padi beras yang matang dan deburan ombak.

Setiap objek dalam lukisannya, mampu membiaskan pertemuan kehidupan, tempat yang pernah dilalui, yang kemudian menemukan sebuah labuhan hati. Nafas alami nan liar yang hanya dimiliki oleh Taiwan, mampu menarik minat hati pelancong asal Swiss, Amerika, Belanda, Jepang untuk mengoleksinya.

Melukis juga mampu mengobati rasa rindu akan kampung halamannya. “Meleburkan diri dengan lingkungan setempat, mencintai alam yang ada di Taiwan, maka rasa rindu tersebut tidak lagi terasa berat”, ujar Ivan.

 

Respek pada Kebebasan

Kala itu, saat Marie Lin tengah berwisata ke Uni Soviet, banyak yang mengira dirinya adalah orang Kazakh, sementara ayah angkat di Jerman kerap mengira Pulau Hainan adalah Taiwan. Hingga kini, masyarakat Ukraina juga masih tidak begitu mengenal Taiwan. Ivan dan Marie berupaya keras untuk membangun jembatan penghubung antara kedua tempat tersebut, sehingga akan lebih banyak orang yang mengetahui tentang Taiwan. Kisah Ivan sendiri sempat masuk ke media cetak Ukraina, juga ada stasiun televisi setempat yang meliput ceritanya. Di Taiwan, Ivan telah menggelar pameran bertema Ukraina berulang kali, misalnya pameran “Golden Ukraine” di Kaohsiung County Cultural Center tahun 1988, pameran “Ukraine My Homeland” di Changhua County Cultural Center tahun 2003, pameran “Memory over Ukraine” di Hsinchu City Art Gallery tahun 2012. Di sisi lain, masyarakat Taiwan juga dapat kembali melihat rupa kampung halaman mereka melalui pameran hasil karya pelukis asal Ukraina, misalnya pameran “Qingshui Through the Eyes of a Ukrainian Painter” di Taichung City Seaport Art Center tahun 2000, dan pameran “Heart of Taiwan” di Tainan Cultural Center tahun 2018. Melalui platform lukisan, memberikan kesempatan bagi masyarakat di dua tempat berbeda untuk bisa saling mengenal dan memahami.

Saat kami mengunjungi Ivan untuk wawancara, hari tersebut adalah hari ulang tahun Ivan. Ia menawarkan sajian makanan sederhana mereka, yakni nasi gabah, salad, udang dan sup ayam. Perbincangan dimulai dari masakan hingga perbaikan gen bahan makanan, mulai dari lukisan 'rumah tua', hingga harapan Ivan akan Taiwan. Ivan berpendapat masyarakat Taiwan seharusnya memberikan perhatian lebih terhadap kehidupan habitat alam, dan mempertahankan bangunan tradisional kuno. Impresi pertama Ivan akan Taiwan adalah jendela teralis besi di setiap rumah masyarakat. Dari sudut pandangnya, jendela seharusnya terbuka dengan bebas. Sementara di Ukraina, hanya orang kaya yang akan memasang teralis besi pada jendela. Perbedaan ini menjadi sesuatu yang unik di antara kedua belah tempat.

Keluarga ini berjalan dengan gaya hidup sederhana, menggunakan bahasa campuran Mandarin, Inggris dan Rusia. Mereka tidak memiliki keinginan material yang berlebihan, namun mereka kaya akan unsur spiritual. Hal yang digemari Ivan sangat luas dan beragam, ibunda adalah seorang koki, sehingga ia sempat belajar memasak dari sang ibu. Ivan juga terkadang bisa pergi memungut kayu apung, dan menjadikannya sebagai karya seni yang imut dan berwarna. Sambil bersenda gurau, Ivan mengeluarkan arak anggur buatannya sendiri, dan menuangkannya ke dalam gelas. Dengan hati yang gembira, ia pun melantunkan dua bait lagu, suaranya padat berisi, boleh jadi ia juga seorang penyanyi.

Pria dengan multi talenta tersebut, berubah drastis setelah bertemu dengan Marie Lin, dan akhirnya memilih untuk menetap di Taiwan. Setelah Ukraina merdeka, Ivan tetap bekerja di Moskow, namun telah dianggap sebagai orang asing, gaji dikurangi dan biaya hidup terus melonjak naik. Kondisi ini diperparah dengan melesunya perekonomian negara. Kondisi masyarakat Ukraina yang berpencar ke berbagai negara di Eropa untuk bekerja, menjadi hal yang umum, oleh sebab itu Ivan memilih Taiwan, jelas Marie Lin, yang selanjutnya ditambah satu kata oleh Ivan, yakni, “Freedom”.

Setelah tinggal di Taiwan selama 23 tahun, Taiwan telah menjadi rumah kedua baginya. Dengan memegang KTP Taiwan, dirinya kini resmi berkewarganegaraan Taiwan. Ia juga menjadi saksi atas setiap proses pembangunan yang ada di pulau ini, dan udara kebebasan adalah hal yang tidak dapat tergantikan di Taiwan.

“Segelas lagi?” tanya Ivan kepada kami, sambil menuangkan arak anggur dengan aroma yang menggoda. Arak anggur yang masuk ke dalam kerongkongan, terasa lembut dan meninggalkan aroma yang memesona. Kami pun bersulang untuk “Kebebasan” di Taiwan.

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

ภาพวาดชนบทจากปลายพู่กันจิตรกรชาวยูเครน

Ivan Yehorov หลงมนต์เสน่ห์ไต้หวัน

บทความ‧เติ้งฮุ่ยฉุน รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧ไสยประภาสน์

牽引藝術家伊凡‧葉何羅夫從逾8,000公里外的烏克蘭來到台灣的,是他與台灣女子林秀娟的姻緣。自此,這位棕髮碧眼、輪廓深邃的斯拉夫友人,將紅磚老屋、寺廟、香蕉、稻穗等,這些極富台灣意象的元素收入他的畫布,為台灣的鄉村風光留下一張張印刻在腦海中、久久不忘的紀錄。


แรงดึงดูดให้ Ivan Yehorov จิตรกรชาวยูเครนข้ามน้ำข้ามทะเลกว่า 8,000 กม. มายังเกาะไต้หวันแห่งนี้ ก็คือพรหมลิขิตที่เขาได้สมรสกับ
สาวไต้หวันที่มีชื่อว่า หลินซิ่วเจวียน (林秀娟) นับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ชาวสลาฟ ผมทอง ตาน้ำข้าว หน้าตาคมเข้มผู้นี้ ได้นำเอาภาพบ้านเก่า
อิฐแดง วัด กล้วยหอม หรือรวงข้าว ที่เต็มไปด้วยอัตลักษณ์อันสมบูรณ์
แบบของชนบทไต้หวัน วาดลงไปบนผืนผ้า เป็นภาพวิวทิวทัศน์ในชนบท
ไต้หวัน ที่สร้างความประทับใจมิรู้ลืมให้แก่ผู้คน

 

เมื่อย่างกรายสู่บ้านพักของ Ivan และหลินซิ่วเจวียน ซึ่งตั้งอยู่บนถนนตงไห่อี้ซู่ เขตหลงจิ่ง นครไทจง การแบ่งสัดส่วนภายใน ไม่แตกต่างไปจากชาวบ้านทั่วไป สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ การใช้พู่กันสีสันหลากหลาย บรรจงประดิษฐ์ภาพดอกกุหลาบและใบเขียวขจี บนบานประตูไม้ ภาพวาดวิวทิวทัศน์ที่ตั้งวาง และแขวนเรียงรายอยู่บนกำแพง บรรยากาศภายในบ้านทำให้เข้าใจได้ทันทีว่า เจ้าของบ้านกำลังดื่มด่ำกับโลกแห่งศิลปะ

 

จิตรกรรมเป็นอาชีพในอุดมคติ

Ivan Yehorov เกิดเมื่อปี ค.ศ.1968 ที่ Yampol Vinnitsa ประเทศยูเครน ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำนีสเตอร์ที่กั้นระหว่างประเทศยูเครนกับสาธารณรัฐมอลโดวา จังหวัด Vinnitsa เป็นอู่ข้าวอู่น้ำสำคัญของยูเครน Ivan เติบโตในชนบท ทำให้เขามีความอ่อนไหวและเทิดทูนธรรมชาติอย่างที่สุด

Ivan ส่อแววจิตรกรมาตั้งแต่วัยเด็ก เขาออกแบบตู้โชว์ให้แก่ห้างสรรพสินค้า เมื่ออายุได้เพียง 16 ปี ต่อมาเขาก็ยึดอาชีพผู้จัดการงานศิลปะและจิตรกร ใช้เวลาในยามว่างจากการทำงาน ตระเวนไปตามที่ต่างๆ ในรัสเซีย กลายเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงการสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมของเขา

สหภาพโซเวียตในยุคปีทศวรรษที่ 1980 การใช้คอมพิวเตอร์วาดภาพและเครื่องพิมพ์ ที่ตอบสนองงานพิมพ์ขนาดใหญ่ยังไม่แพร่หลาย ผลงานการออกแบบเชิงพาณิชย์ ป้ายโฆษณาส่วนใหญ่ต้องอาศัยการวาดด้วยฝีมือของจิตรกร ทำให้คุณ Ivan มีโอกาสสั่งสมประสบการณ์การสร้างสรรค์ผลงานของเขา ให้มีความช่ำชองและละเอียดอ่อนมากยิ่งขึ้น

 

รักในฝันแห่งยุค 90

Ivan Yehorov และหลินซิ่วเจวียนรู้จักกัน ในปลายยุคสังคมนิยมสหภาพโซเวียตล่มสลาย

ในปีค.ศ.1990 หลินซิ่วเจวียนกับเพื่อนชาวเดนมาร์ก ตระเวนท่องเที่ยวไปทั่วโลก เธอจำได้ว่า ตอนนั้นสหภาพโซเวียต มีการติดต่อไปมาหาสู่กับโลกภายนอกไม่มากนัก ทุกอย่างจะมีแต่ภาษารัสเซีย เกือบจะไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้เลย แม้เธอจะจบสาขาภาษาต่างประเทศ และมีประสบการณ์ท่องเที่ยวด้วยตนเอง อย่างโชกโชนก็ตาม ก็ยังยากที่จะเอาความรู้ที่เรียนมามาใช้ได้ ประจวบเหมาะกับที่หลินซิ่วเจวียนได้รู้จักกับ Ivanที่กำลังทำงานอยู่ในมอสโก Ivan จึงขันอาสาพาเที่ยว ทั้งสองเริ่มต้นจากการถามทาง จนพัฒนาไปสู่การคบหาเป็นแฟนกัน ทาง
จดหมาย

ความรักของทั้งสองมั่นคงมากขึ้น แต่สถานการณ์ภายนอกพลิกผันเป็นอย่างมาก ในปี 1991 สหภาพโซเวียตซึ่งเป็นประเทศคอมมิวนิสต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้ล่มสลายลง และในปีเดียวกัน ยูเครนบ้านเกิดของ Ivan ก็ประกาศเอกราช ทั้งสองจับมือก้าวไปด้วยกัน แวะท่องเที่ยวยังสถานที่ต่างๆ หน่วยงานที่เคยประทับตราบนหนังสือเดินทางของพวกเขา ตอนนี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว แต่ทั้งสองยังเคียงบ่าเคียงไหล่ก้าวไปด้วยกัน จากมอสโกมาจนถึงไต้หวัน ตั้งรกรากที่ชิงสุ่ย นครไทจง สร้างครอบครัว มีลูกที่นี่ ทำให้พวกเขาทะนุถนอมครอบครัวที่ได้มาไม่ง่ายนักนี้ จนทำให้ผู้คนมีความรู้สึกว่า เรื่องราวเหล่านี้เสมือนหนึ่ง “รักในฝันแห่งยุค 90”

 

ชิงสุ่ยสะกดสายตาจิตรกรให้หยุดนิ่ง

ทั้งสองได้สมรสและตั้งถิ่นฐานที่ไต้หวัน เมื่อปี ค.ศ.1996 Ivan ย้ายตามมาอยู่ยังบ้านเกิดของภรรยาที่ชิงสุ่ย ไทจง ทำให้ชิงสุ่ยเมืองเล็กๆ แห่งนี้ มักจะกลายเป็นภูมิหลังสำคัญในผลงานของเขา

เขาได้บันทึกเรื่องราวเขตพื้นที่ชุ่มน้ำเกาเหม่ย ที่ไม่ค่อยจะมีใครรู้จักมากนัก ตอนนั้นยังไม่มีทางเดินไม้ยกระดับ ไม่มีกังหันปั่นไฟขนาดยักษ์ มีเพียงประภาคารรูปแปดเหลี่ยม ศาลเจ้าแม่มาจู่ที่คอยปกปักคุ้มครองชาวประมง ป้อมยามและนกกระยางขาวกับนกที่บินมาตามฤดูกาล ซึ่งกำลังหากินอยู่ริมชายหาดเท่านั้น ภาพบรรยากาศอันเงียบสงบชวนให้ผู้คนหวนหา ตลอดช่วง 20 กว่าปีที่ผ่านมา เขาสร้างสรรค์ผลงานภาพเขตพื้นที่ชุ่มน้ำเกาเหม่ย 4 ฤดู ยามเช้า และยามพระอาทิตย์อัสดงแล้ว 40 กว่าภาพ เขาจดจ้องความงามของเขตชุ่มน้ำเกาเหม่ย อย่างไม่กะพริบตาเลยทีเดียว

“คุณทราบไหมว่ามุมไหนของเขตชุ่มน้ำเกาเหม่ยสวยที่สุด” หลินซิ่วเจวียนถาม “ช่วงเดินไปบนเขตพื้นที่ชุ่มน้ำ แล้วหันกลับมาชำเลืองมองบ้านเกิด” มุมมองของ Ivan น้อยคนนักจะมองเห็น แต่มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายอัตลักษณ์ไต้หวัน

เมื่อมองผลงานของคุณ Ivan เผินๆ แล้ว น้อยคนทีเดียวที่จะดูออกว่าคือไต้หวัน ที่มาจากผลงานของชาวต่างชาติ หลินซิ่วเจวียนมองจากวงนอก รู้สึกว่า “สิ่งที่มีค่าที่สุดในตัวของ Ivan ก็คือ เขาจะไม่ยัดเยียดความคิดใส่ลงไปในผลงานของตน แต่กลับจะสร้างผลงานในแบบของไต้หวัน”

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเขาพยายามที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับที่นี่ จึงพบบ้านเก่าอิฐแดงประสมประสานกับดอกบวบเหลืองอร่าม เข้ากันจริงๆ และยังมีลูกแตงโมอิ่มเอิบกองเรียงรายอยู่ในสวน สร้างความรู้สึกแห่งความสุขให้แก่ผู้พบเห็น ดอกเหลืองอร่ามของผักกาดก้านขาวกำลังบานสะพรั่งสุดกำลัง เมื่อร่วงหล่นจะกลายเป็นโคลน ในฤดูใบไม้ผลิหล่อเลี้ยงดอกไม้ต่อไป วิวทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วย “สีสันไต้หวัน” เช่นนี้ ทิวทัศน์ที่มีความเรียบง่ายในชนบทของไต้หวัน ซึ่งกำลังสูญหายลง อย่างค่อยเป็นค่อยไป กลับถูกจิตรกรชาวยูเครนผู้นี้บันทึกเอาไว้

ผลงานภาพวาดของ Ivan เป็นผลงานภาพแนวอิมเพรสชันนิสม์ (Impressionism) สร้างผลงานภาพวาดนอกสถานที่ (Outdoor Sketching) บรรยายชีวิตธรรมดาๆ ของผู้คน และยังบันทึกการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยต่างๆ ไว้ในผลงานภาพวาดของตน พัฒนาการในฝีมือการวาดของเขา ก็พัฒนาจากเซอร์เรียลลิสม์ (Surrealism) ในช่วงวัยรุ่น สู่สไตล์อิมเพรสชันนิสม์ แล้วพัฒนาสู่สไตล์ Nature Minder ปัจจุบันผลงานของเขา มิได้ตั้งใจให้เป็นไปตามความต้องการของตลาด เขามักจะซ่อนตัวอยู่มุมเงียบสงบในท้องทุ่ง สร้างสรรค์ผลงานความงดงามของไต้หวันในสายตาของตน วาดออกมาจากหัวใจ วิวทิวทัศน์ในผลงานของ Ivan สะท้อนถึงชะตาชีวิตสถานที่ที่เขาเดินผ่านพบผืนแผ่นดินที่เขาจะฝากใจไว้ได้ สีสันแห่งชนบทและท้องทุ่งไต้หวันผลงานเหล่านี้ของเขา ได้ดึงดูดให้เพื่อนๆจากสวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา เนเธอร์แลนด์ และญี่ปุ่นเก็บสะสมไว้ชื่นชม

การวาดภาพก็เป็นวิธีการหนึ่ง ที่เขาใช้ในการคลายความคิดถึงบ้านเกิด “หลอมละลายตัวเองให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมที่นี่ รักธรรมชาติของที่นี่ ก็จะไม่รู้สึกคิดถึงบ้านเกิดมากนัก” นั่นเป็นความรู้สึกจากใจของ Ivan 

 

สดุดี “เสรีภาพ”

ในปีนั้น หลินซิ่วเจวียนกำลังอยู่ระหว่างการท่องเที่ยว ในสหภาพโซเวียต มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นชาวคาซัคสถาน ส่วนพ่อบุญธรรมที่เธอพักอาศัยอยู่ด้วยที่เยอรมนี ก็มักจะเข้าใจผิดว่าเกาะไหหลำก็คือไต้หวัน ในปัจจุบันผืนแผ่นดินที่อยู่อีกซีกหนึ่งของโลก ก็ยังคงรู้จักไต้หวันไม่มากนัก Ivan และหลินซิ่วเจวียนได้พยายามทำตัวเป็นสะพานเชื่อมสองซีกโลก แนะนำให้ผู้คนรู้จักไต้หวันมากขึ้น เรื่องราวในไต้หวันของ Ivan เคยถูกนำไปตีพิมพ์ ในสื่อสิ่งพิมพ์ของยูเครน และยังมีสถานีโทรทัศน์มาถ่ายทำเรื่องราวของเขาที่ไต้หวันด้วย นอกจากนี้ Ivan ยังเคยจัดงานแสดงผลงานของตนในไต้หวันหลายครั้ง โดยในปีค.ศ.1998 ได้จัดการแสดงผลงานที่ศูนย์วัฒนธรรมเกาสง โดยตั้งชื่อว่า “ยูเครนสีทอง” ปีค.ศ.2003 “ยูเครนของฉัน” ที่ศูนย์วัฒนธรรมจางฮั่ว และปี 2012 “ส่งใจถึงยูเครน” ที่หอวิจิตรศิลป์เมืองซินจู๋ ทำให้ชาวไต้หวันมีโอกาสอาศัยสายตาของจิตรกรชาวยูเครนผู้นี้ พินิจพิเคราะห์บ้านเกิดของตนเองอีกครั้ง นอกจากนี้ ในปีค.ศ.2000 เขายังได้จัดงานแสดงผลงาน “ชิงสุ่ยในสายตาจิตรกรชาวยูเครน” ที่ศูนย์ศิลปะเขตท่าเรือไทจง ชิงสุ่ย และเมื่อปีที่แล้ว (2018) ได้จัดงานแสดงผลงาน “ใจไต้หวันอันงดงาม” ที่ศูนย์วัฒนธรรมไถหนาน อาศัยภาพวาดเป็นสื่อ เชื่อมให้ประชาชนของทั้งสองประเทศ รู้จักและเข้าใจกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น

วันที่เราได้คุยกับ Ivan เป็นวันเกิดของเขาพอดี Ivan ต้อนรับพวกเราด้วยอาหารเพื่อสุขภาพแบบง่ายๆ อาหารหลัก ได้แก่ จมูกข้าว สลัด กุ้ง และซุปไก่ เราคุยกันตั้งแต่เรื่องของอาหารการกิน ไปจนถึงปัญหาการตัดแต่งพันธุกรรมพืช จนถึงบ้านเก่าในภาพวาดของ Ivan ตลอดจนความคาดหวังต่อไต้หวันของเขา ซึ่ง Ivan เห็นว่า ชาวไต้หวันควรให้ความสนใจกับการอนุรักษ์ระบบนิเวศให้มากกว่านี้ และให้ความจริงใจต่อการอนุรักษ์บ้านโบราณ ให้มากสักหน่อย ชีวิตในครอบครัวของเขา เป็นไปอย่างเรียบง่าย ใช้ทั้งภาษาจีน อังกฤษ และภาษารัสเซียในการสื่อสารกัน คุยกันได้ทุกเรื่องตั้งแต่เหนือจรดใต้ ตั้งแต่พื้นดินจนถึงท้องฟ้า ไม่ต้องการเสพสุขทางวัตถุมากนัก แต่ด้านจิตใจสมบูรณ์
มาก Ivan มีความชอบที่หลากรูปหลายแบบ คุณแม่เป็นแม่ครัว เขาจึงเรียนวิธีการทำอาหารจากคุณแม่จนมีฝีมือ
ยอดเยี่ยม เขาจะออกไปเก็บไม้ที่ลอยอยู่ในแม่น้ำ มาทำเป็นผลงานหัตถกรรมน่ารัก ๆ เราคุยกันอย่างสนุกสนาน Ivan หยิบไวน์ที่เขาหมักเองออกมารับรองพวกเราอย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลงด้วยเสียงใสกังวาน เขาต้องเป็นนักร้อง
ด้วยเป็นแน่

ผู้มากด้วยความสามารถหลากหลายอย่าง Ivan ต้องมีชีวิตหันเห เพราะได้พบเนื้อคู่อย่างคุณหลินซิ่วเจวียน
เลือกลงหลักปักฐานในไต้หวัน เมื่อยูเครนเป็นเอกราชแล้ว Ivan ที่กำลังทำงานอยู่ที่มอสโก ก็ถูกมองว่าเป็นชาว
ต่างชาติ ถูกลดเงินเดือน ค่าครองชีพพุ่งสูงขึ้น ประกอบกับในช่วงนั้นเศรษฐกิจย่ำแย่ ชาวยูเครนต้องอพยพ
กระจายไปทำงานในประเทศต่างๆ ทั่วยุโรป ดังนั้น คุณหลินซิ่วเจวียนจึงอธิบายให้ฟังถึงสาเหตุการเลือกมาตั้ง
ถิ่นฐานในไต้หวันของเขา ส่วน Ivan เสริมอยู่ข้างๆ ด้วยประโยค “Freedom”

23 ปีในไต้หวัน ทำให้ไต้หวันกลายเป็นบ้านเกิดแห่งที่ 2 ของเขา มีบัตรประจำตัวประชาชนของไต้หวัน กลายเป็นชาวไต้หวันอย่างเต็มตัว เขาจับตาความก้าวหน้าในทุกๆ ด้านของไต้หวัน “เสรีภาพ” ของไต้หวัน เป็นมาตรฐานต่ำสุดที่ไม่อาจแลกเปลี่ยนได้                                         

“ดื่มอีกแก้วไหม” Ivan ชวนพวกเราดื่มอีกแก้ว ความหอมของไวน์ช่างเย้ายวนจิตใจผู้คน จิบแรกที่กลืนลงคอให้ความรู้สึกหอมหวนยิ่งนัก จึงขอชนแก้ว ขอสดุดี “เสรีภาพ” ของไต้หวัน 

Họa sĩ Ukraine –Đài Loan muôn màu

Ivan Yehorov kết duyên tại xứ Đài

Bài viết‧Cathy Teng Ảnh‧Chuang Kung-ju Biên dịch‧Lệ Phương

牽引藝術家伊凡‧葉何羅夫從逾8,000公里外的烏克蘭來到台灣的,是他與台灣女子林秀娟的姻緣。自此,這位棕髮碧眼、輪廓深邃的斯拉夫友人,將紅磚老屋、寺廟、香蕉、稻穗等,這些極富台灣意象的元素收入他的畫布,為台灣的鄉村風光留下一張張印刻在腦海中、久久不忘的紀錄。


Mối nhân duyên giữa họa sĩ Ivan Yehorov với cô gái Đài Loan Lin Xiu Juan (Lâm Tú Quyên) đã đưa ông đến Đài Loan, nơi cách xa Ukraine hơn 8000 cây số. Kể từ đó, người bạn Slav tóc nâu mắt xanh, khuôn mặt rõ nét người châu Âu này đã đưa các yếu tố mang đậm hình ảnh Đài Loan như là ngôi nhà gạch đỏ, chùa chiền, chuối già (chuối tiêu), bông lúa, v.v... vào tác phẩm tranh của mình, để cho từng bức ảnh phong cảnh nông thôn của Đài Loan được khắc sâu trong trí nhớ, không bao giờ quên.

 

Nhà của Ivan Yehorov và Lin Xiu Juan nằm ở phố nghệ thuật Donghai thuộc khu vực Longjing, thành phố Đài Trung, kết cấu nhà ở của họ không khác gì với nhà của người khác, sự khác biệt duy nhất là cánh cửa gỗ được dùng bút màu tô vẽ hoa hồng và lá xanh, từng bức tranh phong cảnh được treo trên tường không đồng đều nhưng trông rất thú vị, nhìn không gian này là có thể biết được chủ nhân rất đam mê nghệ thuật.

 

Hội họa là chí hướng và sự nghiệp

Ivan Yehorov sinh năm 1968, quê ở Yampol, Vinnitsa, miền tây Ukraine, đối diện với sông Nistru và nước cộng hòa Moldova. Vinnitsa là khu vực phát triển nông nghiệp quan trọng của Ukraine, Ivan lớn lên ở vùng nông thôn cho nên thường xuyên tiếp xúc với thiên nhiên, điều này đã khiến cho ông có cảm giác nhạy bén đối với thiên nhiên và luôn yêu quý thiên nhiên.

Từ nhỏ tài năng hội họa của Ivan đã được bộc lộ, năm 16 tuổi, ông đã thiết kế cửa sổ trưng bày cho Trung tâm thương mại. Sau đó, ông vừa làm nhà môi giới nghệ thuật, vừa làm họa sĩ. Do tính chất công việc, ông đi khắp nước Nga, điều này cũng đã trở thành yếu tố sáng tạo của một họa sĩ.

Trong những năm 1980, Liên Xô vẫn chưa thịnh hành đồ họa bằng máy tính và in ra những bức ảnh lớn, hầu hết các thiết kế thương mại, bảng hiệu quảng cáo vẫn dựa vào bản vẽ thủ công, đúng vào thời điểm này, Ivan đã rèn luyện cho mình có một kỹ xảo và nền tảng vững chắc.

 

“Mối tình nồng thắm” phiên bản khác lạ

Ivan và Lin Xiu Juan quen biết nhau trong thời kỳ cuối của Liên bang Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Xô viết

Năm 1990, Lin Xiu Juan cùng với bạn bè người Đan Mạch đi du lịch vòng quanh thế giới. Bà hồi tưởng lại, vào thời điểm đó, Liên Xô không tiếp xúc nhiều với bên ngoài cho nên đều dùng tiếng Nga, hầu như không có ai biết tiếng Anh, cho dù bà tốt nghiệp khoa ngoại ngữ, kinh nghiệm du lịch tự túc vô cùng phong phú nhưng cũng vô dụng. Trong lúc không biết đi đâu về đâu, Lin Xiu Juan gặp được Ivan, lúc đó ông đang làm việc ở Moscow, Ivan tự nguyện làm hướng dẫn viên du lịch. Vì hỏi đường đã khiến cho hai người quen nhau, sau đó tiến tới viết thư cho nhau.

Tình cảm của hai người tiến triển ổn định, nhưng tình hình bên ngoài đã có những thay đổi lớn. Năm 1991, Liên Xô – nước cộng sản lớn nhất bị sụp đổ, cũng trong năm đó, Ukraine - quê hương của Ivan, tuyên bố độc lập. Suốt chặng đường mà hai người đã đi qua, điểm du lịch, điểm dừng chân, đơn vị từng đóng dấu trên hộ chiếu của họ, có một số đã thay đổi, không còn như xưa nhưng hai người vẫn tiếp tục sát cánh bên nhau, từ Moscow đến Đài Loan. Họ dừng chân tại khu vực Qingshui (Thanh Thủy), Đài Trung, lập gia đình, sau đó sinh con, chăm lo, bảo vệ gia đình. Lắng nghe câu chuyện của họ, khiến người ta liên tưởng đến bộ phim “Mối tình nồng thắm” phiên bản khác lạ.

 

Nơi lôi cuốn sự chú ý của họa sĩ : Qingshui

Năm 1996, Ivan và Lin Xiu Juan kết hôn và định cư tại Đài Loan, Ivan theo vợ di chuyển đến khu vực Qingshui, Đài Trung, cũng chính vì vậy mà thị trấn nhỏ Qingshui đã thường xuyên trở thành chủ đề trong tác phẩm của ông.

Ông vẽ lại vùng đất ngập nước Cao Mỹ hồi nơi này chưa nổi tiếng, lúc đó chưa có đường ván gỗ, chưa có quạt điện gió, chỉ có ngọn hải đăng hình bát giác, đền bà Thiên Hậu bảo vệ ngư dân, lính gác và con cò trắng, chim di trú đang tìm thức ăn bên bờ biển, một hình ảnh nhàn nhã yên tĩnh khiến cho con người khao khát. Hơn 20 năm qua, ông đã vẽ hơn 40 bức tranh về vùng đất ngập nước Cao Mỹ, quanh năm 4 mùa, rạng sáng cho đến hoàng hôn đều có ánh mắt tình cảm của ông dành cho vùng đất ngập nước Cao Mỹ.

“Bạn có biết vùng đất ngập nước Cao Mỹ ở góc độ nào là đẹp nhất không?” Lin Xiu Juan hỏi. “Đó là khoảnh khắc ngoảnh nhìn lại quê hương khi đi trên vùng đất ngập nước”. Khoảnh khắc ngoảnh đầu nhìn lại của Ivan là góc độ rất ít người để ý nhưng lại mang đậm phong cách độc đáo của Đài Loan.

Thoạt nhìn tác phẩm của Ivan, rất ít người biết được đây là Đài Loan dưới nét vẽ của người nước ngoài. Lin Xiu Juan quan sát: “Tôi thấy Ivan có một điểm rất hay, đó là anh ấy không áp đặt ý tưởng của mình lên mọi thứ mà là phối hợp với Đài Loan”.

Có lẽ là do cố gắng hòa nhập vào cuộc sống địa phương cho nên mới có thể phát hiện bông hoa mướp màu vàng tươi kết hợp với ngôi nhà cũ gạch đỏ, quả thật là một sự kết hợp hoàn hảo. Còn nữa, trái dưa hấu to tròn nằm trên cát, mang lại cho con người cảm giác hạnh phúc. Hoa cải dầu màu vàng rực rỡ hình như đang dùng hết sức sống để nở hoa, giống như mang sứ mệnh bảo vệ hoa trong bùn đất mùa Xuân. Những cảnh sắc đậm “hương vị Đài Loan” này lại là do một họa sĩ đến từ Ukraine ghi lại hình ảnh nông thôn mộc mạc nhưng đang dần dần biến mất ở Đài Loan.

Phong cách vẽ của Ivan giống như họa sĩ trường phái ấn tượng, vẽ tranh ngoài trời, đối tượng là những sự vật bình thường trong cuộc sống, ghi lại những thay đổi của ánh sáng và bóng tối trong những thời điểm khác nhau vào trong bức tranh. Phong cách hội họa của ông là từ trường phái siêu thực ở thời niên thiếu, tiếp đó chuyển sang trường phái ấn tượng và sau đó là phong cách thuần khiết thực tế (Nature Minder). Sáng tác của ông không bao giờ đi theo thị hiếu, ông thường núp ở một góc vắng vẻ, lặng lẽ vẽ nên hình ảnh đẹp của Đài Loan trong lòng ông. Cảnh vật dưới cây cọ của ông là những gì ông đã nhìn thấy và gặp gỡ trong cuộc sống, là những nơi ông đã từng đi qua, là chân trời góc biển mà ông muốn gửi gắm tâm sự, hơi thở của hoang dã độc đáo của Đài Loan cũng thu hút sự sưu tầm của bạn bè đến từ Thụy Sĩ, Mỹ, Hà Lan, Nhật Bản, v.v...

Vẽ tranh cũng có thể xoa dịu nỗi nhớ nhà của ông, “để bản thân hòa nhập với môi trường này, yêu thích quang cảnh thiên nhiên ở đây thì sẽ không cảm thấy nhớ nhà da diết như thế nữa”, Ivan nói.

 

Chúc cho “Tự do”

Năm xưa, khi đi du lịch ở Liên Xô, Lin Xiu Juan thường bị tưởng nhầm là người Kazakh. Cha nuôi Homestay ở Đức của cô thường hiểu lầm đảo Hải Nam là Đài Loan. Ngày nay, ở nơi xa xôi kia, sự hiểu biết về Đài Loan cũng chỉ đôi chút. Ivan và Lin Xiu Juan nỗ lực trở thành chiếc cầu nối giữa hai nơi, giới thiệu Đài Loan cho càng thêm nhiều người biết đến. Câu chuyện tại Đài Loan của Ivan từng được đăng trên báo chí của Ukraine, cũng có đài truyền hình ghi lại của chuyện của ông. Tại Đài Loan, ông đã tổ chức rất nhiều lần triển lãm tranh với chủ đề Ukraine, ví dụ như triển lãm cá nhân "Golden Ukraine" được tổ chức năm 1998 tại trung tâm Văn hóa Cao Hùng, triển lãm "Ukraine của tôi" tổ chức năm 2003 tại Trung tâm Văn hóa Chương Hóa, triển lãm "Gửi gắm trái tim cho Ukraine" tổ chức năm 2012 tại Bảo tàng Mỹ thuật thành phố Tân Trúc. Người Đài Loan cũng thông qua con mắt của họa sỹ Ukraine để nhìn lại quê hương mình. Triển lãm cá nhân "Qingshui trong con mắt họa sỹ Ukraine" tổ chức năm 2000 tại Trung tâm Nghệ thuật cảng Đài Trung, triển lãm "Vẻ đẹp tâm hồn Đài Loan" tổ chức năm 2018 tại Trung tâm Văn hóa Đài Nam đã khiến người dân hai nước tìm hiểu sâu sắc về nhau hơn thông qua các tác phẩm tranh.

Hôm phỏng vấn vừa đúng ngày sinh nhật của Ivan, Ivan đãi chúng tôi một bữa cơm đơn giản, gạo mầm là món ăn chính, kèm theo salad, tôm và canh gà, ăn rất đơn giản và lành mạnh. Chúng tôi trò chuyện từ ẩm thực đến vấn đề thực phẩm biến đổi gen, tiếp đó là trò chuyện từ ngôi nhà cũ mà Ivan đã vẽ đến kỳ vọng của ông đối với Đài Loan. Ông nhận thấy người Đài Loan nên quan tâm đến hệ sinh thái nhiều hơn, trân trọng việc bảo tồn những ngôi nhà cổ truyền thống. Gia đình này có cuộc sống rất đơn giản, họ trò chuyện với nhau bằng tiếng Hoa, tiếng Anh và tiếng Nga, xen lẫn vào nhau, đề tài trò chuyện rất rộng, cái gì cũng am hiểu, yêu cầu về điều kiện vật chất không cao nhưng về mặt tinh thần thì luôn đầy đủ. Ivan có rất nhiều sở thích, mẹ ông là đầu bếp, ông cũng học nấu ăn và nấu rất ngon, ông cũng đi nhặt gỗ lũa, làm hàng thủ công rất dễ thương. Trò chuyện vui vẻ, Ivan lấy ra chai rượu hoa do ông tự ủ, nâng ly nhâm nhi. Tâm trạng vui vẻ, ông ngâm nga vài câu, giọng ông sáng và khỏe, chắc chắn cũng sẽ hát rất hay.

Ông là một người đa tài đa năng, gặp Lin Xiao Juan, cuộc sống của ông đã có một bước ngoặt lớn và̀ ông chọn định cư tại Đài Loan. Sau khi Ukraine độc lập, Ivan vẫn làm việc tại Moscow, nhưng bị xem là người nước ngoài, lương ít hơn, chi phí sinh hoạt tăng, thêm vào đó kinh tế suy thoái, người Ukraine phân tán đi làm việc tại các nơi ở châu Âu là tình hình rất thường gặp, vì vậy ông đã chọn định cư tại Đài Loan, Lin Xiao Juan giải thích. Ivan ở bên cạnh bổ sung thêm một câu: “Freedom”. 

Ở Đài Loan 23 năm rồi, Đài Loan đã trở thành quê hương thứ 2 của ông, ông đã được cấp chứng minh nhân dân, trở thành người Đài Loan thực thụ. Sự tiến bộ trong mọi mặt của Đài Loan ông đều nhìn thấy, không khí tự do là ranh giới mà Đài Loan không thể trao đổi.

“Uống thêm một ly nữa nhé?́”, Ivan lại mời chúng tôi nâng ly, hương thơm của rượu hoa thật quyến rũ, uống một hớp vào miệng cảm giác thật tinh khiết, dịu dàng, ly rượu này chúc cho “Tự do” của Đài Loan thôi nào!

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!