Peradaban Konfusianisme

Perayaan Seabad Professor Kung Teh-cheng
:::

2019 / Juni

Artikel‧Lee Shan-wei Gambar‧Lin Min-hsuan


末代衍聖公,首任奉祀官,前考試院院長孔德成,是孔子第77代嫡長孫,歷經時代風雨,堅守命脈道統,刻寫世紀傳奇。


Kung Teh-cheng adalah keturunan generasi ke-77 Konfusius dalam garis keturunan utama. Ia adalah orang terakhir yang dilantik menjadi Adipati Yansheng dan Pimpinan Sakrifisial Konghucu pertama, ia telah melewati berbagai tantangan masa dan mempertahankan ajaran kehidupan, menulis legenda sejarah.

 

The Ultimate Confucian, Professor Kung Teh-cheng: A Centennial Celebration, peringatan sekaligus pameran 100 tahun Kung Teh-cheng digelar megah pada 19 Januari 2019 di Convention Hall Gedung CPC dan Bo-ai Gallery di National Dr. Sun Yat-sen Memorial Hall.

Buku yang dirilis untuk ajang ini, The collected works of professor Kung Teh-cheng, adalah materi sejarah literatur yang terdiri dari koleksi tulisan, catatan harian dan kaligrafi. Proses pembuatan buku memakan waktu 3,5 tahun, dengan dana jutaan dolar Taiwan, fotografer terkemuka secara khusus diutus ke berbagai daerah di Daratan Tiongkok untuk membuat film dokumentasi “Legenda Kung Teh-cheng: Segelas arak dalam badai”, yang menjadi rujukan penting dalam penelitian tekstual.

 

“Wan Ren Gon Qiang” Sambut Yang Agung

Matahari hangat di musim dingin, menyinari jalan Songren di Taipei. Terlihat Convention Hall Gedung CPC dipenuhi dengan tamu warga kelas atas dan tokoh masyarakat untuk mengenang jasa Kung Teh-cheng, di antaranya mantan Presiden Ma Ing-jeou, Wakil Walikota Taipei Teng Chia-chi, Kepala Departemen Urusan Sipil Kementrian Dalam Negeri Lin Ching-chi, Kepala Departemen Urusan Sipil Pemerintah Kota Taipei Lan Shih-chung serta perwakilan organisasi Konfusianisme (Ru Tao) dari Jepang dan Korea, yang terjalin dalam klan besar Konfusius.

Di Bo-ai Gallery di National Dr. Sun Yat-sen Memorial Hall, juga diadakan pameran khusus peringatan, antara lain kaligrafi Kaisar Kangxi yang dihadiahkan oleh Kung Family Mansion kepada National Palace Museum, pelbagai manuskrip berharga, serta dokumen atau catatan harian penting lainnya saat relokasi Chongqing. Selain itu, juga dipamerkan surat sertifikasi, cap pejabat, medali penghargaan, foto kenangan dan buku-buku bidang hukum. Gaun jubah bersulam '5 cakar naga' yang dipamerkan pertama kalinya untuk publik, adalah benda warisan Kung Family Mansion, yang diperkirakan dibuat pada masa dinasti Qing Kaisar Guangxu. Dipadukan dengan tasbih, giok, aksesoris saat menghadiri pertemuan berbahan turmalin dan berbagai perlengkapan pejabat. Semua ini menunjukkan strata tinggi Kung Family dan adipati K'ung Ling-I, ayah dari Kung Teh-cheng.

Film dokumentasi “Legenda Kung Teh-cheng” juga diputar di dalam kegiatan peringatan, dan di lokasi pameran. Film tersebut menceritakan kondisi di tahun 1990, kalender imlek tanggal 1 bulan 1. Penjagaan ketat dilakuan baik di dalam maupun di luar Kung Family Mansion yang terletak di Qufu, Shandong. Hingga muncul artefak nasional yang sangat berharga, mewarisi peninggalan sang agung berusia lebih dari 2.500 tahun, walau kerap berulang kali terdapat kendala, namun pada akhirnya mampu dipertahankan.

Ini adalah kali pertama dimunculkan di publik, presiden Hsu Shi-chang yang memimpin di zaman pemerintahan Beiyang, menyematkan gelar Adipati Yansheng kepada Kung Teh-cheng. Gelar tersebut disematkan di saat ia masih kanak-kanak, dilahirkan dengan gelar Adipati, maka ia mengemban tugas dan tanggung jawab besar dalam melanjutkan ajaran Konfusius.

 

Tidak Bimbang di Tengah Desingan Peluru

Salah satu benda bersejarah yang juga sangat penting adalah sertifikat khusus yang dikeluarkan oleh pemerintahan nasional, di tahun 1935, Kung Teh-cheng menjadi generasi pertama Pimpinan Sakrifisial Konghucu, kala itu ia berusia 15 tahun dan mengambil sumpahnya di Nanjing.

Selembar surat nikah yang terjaga rapi, menjadi saksi pernikahan Kung Teh-cheng yang akhirnya menemukan tambatan hati setelah hidup dalam kesendirian sekian lama. 1 Januari 1938, Kung Teh-cheng mendapatkan instruksi untuk segera berangkat menuju selatan, sementara sang istri Sun Chi-fang yang tengah hamil tua, membuat dirinya serba salah. Namun untuk memutuskan semua kekhawatiran akan sebutan boneka politik, kondisi yang kalut tiada kesempatan untuk bimbang, Kung Teh-cheng segera berangkat meskipun malam telah tiba. Satu jam berlalu, pasukan Jepang telah mengepung wilayah Qusu. Keputusan yang diambil dalam sekejap ini, akan menentukan arah baru dalam catatan sejarah era tersebut.

Kung Teh-cheng, istri dan guru tua Lu Jin-shan, sekretaris Lee Bing-nan, semuanya berjumlah 8 orang, mempercepat perjalanan dalam kondisi penuh kekhawatiran. 3 hari kemudian tibalah mereka di Hangkou, selang 5 hari berikutnya, lahirlah putri pertama Kung Wei-e.

Setelah pindah ke Chungching, rumah mereka sempat dua kali dibom, hingga akhirnya hijrah ke gunung Geyue, barulah berhasil mendapatkan ketenangan di tengah kekacauan situasi yang ada. Tahun 1939, lahirlah putra pertama mereka, Kung Wei-yi

 

Kehidupan Mengembara

Kung Teh-cheng yang belajar sendiri tanpa sempat menginjakkan kaki di sekolah, saat tiba di Taiwan, berhasil mendapatkan gelar Doktor Kehormatan dari Sungkyunkwan University, Reitaku University dan National Taiwan University. Di bawah bimbingan para guru tersohor, seperti Wang Yu-hwa, Chuang Gai-lan,Wu Bo-xiao, dan Zhan Cheng-qiu, serta Lu Qing-shan dan Ding Wei-fen setelah pindah ke Gunung Geyue, Kung membangun fondasi pendidikan yang kokoh di bidang literatur Tionghoa klasik, seni sastra, puisi, artifak kuno, seni kaligrafi, bahasa Inggris dan alat musik guqin. Tahun 1948 ia melanjutkan pendidikan ke Amerika, di mana ia mulai mendapat pengaruh pendidikan kebudayaan barat, dan mulai mengapresiasi nilai-nilai demokrasi sipil. Selama masa pendidikannya, Kung juga menerima bimbingan dari Fu Ssu-nien, seorang guru pro Mongolia, yang dijunjungnya dalam hal pengajaran etika manusia.

Selama menggeluti bidang pendidikan, Kung Teh-cheng membiayai pembuatan film hitam putih bertema “Upacara dan Etika”, yang merepresentasikan sebuah terobosan personal. Mereka yang sempat ikut bermain dalam film tersebut, juga turut hadir dalam kegiatan pameran untuk mengenang jasa almarhum.

Kung Teh-cheng sangat mahir dalam menulis kaligrafi, hasil karyanya juga sudah tidak dapat terhitung jumlahnya, sehingga menjadi bagian yang sangat penting dalam pameran kali ini. Sebagai generasi penerus dari sang guru besar, sejak kecil Kung Teh-cheng bersikap telaten, menjalankan semua hal dengan lurus, bersungguh-sungguh dan berlatih diri. Dalam pameran ada kaligrafi 「忠信篤敬」yang berarti loyal dan hormat, mendeskripsikan semangat generasi penerus ke depannya.

Di tengah perputaran arus zaman, Kung Teh-cheng, menjadi sosok panutan pendidikan, sekalipun sempat diminta untuk menjadi kepala Yuan Penguji, pejabat Istana Kepresidenan, pejabat urusan luar negeri, Ia masih tetap mempertahankan tradisi yang dimilikinya.

Saat awal ketibaannya di Taiwan, Kung Teh-cheng sempat melakukan perjalanan beberapa kali ke Jepang, Korea, Eropa, Amerika, untuk memimpin upacara Seokjeonje. Tahun 1984 ia melakukan dialog dengan Paus Yohanes Paulus II dari Vatikan, yang menjadi sebuah pertemuan penting religius timur dan barat.

Tahun 1949, seiring dengan hijrahnya pemerintah ke Taiwan, maka benda yang tersimpan dalam National Palace Museum, Perpustakaan Pusat di Nanjing dan Museum Pusat di Nanjing, ikut dipindahkan ke Taiwan. Tahun 1955, dibangunlah gudang penyimpanan artefak di Beigou Wufeng, yang diisi dengan berbagai benda peninggalan yang ada di Kung Family Mansion dari Qufu. Yang kemudian diubah menjadi Badan Gabungan National Palace Museum, dimana selanjutnya Kung Teh-cheng menjadi Kepala Badan tersebut.

Dalam menjalankan tugasnya, semua artefak diinventarisasi dan diklasifikasikan sesuai dengan masa dan proses pembuatannya. Pada masa tersebut, Kung Teh-cheng sempat menggelar pameran lintas negara di Amerika, yang sempat mencengangkan dunia, dan turut mendorong upaya penggalangan dana bantuan pembangunan National Palace Museum di Waishuanghsi Shihlin, Taipei.

 

Konfusianisme Tumbuh Bersemi

Mulai dari pagelaran pameran bersama di Chinese Association of Confucius, Departemen Urusan Sipil Pemkot Taipei, Kuil Konfusius Taipei dan National Dr. Sun Yat-sen Memorial Hall, semuanya menyuguhkan kehidupan Kung Teh-cheng.

Kung Teh-cheng sempat mengajar mata pelajaran “3 norma”, “Inskripsi perunggu” dan “Instrumen perunggu Yin Zhou” di National Taiwan University, National Taiwan Normal University, National Chung Hsing University, Fu Jen University dan Soochow University. Bagi anak didik seperti Tseng Yong-yih, Chang Ching-ming, Huang Chi-fang dan Yeh Kuo-liang, Kung Teh-cheng adalah guru yang disiplin dan seorang ayah yang bijak.

Kung Teh-cheng sangat ramah terhadap orang lain, namun sangat disiplin terhadap diri sendiri. Ia kerap mengundang anak didiknya yang kurang mampu untuk makan bersama setelah pulang sekolah, agar mereka dapat mengonsumsi makanan yang baik dan kenyang. Namun ia sendiri sangat irit dan sederhana, menurut Kung Teh-cheng sebutir bakpao mantou sudah cukup.

 

Segelas Arak Dalam Badai

Saat Kung Teh-cheng berusia 69 tahun, putra sulungnya meninggal dunia, menjadikan yang tua menghantar kepergian yang muda, meninggalkan rasa sakit yang teramat sangat di dalam hati. Air mata yang jatuh berlinang menggambarkan, hatinya yang terkoyak  di depan sanak saudaranya.

Dalam pameran ada sebuah sketsa bekas goretan tulisan, penuh dengan catatan harian yang mendeskripsikan kisah pilu akan kepergian kakak sulung perempuannya. Sepasang tulisan kaligrafi yang bertema “Segelas arak dalam badai, kerinduan kampung halaman nun jauh”, dipersembahkan kepada kakak perempuan keduanya yang terpisah 42 tahun lamanya. Ini juga menunjukkan kepasrahan hati dan kehidupan Kung Teh-cheng yang penuh dengan gejolak.

Kung Teh-cheng yang merupakan penulis Tiga Buku tentang Norma, menggunakan masa hidupnya untuk mengukir sejarah. Diam-diam ia bersiteguh dalam perjalanan hidupnya: Seorang cendekiawan harus mencari pemahaman tentang Langit, dan memberikan prinsip-prinsip yang diperolehnya kepada masyarakat, untuk digunakan sebagai acuan dalam pemerintahan. 3 tahun setelah Kung Teh-cheng meninggal, posisi Pimpinan Sakrifisial Konghucu dilanjutkan oleh cucu sulung generasi ke-79, Kung Tsui-chang, sekaligus melanjutkan impian yang diwariskan sang kakek.Ia berangkat untuk menapaki jalan sepanjang 1.300 meter di Kuil Konfusius Qufu, sebuah jalan yang pernah dijalani 60 tahun silam oleh Kung Te-cheng, untuk menggambarkan filosofi konfusius, tradisi pendidikan, serta nilai-nilai yang tidak lenyap ditelan zaman, dan masih terus bergema di masa modern.

 

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

ผู้สืบทอดคำสอนขงจื๊อแห่งศตวรรษ

กิจกรรมรำลึกครบรอบ 100 ปี ข่งเต๋อเฉิง

บทความ‧หลี่ซันเหว่ย รูปภาพ‧หลินหมินเซวียน คำแปล‧รุ่งรัตน์ แซ่หยาง

末代衍聖公,首任奉祀官,前考試院院長孔德成,是孔子第77代嫡長孫,歷經時代風雨,堅守命脈道統,刻寫世紀傳奇。


ข่งเต๋อเฉิง (孔德成) อดีตประธานสภาสอบคัดเลือกของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ทายาทสายตรงรุ่นที่ 77 แห่งตระกูลขงจื๊อ ผู้สืบทอด “เหยียนเซิ่งกง” (衍聖公) คนสุดท้าย ซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ที่ยกย่องความยิ่งใหญ่ของต้นตระกูลขงจื๊อจากฮ่องเต้ และได้รับการแต่งตั้งเป็นเฟิ่งซื่อกวน (奉祀官) หรือประธานพิธีบวงสรวงบรมครูขงจื๊อเป็นคนแรก ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านเหตุการณ์ทางการเมืองที่วุ่นวายมาอย่างโชกโชน ประกอบกับเป็นผู้ที่ยึดมั่นในแนวลัทธิคำสอนของขงจื๊อ เรื่องราวของท่านจึงได้รับการยกย่องว่าเป็นการบันทึกระดับตำนานแห่งศตวรรษ

 

กิจกรรมรำลึก 100 ปี และนิทรรศการข่งเต๋อเฉิง จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2562 ณ  หอประชุมใหญ่ บริษัทการปิโตรเลียมไต้หวัน (CPC Corporation) และหอศิลป์ป๋ออ้ายหรือหอศิลป์แห่งภราดรภาพในอนุสรณ์สถานดร.ซุนยัดเซ็น ในกรุงไทเป

กิจกรรมรำลึกในครั้งนี้ได้จัดทำ “หนังสือข่งเต๋อเฉิง ฉบับรวมเล่ม” รวบรวมวรรณกรรม งานเขียน บันทึกประจำวัน และหนังสือด้านกฎหมายต่างๆ ไว้ด้วยกัน นับเป็นหนังสือชุดที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และหาได้ยากยิ่งในปัจจุบัน นอกจากนี้ ยังมีการจัดสรรงบประมาณกว่าสิบล้านเหรียญไต้หวัน เพื่อถ่ายทำสารคดีชุด “孔德成傳記紀錄片:風雨一盃酒” สารคดีชีวประวัติของข่งเต๋อเฉิง โดยเดินทางไปถ่ายทำยังสถานที่จริงในจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญยิ่งในการวิจัยข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์

 

ทายาทสายตรงถือกำเนิดขึ้นในตำหนักขงจื๊อ

แสงจากดวงอาทิตย์ในช่วงฤดูหนาวกำลังสาดส่อง สร้างความอบอุ่นไปทั่วท้องถนนซงเหริน กลางกรุงไทเป อันเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ภายในหอประชุมใหญ่ของบริษัท CPC Corporation คราคร่ำไปด้วยบุคคลสำคัญมากมาย อาทิ อดีตประธานาธิบดีหม่าอิงจิ่ว แห่งไต้หวัน สาธารณรัฐจีน, เติ้งเจียจี รองผู้ว่าการกรุงไทเป, หลินชิงฉี อธิบดีกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย, หลันซื่อชง ผู้อำนวยการสำนักการปกครอง กรุงไทเป และตัวแทนสำนักลัทธิขงจื๊อจากประเทศต่างๆ อาทิ จีน ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ตลอดจนทายาทตระกูลข่งหลายร้อยคนจากทั่วโลก ที่พากันเดินทางมาร่วมรำลึก ข่งเต๋อเฉิง บัณฑิตแห่งศตวรรษ ท่ามกลางบรรยากาศภายในงานที่ดูเคร่งขรึมแต่อบอวลไปด้วยความอบอุ่น    

ด้านอนุสรณ์สถานดร.ซุนยัดเซ็น ได้จัดนิทรรศการพิเศษขึ้นที่หอศิลป์ป๋ออ้าย ภายในนิทรรศการได้นำเอกสารที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในรูปแบบต่างๆ มาจัดแสดงจำนวนมาก อาทิ ภาพเขียนตัวอักษรศิลป์คำว่า “萬世師表” อันหมายถึง บรมครูผู้เกรียงไกร ซึ่งเป็นภาพเขียนตัวอักษรศิลป์จากลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิคังซีที่ตระกูลข่งมอบให้กับพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (กู้กง) ของไต้หวันมาจัดแสดงด้วย นอกจากนี้ยังมีร่างเอกสารหรือหนังสือที่มีคุณค่าจำนวนมาก และบันทึกช่วงอพยพย้ายไปยังนครฉงชิ่ง เป็นต้น อีกทั้งยังมีการจัดแสดงสิ่งของล้ำค่าทางประวัติศาสตร์อื่นๆ มากมาย ทั้งข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว เช่น หนังสือรับรอง, ตราประทับส่วนราชการ, เหรียญเกียรติยศ, ภาพถ่ายอันล้ำค่า และหนังสือกฎหมายต่างๆ เป็นต้น   

เสื้อคลุมผ้าไหมลายพญางูห้าเล็บ สันนิษฐานว่าได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิกวงซวี่ในราชวงศ์ชิง ชุดดังกล่าวจัดแสดงคู่กับสายสร้อยประคำราชสำนัก ทำจากไม้ต้นโพธิ์ หยก และทัวร์มาลีน และผ้าปักลายบอกขุนนางระดับชั้นสูงสุดฝ่ายบุ๋นของราชสำนัก แสดงให้เห็นถึงการยกย่องและให้เกียรติในตระกูลข่งและบิดาของข่งเต๋อเฉิง ซึ่งก็คือข่งลิ่งหยีเป็นอย่างสูง

สารคดีชีวประวัติข่งเต๋อเฉิงถูกนำมาฉายในงานรำลึกและในนิทรรศการพร้อมกัน โดยถ่ายทอดเรื่องราวในช่วงศตวรรษที่แล้วราวปีที่ 9 ของการก่อตั้งสาธารณรัฐจีน (ค.ศ.1920) ในวันที่ 4 เดือน 1 ตามปฏิทินจันทรคติ ขณะนั้นตำหนักขงจื๊อ ในเมืองชวีฟู่ มณฑลซานตง มีการป้องกันอย่างเข้มงวดทั้งภายในและภายนอกของตำหนัก ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างสงบ ในที่สุดหนูน้อยข่งเต๋อเฉิงก็ร้องไห้ลืมตาดูโลก กลายเป็นทายาทผู้รับหน้าที่สืบทอดสายเลือดตระกูลขงจื๊อที่มีมายาวนาน 2,500 ปี

เอกสารสำคัญที่นำมาจัดแสดงเป็นครั้งแรกต่อสาธารณชนอีกชิ้นหนึ่ง คือ หนังสือคำสั่งสีแดง/เหลืองของสวีซื่อชาง (徐世昌) ประธานาธิบดีในยุครัฐบาลเป่ยหยาง เป็นคำสั่งแต่งตั้งตำแหน่งเหยียนเซิ่งกงให้แก่ข่งเต๋อเฉิง ซึ่งในขณะนั้น คุณชายน้อยในชุดผ้าอ้อมท่านนี้ เกิดมาได้เพียงหนึ่งร้อยวันก็ได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ที่ยกย่องความยิ่งใหญ่ของต้นตระกูลขงจื๊อ และต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งของตระกูลข่งนับแต่นั้นเป็นต้นมา

 

ข่งเต๋อเฉิง ผู้มีความแน่วแน่ท่ามกลางไฟสงคราม

ศิลปวัตถุชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง คือหลักฐานที่รัฐบาลสาธารณรัฐจีนมอบให้แก่ข่งเต๋อเฉิงเป็นกรณีพิเศษ โดยในปีค.ศ. 1935 ข่งเต๋อเฉิงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง “ต้าเฉิงจื้อเซิ่งเซียนซือเฟิ่งซื่อกวน” หรือประธานพิธีบวงสรวงขงจื๊อ บรมครูผู้เกรียงไกร โดยได้เข้าพิธีสาบานตนรับตำแหน่งในวัย 15 ปีที่นครหนานจิง

ทะเบียนสมรสที่ได้รับการเก็บรักษาไว้อย่างดียิ่งฉบับนี้ เป็นอีกหนึ่งเอกสารสำคัญที่บันทึกเรื่องราวการสมรสของข่งเต๋อเฉิง เขาได้เข้าพิธีวิวาห์ท่ามกลางไฟสงครามลุกโชน ทำให้มีความสุขและอบอุ่นจากการใช้ชีวิตคู่ จิตใจไม่เงียบเหงาว้าเหว่อีกต่อไป

เมื่อวันที่ 1 มกราคม ปีค.ศ.1938 ขณะที่ข่งเต๋อเฉิงมีอายุ 18 ปี เขาได้รับคำสั่งให้เดินทางลงใต้ในทันที ขณะที่ซุนฉีฟางผู้เป็นภรรยาท้องแก่ใกล้คลอด ทำให้เขาตัดสินใจลำบากยิ่งว่า จะเดินทางลงใต้ตามคำสั่งหรือไม่ แต่ความกังวลที่ตกเป็นหุ่นเชิดให้กับผู้อื่น ทำให้เขาลังเลไม่ได้ที่จะต้องตัดสินใจออกเดินทางในคืนนั้นทันที และหลังจากนั้นเพียงหนึ่งชั่วยาม กองทัพทหารญี่ปุ่นได้บุกเข้ามาถึงเมืองชวีฟู่  การตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวทำให้บันทึกหน้าประวัติศาสตร์แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คณะของสองสามีภรรยาข่งเต๋อเฉิง อาจารย์ลวี่จินซัน และหลีปิ่งหนาน เลขานุการ รวม 8 คน ตกอยู่ในอาการหวาดกลัวและหวั่นวิตกตลอดการเดินทาง  3 วัน หลังจากนั้นพวกเขาเดินทางถึงเมืองฮั่นโข่ว ทั่วแผ่นดินจีนตกอยู่ท่ามกลางสงครามเป็นเวลามากกว่า 5 วัน และในตอนนั้นเองที่ข่งเต๋อเฉิงได้ต้อนรับการถือกำเนิดของบุตรสาวคนโตชื่อ ข่งเหวยเอ้อ 

หลังอพยพมาอยู่ยังนครฉงชิ่ง บ้านพักถูกโจมตีด้วยระเบิดถึง 2 ครั้ง จนกระทั่งย้ายเข้าไปอยู่ในภูเขาเกอเล่อซาน จึงได้อยู่อย่างเงียบสงบช่วงหนึ่ง และบุตรชายของเขาคือข่งเหวยอี้ ได้ถือกำเนิดที่นี่เมื่อปีค.ศ.1939

 

พลัดถิ่นแต่ไม่พลัดบ้าน

ข่งเต๋อเฉิงพูดถึงชีวิตของท่านแบบติดตลกว่า ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยเข้าเรียนในโรงเรียนเลย โดยหลังจากที่ท่านย้ายมาอาศัยในไต้หวันแล้ว มหาวิทยาลัยในเอเชียหลายแห่งได้มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ให้กับท่าน อาทิ Sungkyunkwan University เกาหลีใต้, Reitaku University ญี่ปุ่น และมหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan University) เป็นต้น

เมื่อครั้งที่ท่านยังเล่าเรียนอยู่ในตำหนักขงจื๊อ ท่านได้รับการอบรมสั่งสอนจากครูอาจารย์ที่มีความสามารถหลายท่าน อาทิ หวังหมิ่นหัว, จวงไกหลัน, อู๋ป๋อเซียว, จันเฉิงชิว และหลังจากที่อพยพไปพำนักอาศัยอยู่ที่เขาเกอเล่อซาน ท่านได้รับการอบรมสั่งสอนจากลวี่จินซันและติงเหวยเฝิน ทำให้มีวิชาความรู้พื้นฐานในศาสตร์ต่างๆ มากมาย ทั้งทางวิชาการ ดนตรี และภาษา เช่น การศึกษาคัมภีร์โบราณ, อักษรศาสตร์, สัทวิทยาภาษาจีนโบราณ, อักษรบนเครื่องทองสัมฤทธิ์, การเขียนพู่กัน, ภาษาอังกฤษ และกู่ฉิน เครื่องดนตรีจีนโบราณ เป็นต้น เมื่อปีค.ศ.1948 ท่านได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา เพื่อรับแนวคิดการศึกษาวิชาความรู้แบบตะวันตก และยอมรับในคุณค่าของความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย ระหว่างนั้นยังได้รับคำแนะนำจากฟู่ซือเหนียน ปัญญาชนผู้มีความรู้และเป็นที่เคารพยกย่องในความมีคุณธรรมและจริยธรรมเป็นอย่างยิ่ง

ในช่วงชีวิตของการเป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ ข่งเต๋อเฉิงได้ใช้เงินส่วนตัวถ่ายทำภาพยนตร์ขาวดำเรื่อง “พิธีกรรม และพิธีการแต่งงาน” ทะลุกรอบจำกัดของตนเองและแหวกออกจากสิ่งเก่าๆ โดยลูกศิษย์ผู้ที่รับบทเป็นนักแสดงภาพยนตร์ในขณะนั้น ได้มาเข้าร่วมงานนิทรรศการดังกล่าว เพื่อรำลึกถึงความทรงจำในอดีตร่วมกัน

ข่งเต๋อเฉิงเป็นผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านการเขียนอักขระจีนโบราณทั้ง 5 แบบ ฝากผลงานเขียนไว้มากมาย ซึ่งหนังสือเหล่านี้ถือว่าเป็นเอกสารสำคัญในงานนิทรรศการครั้งนี้ด้วย

ในฐานะผู้สืบเชื้อสายของตระกูลขงจื๊อ ข่งเต๋อเฉิงเป็นคนที่นอบน้อมถ่อมตนและควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีมาตั้งแต่วัยเด็ก ประพฤติปฏิบัติตนโดยยึดมั่นความถูกต้อง จริงใจ คุณธรรม และความรักความสามัคคีในครอบครัว เป็นกฎเกณฑ์ในการดำรงชีวิตตลอดมา สะท้อนให้เห็นถึงคุณลักษณะของมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ นิทรรศการครั้งนี้ได้นำภาพเขียนตัวอักษรศิลป์คำว่า “忠信篤敬” อันหมายถึง ความซื่อสัตย์สุจริต จงรักภักดี และการเคารพนับถือ มาจัดแสดงด้วย ซึ่งคำดังกล่าวถือเป็นข้อคิดเตือนใจที่ลูกหลานตระกูลข่งยึดถือปฏิบัติสืบต่อกันมาในวงศ์ตระกูล 

ช่วงระหว่างที่ข่งเต๋อเฉิงต้องผจญกับมรสุมชีวิตต่างๆ นานา ท่านแสดงบทบาทในฐานะนักวิชาการเพียงอย่างเดียว แม้จะได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ รวมทั้งดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น ประธานสภาสอบคัดเลือก ที่ปรึกษาทำเนียบประธานาธิบดี ตลอดจนตำแหน่งทูตพิเศษในฐานะผู้สืบเชื้อสายขงจื๊อ เป็นต้น แต่ท่านยังคงยึดมั่นในหลักปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีดั้งเดิมที่สืบทอดต่อกันมา

ในระยะแรกที่อพยพมาพำนักอยู่ในไต้หวัน ท่านได้เดินทางไปเป็นประธานประกอบพิธีบวงสรวงบรมครูขงจื๊อในประเทศต่างๆ หลายต่อหลายครั้ง เช่น ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ยุโรป และสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ ท่านยังมีโอกาสสนทนากับสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ในปีค.ศ.1984 การพบกันของบุคคลสำคัญจากโลกตะวันตกและโลกตะวันออกในครั้งนั้น กลายเป็นเรื่องที่ถูกกล่าวขานกันมากในรอบศตวรรษ

ปีค.ศ.1949 รัฐบาลสาธารณรัฐจีนในขณะนั้นได้ขนย้ายโบราณวัตถุและสมบัติต่างๆ ที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (กู้กง) หอสมุดกลางหนานจิง และพิพิธภัณฑ์หนานจิงมายังไต้หวัน และนำไปเก็บรักษายังคลังเก็บวัตถุโบราณที่สร้างขึ้นใหม่บริเวณอู้ฟงในปีค.ศ.1955 โดยศิลปวัตถุล้ำค่าต่างๆ ของตำหนักขงจื๊อจากเมืองชวีฟู่ก็ถูกนำมาเก็บรักษาไว้ยังสถานที่เดียวกัน ภายหลังมีการปรับหน่วยงานทั้งสามแห่งรวมเป็นสำนักบริหารพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (กู้กง) โดยข่งเต๋อเฉิงเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการในปีถัดมา

ระหว่างดำรงตำแหน่ง ท่านได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลังความสามารถ จัดแยกหมวดหมู่ บันทึกประวัติความเป็นมา และขั้นตอนการผลิตของศิลปวัตถุต่างๆ รวมทั้งนำวัตถุล้ำค่าเหล่านี้ไปจัดแสดงที่สหรัฐอเมริกา สร้างความตื่นตาตื่นใจ และส่งผลให้สหรัฐอเมริกาจัดสรรงบประมาณช่วยเหลือการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (กู้กง) ย่านไว่ซวงซี เขตซื่อหลิน ในกรุงไทเปอีกด้วย

 

ครูผู้เปี่ยมไปด้วยความเมตตาต่อลูกศิษย์

สมาคมบรมครูขงจื๊อจงหัว กองการปกครอง กรุงไทเป ศาลเจ้าขงจื๊อกรุงไทเป และอนุสรณ์สถานดร.ซุนยัดเซ็น ได้ร่วมกันบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของข่งเต๋อเฉิงผ่านงานนิทรรศการรำลึกในครั้งนี้

ข่งเต๋อเฉิงเคยเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan University) มหาวิทยาลัยครุศาสตร์แห่งชาติไต้หวัน (National Taiwan Normal University) มหาวิทยาลัยแห่งชาติจงซิง (National Chung Hsing University) มหาวิทยาลัยฝู่เหริน (Fu Jen Catholic University) และมหาวิทยาลัยตงอู๋ (Soochow University) โดยสอนในวิชา “ซานหลี่” หรือธรรมเนียมปฏิบัติโบราณ 3 ประการ วิชาอักษรโบราณจินเหวิน และอักษรบนเครื่องสัมฤทธิ์ยุคราชวงศ์อิ๋นและราชวงศ์โจว บุคลิกเคร่งขรึมแต่เปี่ยมด้วยความเมตตาเป็นภาพลักษณ์ของข่งเต๋อเฉิง ที่เหล่าลูกศิษย์หลายๆ คน อย่าง เจิงหย่งอี้ จังจิ่งหมิง หวงฉี่ฟาง และเย่กั๋วเหลียง ยังคงรำลึกเสมอมา

ข่งเต๋อเฉิง เป็นคนปฏิบัติต่อตนเองด้วยความเข้มงวดเคร่งครัด แต่ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความอะลุ่มอล่วยให้อภัย ท่านมักจะเชิญนักเรียนที่ฐานะครอบครัวไม่ดีนักมารับประทานอาหารร่วมกันหลังเลิกเรียน เพื่อให้พวกเขาได้รับประทานอาหารที่ดีและอิ่มท้อง แต่กับครอบครัวของท่านเองแล้ว กลับมัธยัสถ์เป็นอย่างมาก บางมื้อก็รับประทานหมั่นโถวเพียงชิ้นเดียว 

  

ชีวิตที่ต้องพลัดพรากจากบ้านเกิดเมืองนอนของข่งเต๋อเฉิง

บุตรชายคนโตของข่งเต๋อเฉิงลาจากโลกไปเมื่อท่านอายุได้ 69 ปี นับเป็นความโศกเศร้าที่สร้างความเจ็บปวดให้กับท่านอย่างมากกับการจากไปก่อนวัยอันควรของลูกชาย ประสมประสานกับชะตาชีวิตอันลำเค็ญ และบรรพบุรุษถูกเหยียบย่ำ ยิ่งทำให้เขายากที่จะกลั้นน้ำตาที่ทะลักออกมาด้วยความเศร้าระทมต่อหน้าญาติมิตรในครอบครัว

บันทึกประจำวันเล่มหนึ่งที่ถูกนำมาจัดแสดงภายในงาน ตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือค่อนข้างหวัด ได้บันทึกเรื่องราวของพี่สาวคนโตผู้ลาจากโลกนี้ไป ความโศกเศร้าอาดูรที่เกิดจากการสูญเสียถูกถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือได้อย่างหมดจด  นอกจากนี้ยังมี “ตุ้ยเหลียน” หรือคำโคลงคู่ ซึ่งเป็นของขวัญที่ท่านมอบให้กับพี่สาวคนที่สองหลังจากกันมานานกว่า 42 ปี และได้กลับมาพบกันอีกครั้ง คำโคลงคู่ที่ว่าคือ 風雨一盃酒,江山萬里心 (เฟิงอวี่อี้เปยจิ่ว เจียงซันวั่นหลี่ซิน) สื่อความหมายถึงความคิดถึงบ้านเกิดและพี่สาวที่ต้องพลัดพรากจากกันเนื่องจากเหตุการณ์ทางการเมืองในอดีตของข่งเต๋อเฉิง

ข่งเต๋อเฉิง ผู้เชี่ยวชาญด้านรีต ธรรมเนียมปฏิบัติโบราณของจีน ได้ใช้ชีวิตของท่านเขียนเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ พร้อมๆ กับการปฏิบัติตนอย่างมุ่งมั่นเพื่อประโยชน์ของมวลมนุษย์ และเพื่อประโยชน์ของประชาชน

หลังจากที่ข่งเต๋อเฉิงถึงแก่อสัญกรรมได้สามปี ข่งฉุยฉางหลานคนโตที่สืบเชื้อสายของตระกูลข่ง ทายาทรุ่นที่ 79 เข้ารับหน้าที่ประธานประกอบพิธีบวงสรวงบรมครูขงจื๊อคนต่อไป สืบสานอุดมการณ์ของข่งเต๋อเฉิง ข่งฉุยฉางก้าวไปบนหนทางเส้นเดียวกับที่ข่งเต๋อเฉิงเคยก้าวผ่านมานานกว่า 60 ปี ครั้งสุดท้ายที่เขาเดินผ่านทางแห่งเทพหน้าศาลเจ้าขงจื๊อที่มีความยาวกว่า 1,300 เมตร เสียงระฆังที่ดังก้องกังวาน เสมือนแนวความคิดของปรัชญาขงจื๊อที่สอดคล้องกับยุคสมัยจะได้รับการสานต่อไปตราบนานเท่านาน.

 

 

Đạo hạnh Nho gia Tài danh thế kỷ

Một loạt các hoạt động kỷ niệm 100 năm ngày sinh Khổng Đức Thành

Bài viết‧Lee Shan-Wei Ảnh‧Lin, Min-hsuan Biên dịch‧Hải Ly

末代衍聖公,首任奉祀官,前考試院院長孔德成,是孔子第77代嫡長孫,歷經時代風雨,堅守命脈道統,刻寫世紀傳奇。


Ông Khổng Đức Thành - Diễn Thánh Công thế hệ cuối (“Diễn Thánh Công” là tước hiệu phong cho hậu duệ đích phái của Đức Khổng Tử), quan tế lễ Phụng Tự Quan nhiệm kỳ đầu tiên, cựu Viện trưởng Viện Khảo thí Đài Loan, là cháu đích trưởng tôn đời thứ 77 của Khổng Tử, kinh qua sóng gió của các thời đại, kiên định gìn giữ truyền thống đạo nghĩa, đã viết nên huyền thoại thế kỷ.

 

Cuốn “Bộ tư liệu về Khổng Đức Thành” được xuất bản nhân dịp tổ chức chùm hoạt động kỷ niệm 100 năm ngày sinh của ông, trong đó đã thu thập được nhiều tuyển tập văn chương, nhật ký, pháp thư, vô cùng đáng quý, là tư liệu văn học sử quý hiếm. Ngoài ra bộ phim truyện ký “Phong vũ nhất bôi tửu” về cuộc đời Khổng Đức Thành  với khoản kinh phí gần chục triệu Đài tệ và được tiến hành quay thực địa tại nhiều địa phương của Trung Quốc trong vòng 3 năm, cũng là căn cứ quan trọng về khảo chứng sự thật lịch sử.

 

"Cổng Vạn Nhân Cung Tường" nghênh đón hậu duệ Thánh Nhân

Ánh nắng ấm áp trong mùa đông giá lạnh, chiếu rọi trên con phố Tùng Nhân tại thành phố Đài Bắc. Tại Phòng hội nghị Quốc Quang của Công ty xăng dầu CPC Đài Loan tề tựu rất nhiều các vị quan chức: cựu Tổng thống Mã Anh Cửu, Phó Thị trưởng thành phố Đài Bắc Đặng Gia Cơ, Vụ trưởng Vụ Dân chính Bộ Nội chính Lâm Thanh Kỳ, Cục trưởng Cục Dân chính thành phố Đài Bắc Lam Thế Thông và đại biểu của các Hiệp hội Nho Giáo đến từ Nhật Bản, Hàn Quốc và Trung Quốc, ngoài ra còn có hàng trăm người gồm học trò, hậu duệ gia tộc họ Khổng ở trong và ngoài nước, để tưởng nhớ Nho gia Khổng Đức Thành, đã cùng nhau tề tựu tại đây trong bầu không khí trang trọng và ấm cúng.

Hành lang nghệ thuật Bác Ái tại Nhà tưởng niệm Tôn Trung Sơn cùng lúc cũng tổ chức Triển lãm đặc biệt kỷ niệm 100 năm ngày sinh Khổng Đức Thành, với những văn kiện quan trọng như bức viết tay “Vạn thế sư biểu” bằng mực tàu của vua Khang Hy mà Khổng Phủ quyên tặng cho Viện bảo tàng Cố cung, và một loạt các bản thảo viết tay rất quý giá, ngoài ra còn có nhật ký thời kỳ chuyển đến Trùng Khánh của ông Khổng Đức Thành. Các vật dụng cá nhân khác như chứng chỉ, quan ấn, huân chương, rất nhiều những bức ảnh quý, pháp thư, cũng được sưu tầm và trưng bày tại đây.

Báu vật gia truyền áo thêu mãng bào 5 vuốt của Khổng Phủ lần đầu được ra mắt tại triển lãm này, được phỏng đoán là do Hoàng Đế Quang Tự thời nhà Thanh ban tặng. Phụ kiện kèm theo là chuỗi hạt Triều Châu được kết bằng hạt bồ đề, ngọc phỉ thúy, ngọc bích tỉ và gắn phù hiệu của quan văn nhất phẩm, qua đó cho thấy sự tôn sùng đối với Khổng Phủ và sự tôn vinh đối với công tước nhất phẩm Khổng Lệnh Di – cha của Khổng Đức Thành.

Phim tài liệu truyện ký “Phong vũ nhất bôi tửu” về cuộc đời của Khổng Đức Thành được khởi chiếu lần đầu tại buổi lễ kỷ niệm, cùng lúc cũng được trình chiếu tại triển lãm, kể lại câu chuyện của một thế kỷ trước, vào ngày 4 tháng 1 âm lịch năm Trung Hoa Dân Quốc thứ 9 (tức năm 1920), Khổng Phủ tại thị xã Khúc Phụ tỉnh Sơn Đông trong ngoài đều được canh chừng cẩn mật, mọi người đều nín thở chờ đợi, cho tới khi “ Báu vật quốc gia” cất vang tiếng khóc, kế tục dòng dõi thánh nhân đã có lịch sử 2500 năm, sau nhiều năm thấp thỏm mong chờ, cuối cùng cũng đã có người kế tục. 

Đây cũng là lần đầu sắc lệnh có hai màu vàng và đỏ của Đại Tổng thống Từ Thế Xương của chính phủ Bắc Dương được ra mắt (chính phủ Bắc Dương tức chính phủ Trung Hoa Dân Quốc thời kỳ đầu được đặt tại Bắc Kinh do nhân sĩ phái Bắc Dương nắm quyền), đây là lệnh sắc phong ông Khổng Đức Thành kế thừa tước vị Diễn Thánh Công. Vị tiểu công tử vẫn còn nằm trong nôi này, mới ra đời được 100 ngày đã được thừa kế tước vị, gánh vác trọng trách kế thừa phát huy gia nghiệp của Khổng Phủ.

 

Đi qua khói lửa chiến tranh, ý chí bất khuất

Một tư liệu quan trọng nữa đó là chứng nhận đặc biệt do chính phủ Trung Hoa Dân Quốc cấp, theo đó năm 1935 bổ nhiệm ông Khổng Đức Thành làm “Đại Thành Chí Thánh Tiên Sư Phụng Tự Quan” đời thứ nhất. Năm đó ông Khổng Đức Thành mới 15 tuổi đã tuyên thệ nhậm chức tại Nam Kinh.

Một loại giấy tờ nữa được bảo quản còn rất tốt đó là Giấy đăng ký kết hôn của ông, qua đó thuật lại cuộc hôn nhân thế kỷ của ông Khổng Đức Thành, ông đã hoàn thành việc chung thân đại sự trong bốn bề khói lửa chiến tranh, trái tim cô đơn cuối cùng đã tìm được một tổ ấm.

Ngày 1-1-1938, ông Khổng Đức Thành khi đó 18 tuổi nhận được lệnh báo phải dời xuống miền Nam ngay lập tức, vợ ông, bà Tôn Kỳ Phương đang chuẩn bị lâm bồn, đi hay ở đúng là tiến thoái lưỡng nan. Nhưng để gạt bỏ sự lo lắng phải làm bù nhìn cho Nhật, ông không cho phép bản thân do dự dù chỉ một chút, nên đã dời đi ngay lập tức trong đêm đó. Sau đó 1 tiếng đồng hồ, quân Nhật tiến vào Khúc Phụ, sự quyết đoán mạnh mẽ như vậy đã tạo nên một dấu tích hoàn toàn khác biệt của sự chuyển giao thời đại.

Đoàn người gồm 8 người, trong đó có vợ chồng ông Khổng Đức Thành, thầy giáo Lữ Kim Sơn, thư ký Lý Bính Nam, họ đã hoảng hốt lo sợ suốt dọc đường đi, 3 ngày hôm sau mới tới được Hán Khẩu, sau hơn 5 ngày, khi khói lửa lan rộng khắp nơi, ông Khổng Đức Thành đón cô con gái đầu lòng Khổng Duy Ngạc ra đời. Sau khi chuyển tới Trùng Khánh-nới ở hai lần bị bắn phá, cho tới tận khi chuyển tới Ca Lạc Sơn, mới có được sự yên tĩnh trong chốc lát giữa thời buổi loạn lạc, năm 1939 người con trai trưởng Khổng Duy Ích của ông ra đời tại đây.

 

Một đời lưu lạc nhưng không bị thất học

Ông Khổng Đức Thành tự cười mình là cả đời chưa hề bước chân tới trường, sau khi sang Đài Loan, lần lượt được các trường gồm Trường đại học Sungkyunkwan Hàn Quốc, Trường đại học Reitaku Nhật Bản và Trường đại học quốc gia Đài Loan trao tặng học vị tiến sĩ danh dự.

Thời kỳ học tại nhà khi còn ở tại Khổng Phủ ông được những người thầy như Vương Dục Hoa, Trang Cai Lan, Ngô Bác Tiêu, Chiêm Trừng Thu dìu dắt, sau khi sơ tán tới Ca Lạc Sơn, được các thầy giáo giỏi như Lữ Kim Sơn, Đinh Duy Phần kèm cặp, nên đã đặt nền tảng học thuật vững chắc trong các lĩnh vực gồm Kinh thư, văn tự, âm vận học, nghiên cứu đồ thờ bằng đồng xanh, thư pháp, tiếng Anh và cổ cầm. Năm 1948 ông sang Mỹ học, được tiếp nhận tư tưởng học tập của người phương Tây, khẳng định giá trị công dân của nền dân chủ. Trong thời gian này ông Khổng Đức Thành được nhà học thuật nổi tiếng của Đài Loan - Phó Tư Niên đích thân dạy dỗ, ông rất ngưỡng mộ sự uyên thâm, vô cùng kính trọng ông Phó Tư Niên và học tập nhân cách người thày của mình.

Trong sự nghiệp dạy học, ông Khổng Đức Thành còn là người đầu tiên tự bỏ tiền túi ra quay bộ phim đen trắng “Nghi Lễ Sĩ Hôn Lễ”, không chịu sự gò bó ràng buộc, tự đột phá. Những môn sinh đảm nhận làm diễn viên trong bộ phim này, vào ngày diễn ra triển lãm cũng đến dự để ôn lại hồi ức.

Ông Khổng Đức Thành giỏi cả 5 thể chữ Hán gồm Chân, Hành, Thảo, Triện, Kim; ông để lại rất nhiều bức pháp thư viết tay, tới nỗi nhiều không đếm xuể, đó cũng là những văn vật quan trọng tại Triển lãm kỷ niệm 100 năm ngày sinh Khổng Đức Thành .

Là hậu duệ của bậc Thánh nhân, từ nhỏ ông Khổng Đức Thành đã rất kính cẩn lễ phép, tự rèn giũa bản thân, cả đời ông lấy “Chính tâm, thành ý, tu thân, tề gia” làm nguyên tắc, và thể hiện một cách hoàn chỉnh trong tính cách con người ông. Bốn chữ “Trung Tín Đốc Kính” mà ông viết bằng mực Tàu, chính là gia huấn nhắc nhở và khích lệ con cháu.

Trong làn sóng của thời đại, ông Khổng Đức Thành tự nhủ phải luôn giữ cốt cách thuần túy của học giả, ngay cả khi được mời giữ các chức vụ quan trọng của quốc gia như đại biểu của Đại hội Quốc dân Trung Hoa Dân Quốc, Viện trưởng Viện Khảo thí, cố vấn Phủ Tổng thống, đại biểu ngoại giao hậu duệ Đức Khổng Tử, v.v..., thì trước sau ông luôn giữ truyền thống đạo nghĩa, tiến thoái đều có nguyên tắc.

Thời kỳ mới khi mới cùng với chính phủ Trung Hoa Dân Quốc chuyển sang Đài Loan định cư, ông đã nhiều lần tới thăm và chủ trì lễ Tế Khổng Tử tại nhiều nước gồm Nhật Bản, Hàn Quốc và các nước Âu Mỹ. Vào năm 1984 ông còn được gặp gỡ trò chuyện với Giáo Hoàng Gioan Phaolô Đệ Nhị, cuộc gặp gỡ giữa hai vĩ nhân phương Đông và phương Tây đã trở thành một giai thoại thế kỷ.

Năm 1949 văn vật của các bảo tàng Trung Quốc gồm Viện bảo tàng Cố Cung, Thư viện Trung ương Nam Kinh, Viện bảo tàng Trung ương Nam Kinh đã được chuyển tới Đài Loan cùng với chính phủ Trung Hoa Dân Quốc, năm 1955 được tập kết tại kho chứa xây mới tại thôn Bắc Câu, xã Vụ Phong, thành phố Đài Trung, những văn vật của Khổng Phủ ở Khúc Phụ cũng được lưu trữ tại đây. Về sau kho chứa văn vật này thay đổi cơ cấu đổi thành Ban quản lý liên hợp Viện bảo tàng Cố Cung quốc gia, một năm sau đó, ông Khổng Đức Thành trở thành Trưởng ban quản lý này.

Trong nhiệm kỳ của mình ông đã làm rất tốt công việc được giao, phân loại và ghi chép kỹ lưỡng về lai lịch, quá trình chế tác các văn vật. Trong nhiệm kỳ làm việc, ông cũng từng đưa văn vật của viện bảo tàng tới triển lãm tại Mỹ, nhận được sự hưởng ứng nhiệt liệt của công chúng Mỹ và cũng vì thế đã tác thành việc Mỹ tài trợ cho Đài Loan xây dựng Viện Bảo tàng Cố cung tại khu vực Ngoại Song Khê thuộc khu Sỹ Lâm, thành phố Đài Bắc.

 

Đạo hạnh Nho gia tựa mưa xuân ươm mầm nhân tài cho đất nước

Triển lãm kỷ niệm ông Khổng Đức Thành 100 tuổi do Hiệp hội Đại Thành Chí Thánh Tiên Sư Khổng Tử Trung Hoa, Cục Dân chính thành phố Đài Bắc, Khổng Miếu thành phố Đài Bắc và Nhà tưởng niệm Tôn Trung Sơn đồng tổ chức, đã tái hiện cuộc đời của ông Khổng Đức Thành.

Ông Khổng Đức Thành từng giảng dạy tại nhiều trường đại học gồm Đại học quốc gia Đài Loan, Đại học Sư phạm Đài Loan, Đại học Trung Hưng, Đại học Phụ Nhân và Đại học Đông Ngô, các chương trình mà ông giảng dạy gồm “Nghiên cứu Tam Lễ”, “Nghiên cứu Kim Văn” và “Nghiên cứu đồ thờ bằng đồng xanh thời Ân Chu”, nhiều học trò của ông như tiến sĩ văn học Tăng Vĩnh Nghĩa, tiến sĩ văn học Chương Cảnh Minh, giáo sư Hoàng Khởi Phương, giáo sư Diệp Quốc Lương đều có cảm nghĩ chung rằng “ông là người thầy nghiêm khắc, người cha đôn hậu.”

Ông Khổng Đức Thành luôn rộng rãi với người khác nhưng lại rất nghiêm khắc với chính mình, sau giờ học ông thường xuyên mời những học trò nghèo ăn cơm, thết đãi họ ăn thật ngon và no nê. Nhưng bản thân ông lại rất tiết kiệm, đôi khi chỉ cần một chiếc bánh bao là đã giải quyết xong một bữa.

 

Sóng gió cuộc đời xé tâm can

Năm ông Khổng Đức Thành 69 tuổi thì người con trai trưởng của ông qua đời, nỗi đau đớn của người tóc bạc tiễn kẻ đầu xanh, khiến ông nhớ tới thân thế cuộc đời long đong lận đận, nhớ tới cú sốc tổ tiên bị lăng nhục, vì vậy bao nỗi niềm dường như dâng trào, khiến ông suy sụp trước mặt người thân, nước mắt tràn trề.

Tại triển lãm cũng có một trang nhật ký viết đầy những dòng chữ nguệch ngoạc, và còn có dấu vết bị tẩy xóa, đó là những dòng ghi lại tâm trạng đau buồn không tả xiết của ông khi người chị cả qua đời. Và một cặp câu đối “Phong Vũ Nhất Bôi Tửu, Giang Sơn Vạn Lý Tâm” mà ông viết tặng cho người chị thứ hai khi gặp lại sau 42 năm cách biệt, nói lên sự bất lực trong tâm và cuộc đời lưu lạc bôn ba của ông Khổng Đức Thành. 

 Bậc thầy về “Tam Lễ” Khổng Đức Thành, dùng sinh mệnh viết nên những năm tháng cuộc đời, âm thầm thực hiện “Vì thiên địa lập tâm, vì an dân lập mệnh”. 

Sau khi ông Khổng Đức Thành qua đời 3 năm, người cháu đích trưởng tôn đời thứ 79 của Đức Khổng Tử(tức cháu đích tôn của ông) - Phụng Tự Quan Khổng Thùy Trường đã giúp ông hoàn thành tâm nguyện mà ông cất giữ trong lòng bấy lâu, đó là bước chân lên con đường Thần Đạo dài 1300m ở trước Khổng Miếu mà ông Khổng Đức Thành từng đặt chân lần cuối cùng đã vào hơn 60 năm trước.

 

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!