Menyatu dengan Alam

Rekam Jejak Pengembara Bersepeda
:::

2019 / Oktober

Artikel‧Lynn Su Gambar‧Jimmy Lin


與台北城不過近在咫尺的北海岸,萬千年來歷經多次的造山運動與火山活動,海浪與海風的細細雕琢,讓一路曲折多變,不僅沙岸與岩岸相互錯落,奇岩怪石壘壘而立,猶如台灣頂端的皇冠,鑲嵌著滿滿的珍寶。這一回的騎行特輯,我們隨著單車騎士踏入這個上帝大顯神蹟的舞台,共同見證驚奇與不朽。


Pesisir pantai yang terletak tak jauh dari kota Taipei, di masa puluhan ribu tahun silam, terjadi orogeni dan aktivitas gunung berapi, terkikis oleh hempasan ombak dan terpaan angin laut membuat sepanjang jalan, penuh liku-liku, selain bebatuan dan pasir pantai saling tumpang tindih, masih ada tumpukan batu berdiri tegak dengan rupa-rupa yang unik, bagaikan mahkota bersematkan batu-batu permata di puncak Taiwan. Dalam perjalanan bersepeda edisi kali ini, kami mengikuti para pesepeda menelusuri panggung ciptaan Yang Maha Kuasa, bersama-sama menyaksikan keajaiban alam.

 

Tatkala fajar tiba, sebagian orang masih terlelap dalam mimpi mereka, tetapi semangat pesepeda telah berkobar, mempersiapkan diri untuk berjelajah, berada di titik awal yakni perbatasan kota Taipei, jalan raya provinsi Tai 2 -- berkumpul di stasiun MRT Hongshulin, selagi kendaraan di jalan belum ramai, sinar matahari masih belum terik, mereka bersiap-siap menyambut pengembara bersepeda melintasi pantai Utara Taiwan.

 

Panorama Pantai Negeri Selatan

Teluk Cianshuei menjadi obyek wisata pertama yang ditemui dalam perjalanan ini, dikabarkan lokasi ini menyerupai Kenting. Di atas permukaan pantai membentuk garis bagaikan kurva bulan pada fase pertama, pantai yang kaya akan mineral kerikil, butiran pasir keemas-emasan mengandung partikel besi yang berwarna karat besi menjadi keunikan di tempat ini.

Teluk Cianshuei dengan perairan yang luas terbentang, tidak sekedar menjadi tempat favorit bagi warga setempat, namun juga menjadi pilihan berwisata air oleh para pelancong, oleh seorang relawan pengelola Administrasi Area Rekreasi Nasional Pantai Utara dan Guanyinshan (Atau North Coast and Guanyinshan National Scenic Area Administration) yang bernama Zhang Rui-song sekaligus penghuni kawasan Jin Shan memberitahu kami, apabila ingin bermain air maka sebelumnya wajib memahami kondisi laut.

Ternyata, pantai utara Taiwan sering terjadi arus pecah (Atau RIP Current), kondisi laut demikian ada yang menyebutnya sebagai “Pembunuh diam-diam”, dari permukaan laut tampak tenang tiada riak ombak tetapi bagian dasar laut arus air dari pinggir pantai mendesak keluar ke laut lepas, apabila wisatawan tidak memiliki pengetahuan dalam hal ini, saat berenang di pantai terbawa arus dan terseret ke tengah laut, ketika hendak berbalik ke pantai maka akan kewalahan melawan arus, pada akhirnya tak berdaya dan tenggelam. Kementerian Pendidikan (MOE) juga secara aktif melakukan sosialisasi di sekolah-sekolah setempat tentang keselamatan berwisata di pantai untuk menghindari tragedi menyedihkan yang dapat menimpa para pelajar saat bermain di pantai pada masa liburan sekolah.

 

Mendengar Suara Angin dan Nyanyian Alam

Berawal dari stasiun MRT Hongshulin, kemudian tiba di sebuah toko waralaba yang terletak di persimpangan jalan raya provinsi Tai 2, Sanzhi dan jalan Zhongxing. Perjalanan yang menempuh jarak 16 KM ini semata-mata sebagai pemanasan. Pelatih olah raga Max Yu mengatakan, pesepeda menjuluki lokasi ini sebagai “Pos pelepasan”, “Setelah melewati pos ini maka tidak lagi peduli dengan rambu lampu lalu lintas”. Mereka beristirahat sejenak, menambah asupan cairan dan energi dalam tubuh, baru memulai perjalanan resmi bersepeda di sepanjang pesisir.

 Bergerak maju di sepanjang jalan provinsi Tai 2, menyongsong panorama pantai utara pertama yakni tanjung Linshanbi, bagaikan batang hidung panjang menyempit menjorok keluar mengarah ke Selat Taiwan. Tanjung Linshanbi adalah maha karya akibat letusan gunung berapi Datun yang terjadi pada 800.000 tahun yang silam.

Puncak perjalanan terletak pada area rekreasi Linshanbi pada 23 KM jalan provinsi Tai 2. Berbelok ke satu jalan kecil di samping, kemudian menggapai dermaga Linshanbi, ketika berada di tempat ini menerawang jauh ke arah samudra, di sisi kanan tampak pepohonan hijau rindang menutupi jalan setapak Linshanbi.

Di tempat ini, selain bisa menyaksikan beberapa tanaman yang hidup di daerah pantai yang tidak asing lagi seperti Waru Laut (Sea hibiscus), Alocasia Odora, Alpinia Zerumbet, Angelica Hirsutiflora, Japanese Dock, Bintaro (Cerbera Manghas), Alfred Sstonecrop dan lain-lainnya. Selain itu, masih ada sisa-sisa gunung berapi yang telah berubah menjadi batuan beku berwarna abu-abu gelap, karena terhempas ombak laut selama bertahun-tahun, ditambah lagi dengan abrasi angin muson timur laut yang kencang sehingga terbentuk geologi unik yang disebut sebagai “Ventifact”, “Berbeda dengan batu pada umumnya, ventifact merupakan batu bongkah berangkal dengan fragmen yang besar, membentuk banyak sisi fragmen, di antara fragmen ada prisma, hubungan antara prisma terdapat sudut maka batu ini disebut sebagai ventifact,” ujar Zhang Rui-song menjelaskan kepada kami.

Sementara dermaga di pantai sisi lainnya memiliki pemandangan yang berbeda pula. Di sebelah kiri terdapat jalan setapak kayu khusus untuk bersepeda sepanjang 10 KM, melintasi sepanjang jalur ini akan terhubung sampai di Sanzhi sehingga diberi nama Fengzhimen (Pintu Fengzhi), lokasi di sekitar Fengzhimen ada lanskap alam yang luar biasa, terdapat dua sisi terumbu bersimbiosis dengan alga hijau.

Setelah jenis alga ini mati dan mengapur berubah menjadi karang, namun tetap berkembang hanya saja pertumbuhan melambat setahun tidak lebih dari 1 cm, menyaksikan terumbu bersimbiosis alga yang raksasa sungguh luar biasa dan berharga, meskipun diupayakan pelestarian lingkungan tetapi pembangunan dermaga Linshanbi sedikit banyak merusak ekosistem setempat, beberapa bagian terumbu yang terdampar di tepi pantai, diprediksikan sebagai akibat semasa pembangunan dermaga Linshanbi.

Beruntung sekali, akhirnya air laut surut dan bisa menyaksikan terumbu bersimbiosis alga besar di zona intertidal, ini merupakan warisan peninggalan alami.  Setiap kali bertepatan dengan musim semi, hempasan air laut pasang tercampur titik-titik hijau yang dikenal sebagai ganggang hijau Ulva Lactuca. Walaupun ada yang bilang ganggang ini bisa dikonsumsi, bahkan menjadi salah satu bahan herbal obat tradisional Tionghoa, “Namun bagi masyarakat modern yang sangat memilih-milih makanan, mengkritik aroma tumbuhan ini terlalu amis.” Zhang Rui-song berkata sambil mengingat di masa kehidupan petani, bahkan warga setempat mengumpulkan ganggang hijau ini untuk pakan ternak babi.

Dari Fengzhimen memulai perjalanan, melintasi jalan kayu mengarah ke Sanzhi, tetapi ini bukan jejak pesisir yang mudah untuk ditelusuri, selain pernah dijadikan sebagai lokasi syuting musik video lagu berjudul “Secret” dari musisi Jay Chow, juga menjadi rujukan jalan pintas dari para pesepeda untuk menghindari jalan kecil tanjakan yang panjang, hal yang perlu diingat sewaktu perjalanan pulang, memotong masuk ke jalan ini, bersepeda menikmati alam pedesaan, terakhir baru keluar ke jalan raya, kembali ke jalan provinsi Tai 2.

 

Pesisir Menjadi Medan Latihan Triathlon

Sebelum berangkat menuju ke tempat berikutnya, kami bersepeda melintasi teluk Baisha yang meliputi perairan Linshanbi dan tanjung Fugui, walaupun panorama di sini berbeda dengan yang ada di teluk Cianshuei, memiliki pasir kerang putih berkilau yang menandakan perairan sangat bersih jernih. Zhang Rui-song mengatakan, obyek ini menjadi pilihan favorit bagi warga Jepang berwisata di pantai pada masa pendudukan Jepang.

Pelatih olah raga Max Yu membocorkan lokasi rahasia lainnya kepada kami, obyek wisata favorit bagi para pesepeda di tepi pantai Utara Taiwan yakni perkebunan Zhushe. Pusat Layanan Pengunjung dan Galeri Tokoh Terkemuka Sanzhi, di dalamnya memperkenalkan para tokoh terkenal seperti mantan Presiden Lee Teng-hui, komposer almarhum Chiang Wen-yeh, politikus almarhum Lu Hsiu-yi, pendidik bidang kedokteran almarhum Tu Tsung-ming, masih ada pelukis Chu Chen-nan. Asal mula nama perkebunan Zhushe diketahui bahwa perkebunan ini milik keluarga bermarga Chu dan dikelola oleh generasi turunannya, Chu Chen-nan.

Walaupun perkebunan Zhushe sangat sederhana, bahkan tidak ada layanan jasa boga, hanya menyediakan perlengkapan untuk barbeque dan ruang untuk berkumpul dan minum teh, menikmati kemudahan ini ditambah lagi dengan lingkungan tanaman hijau yang rindang, di musim panas sekalipun tetap menyejukkan sehingga perkebunan ini menjadi obyek yang direkomendasikan para pesepeda. Semuanya perlu memesan terlebih dahulu, membawa anggota keluarga bertamasya di perkebunan Zhushe, dari rumah mempersiapkan bekal dan bahan makanan agar dapat memasak barbeque bersama keluarga, minum teh dan ngobrol dengan leluasa dan santai. Sepeda diparkir pada tempatnya di perkebunan Zhushe, masih dapat dengan cepat mengganti kostum kemudian mulai berlari marathon hingga mencapai mercu suar Fugui baru kembali balik, dengan jarak pulang pergi 3 KM, bahkan setiba di perairan terdekat mereka juga terjun dan berenang di pantai. Seluruh pantai ini seolah berubah menjadi medan latihan triathlon.

 

Takkan Berubah Selama Milyaran Tahun

Bersepeda di sepanjang perjalanan ini, selain menyaksikan pemandangan indah, tak lupa mencicipi makanan khas lokal. Makanan khas yang popular di pantai Utara Taiwan yaitu Bacang. Berawal dari kuil setempat yaitu kuil 18 Dewa, tersebar kabar bersembahyang di kuil ini pada malam hari akan lebih manjur, sehingga menarik perhatian banyak orang bahkan warga asal Selatan Taiwan pun ada yang sepulang dari kerja, mengejar kereta terakhir menuju ke kuil ini dan bersembahyang hingga keesokkan hari baru pulang, masih ada penganan tradisional masyarakat setempat yang praktis dikonsumsi dalam perjalanan, lalu penganan tersebut menjadi buah tangan khas tempat ini. Paling awal dimulai dari bacang keluarga bermarga Liu yang sangat populer kemudian diikuti oleh pesaing lainnya, penjual bacang dari keluarga Yu dan Chen. Hingga saat ini walaupun ada wisatawan berkunjung ke tempat ini bukan untuk bersembahyang, tetapi maksud kunjungan mereka salah satunya adalah untuk mencicipi bacang yang populer karena kelezatannya.

Setelah meninggalkan tanjung Fugui, menjelang titik akhir pengembaraan bersepeda, kamipun mengunjungi terumbu karang tepi Laomei yang terletak tidak jauh dari mercu suar. Suatu keajaiban luar biasa, panorama ini merupakan akibat erupsi gunung berapi Datun pada masa lalu, kemudian terhempas air laut dalam waktu jangka panjang, untuk bagian yang lunak terkikis, yang tersisa hanya bagian keras dan kokoh, membentuk jaringan parit tidak merata, tumbuhan ganggang berkembang pesat pada saat bertepatan dengan musim semi, membuat lahan perluasan garis pantai sepanjang 1 KM, ditumbuhi dengan tanaman hijau. Ketika berdiri di tepi pantai, terdengar irama ombak dari jauh kian mendekat, hanya terlihat buih ombak yang keluar dari kisi-kisi jaringan parit seperti sumber mata air panas yang kecil.

Salah, salah satu obyek wisata penting lainnya yaitu Shimen, batu karang yang menjulang dari dasar laut, setinggi 10 meter seperti gerbang pintu batu raksasa, bagian atas gerbang batu ini membentuk tekstur geologis berlapis-lapis dan bertumpuk-tumpuk, lokasi ini menjadi ikon penting yang dijuluki sebagai Shimen (artinya pintu batu).

Walaupun dunia mengalami perubahan jaman, namun batu ini tetap kokoh dan tegar seperti sedia kala, sementara kondisi lingkungan sekitar secara perlahan mengalami perubahan, jika diamati secara seksama seharusnya pantai dipenuhi dengan kerang dan pasir kerang, namun tidak hanya jejak kerang yang sudah menghilang bahkan diantara butiran pasir halus telah bercampur dengan puing-puing sampah plastik, sungguh menyedihkan.

Titik akhir perjalanan kami adalah sebuah tempat dengan nama yang cukup sederhana yaitu teluk Shazhu, selain ada yang menyebut teluk Shazhu, bagi warga pendahulu memberi nama sebagai “Zhungjiao”, menurut Zhang Rui-song menjelaskan, di tempat ini warga lokal generasi tua menjuluki sebagai “Guliao”. Dikarenakan semasa kecil mereka mengandalkan laut sebagai mata pencaharian, berada di garis pantai menarik jaring pukat (Dalam bahasa Mandarin disebut Guliao), maka tempat ini diberi sebutan Guliao. Hingga kini sudah tidak ada penangkapan ikan dengan jaring pukat, sumber daya laut semakin menipis, kapal penangkap ikan jarang terlihat, di masa lalu mendengar aba-aba suara keong sambil mengangkat kapal ikan ke laut dan menebarkan pukat namun kini semua menjadi kenangan masa lalu.

Nama-nama seperti Guliao, Zhungjiao maupun teluk Shazhu, ketika berdiri di tempat ini merenungi laut dan langit seberapa banyak hal yang dapat disadari, dibandingkan dengan standar dan ukuran nilai alami maka kehidupan manusia layaknya lalat capung (Mayfly) dengan hidup yang singkat, tidak perlu terobsesi secara berlebihan namun menjalani kehidupan dengan santai, memahami perubahan peradaban manusia baru berjalan satu abad, semua yang pernah dilalui, dipijak adalah lahan yang kekal maka semestinya bersikap semakin menghargai dan rendah hati.

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

การพบพานของลม ป่าและภูเขาไฟ

บันทึกการเดินทางบนเส้นทางจักรยานชายฝั่งตอนเหนือ

บทความ‧ซูลี่อิ่ง รูปภาพ‧หลินเก๋อลี่ คำแปล‧ธีระ หยาง

與台北城不過近在咫尺的北海岸,萬千年來歷經多次的造山運動與火山活動,海浪與海風的細細雕琢,讓一路曲折多變,不僅沙岸與岩岸相互錯落,奇岩怪石壘壘而立,猶如台灣頂端的皇冠,鑲嵌著滿滿的珍寶。這一回的騎行特輯,我們隨著單車騎士踏入這個上帝大顯神蹟的舞台,共同見證驚奇與不朽。


ในช่วงเวลายาวนานนับพันนับหมื่นปีที่ผ่านมา ชายฝั่งตอนเหนือที่ตั้งอยู่ใกล้กับไทเปต้องเผชิญกับทั้งการก่อตัวของภูเขาและการระเบิดของภูเขาไฟ รวมไปจนถึงการกัดเซาะทั้งจากลมและน้ำทะเล จนทำให้เกิดเป็นความเปลี่ยนแปลงขึ้นทางภูมิทัศน์อย่างมากมาย โดยที่นี่ไม่เพียงแต่จะมีหาดทราย หากแต่ยังมีชายฝั่งที่เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาดรวมกันอยู่เป็นจำนวนมาก จนดูราวกับเป็นเหมือนมงกุฎซึ่งสวมอยู่บนส่วนที่อยู่เหนือที่สุดของไต้หวัน และประดับประดาไปด้วยเหล่าอัญมณีล้ำค่า บทความพิเศษของเหล่านักท่องเที่ยวสายปั่นฉบับนี้ จะพาเราตามติดเหล่านักขี่จักรยานไปยังเวทีที่จัดแสดงงานศิลปะชั้นเลิศของเหล่าทวยเทพ และร่วมเป็นประจักษ์พยานถึงความมหัศจรรย์แห่งธรรมชาติอันตระการตา

ยามฟ้าสาง คนจำนวนมากกำลังอยู่ในความฝัน หากแต่เหล่านักขี่จักรยานกลับเปี่ยมไปด้วยความคึกคัก เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่รอการออกเดินทาง พวกเขามารวมตัวกันอยู่ที่บริเวณสถานีรถไฟฟ้าหงซู่หลินซึ่งตั้งอยู่บนชายขอบของไทเป อันถือเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงหมายเลขไถ 2 ในจังหวะที่บนท้องถนนยังมียวดยานผ่านไปมาไม่มากนัก และแสงแดดก็ยังไม่แรงกล้าจนถูกแผดเผานี้ พวกเขาพร้อมแล้วที่จะออกเดินทางเพื่อท่องเที่ยวตามเส้นทางชายฝั่งตอนเหนือของเกาะไต้หวัน

 

ทิวทัศน์ชายฝั่งของประเทศแห่งแดนใต้

อ่าวเฉียนสุ่ยวัน (淺水灣) ซึ่งเป็นที่ร่ำลือว่างดงามเหมือนกับเขิ่นติง (墾丁) เป็นจุดแรกที่เราแวะชมในการเดินทางครั้งนี้ ชายหาดของที่นี่โค้งมนเป็นวงสวยราวกับพระจันทร์เสี้ยว ทรายบนหาดอุดมสมบูรณ์ไปด้วยแร่ธาตุ เม็ดทรายสีทองเมื่อนำมาส่องดูแล้วจะมองเห็นเป็นสีสนิมของธาตุเหล็กที่อยู่ภายใน อันเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของสถานที่แห่งนี้

ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ของอ่าวเฉียนสุ่ยวัน ไม่เพียงแต่จะเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนในพื้นที่ หากแต่ยังเป็นสถานที่เล่นน้ำทะเลที่มีชื่อเสียง ซึ่งเหล่านักท่องเที่ยวนิยมมาเยี่ยมเยือนเป็นอย่างมาก คุณจางรุ่ยซง (張瑞松) ไกด์อาสาสมัครประจำสำนักบริหารอุทยานท่องเที่ยวแห่งชาติชายฝั่งตอนเหนือและภูเขากวนอินซานบอกกับเราว่า ก่อนจะลงเล่นน้ำ จะต้องหัดเรียนรู้การมองสภาพอากาศของท้องทะเลให้เป็นเสียก่อน

เนื่องจากบริเวณชายฝั่งตอนเหนือจะมีกระแสน้ำย้อนกลับ (Rip Current) เกิดขึ้นเป็นประจำ ซึ่งปรากฏการณ์แห่งท้องทะเลนี้มักจะถูกเรียกว่าเป็น “เพชฌฆาตที่มองไม่เห็น” ท้องทะเลที่ดูเหมือนสงบ หากแต่ใต้น้ำกลับมีกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากซึ่งไหลย้อนจากฝั่งกลับสู่ทะเล ดังนั้น หากนักท่องเที่ยวขาดความเข้าใจในเรื่องนี้ แล้วว่ายน้ำตามคลื่นออกจากฝั่งไปเรื่อยๆ เมื่อคิดจะว่ายกลับเข้าฝั่งก็จะพบว่าต้องเผชิญกับแรงต้านอันรุนแรง สุดท้ายก็จะทำให้ร่างกายหมดเรี่ยวแรงและจมน้ำเสียชีวิต แม้แต่กระทรวงศึกษาธิการก็พยายามอย่างเต็มที่ในการรณรงค์ให้ความรู้แก่นักเรียนตามโรงเรียนในละแวกใกล้เคียง เพราะกลัวว่าเหล่านักเรียนทั้งหลายจะอาศัยช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อนพากันมาเล่นน้ำทะเล อาจเกิดอุบัติเหตุจนกลายเป็นโศกนาฏกรรม

 

สดับสำเนียงของบทเพลงแห่งศิลาและวายุ

จากสถานีรถไฟฟ้าหงซู่หลิน (紅樹林) ไปถึงร้านสะดวกซื้อบริเวณสี่แยกระหว่างทางหลวงหมายเลขไถ 2 ที่ตัดกับถนนจงซิงเจียในเขตซานจือ (三芝) มีระยะทาง 16 กิโลเมตร ถือเป็นเพียงการวอร์มอัพร่างกายเท่านั้น คุณโหยวชังเสี้ยน (游昌憲) ซึ่งเป็นโค้ชด้านการออกกำลังกายบอกกับเราว่า จุดนี้เป็นจุดที่เหล่านักปั่นจักรยานทั้งหลายเรียกว่า “จุดสตาร์ท” เพราะหลังจากนี้ไปก็จะไม่ต้องสนใจไฟแดงไฟเขียวอีกแล้ว พวกเขาจึงหยุดพักที่นี่เพื่อดื่มน้ำและเพิ่มพลังงานให้กับร่างกาย เพื่อให้พร้อมสำหรับการขี่จักรยานเลียบริมทะเลที่กำลังจะเปิดฉากขึ้นอย่างเต็มตัว

เมื่อขี่จักรยานไปเรื่อยๆ ตามทางหลวงหมายเลขไถ 2 ก็จะมาถึงแหลมแห่งแรกของชายฝั่งตอนเหนือ นั่นก็คือ แหลมหลินซานปี๋ (麟山鼻) สันจมูกเรียวยาวที่ทอดลงไปในทะเลถือเป็นผลงานที่เกิดขึ้นจากการระเบิดของหมู่ภูเขาไฟต้าถุนซาน (大屯山) เมื่อ 8 แสนปีก่อน

เขตนันทนาการหลินซานปี๋ที่ตั้งอยู่หลักกิโลเมตรที่ 23 ของทางหลวงสายไถ 2 ถือเป็นไฮไลท์แห่งแรกของเราในทริปนี้ หลังจากที่เลี้ยวเข้าทางเล็กๆ แล้วไปจนสุดทางที่แพปลาหลินซานปี๋ เมื่อเรามองจากจุดนี้ไปในทะเล ทางขวามือคือเส้นทางเดินเขาหลินซานปี๋ที่ปกคลุมด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มเป็นทิวแถว

เมื่อมาถึงที่นี่ นอกจากจะมีต้นไม้ที่พบเห็นได้โดยทั่วไปตามชายทะเล เช่น ปอทะเล อโลคาเซีย ขิงไข่มุก ปินตังกุย หยางถี ตีนเป็ดทราย และต้นรวงข้าวไต้หวันแล้ว ยังมีหินสีเทาดำหลงเหลือจากภูเขาไฟ ซึ่งถูกกัดเซาะจากน้ำทะเลมายาวนาน และถูกลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดกระหน่ำ จนกลายเป็นหินที่เรียกว่า “หินฟงเหลิงสือ” ที่ถูกลมพัดเสียดสีจนเรียบ คุณจางรุ่ยซงบอกกับเราว่า จะไม่เหมือนกับหินทั่วไป เพราะมีลักษณะเป็นแผ่นใหญ่ หน้ากว้าง ระหว่างแต่ละหน้าจะมีสันขอบ และมีมุมหักระหว่างสันแต่ละข้าง จึงกลายเป็นที่มาของชื่อ “ฟงเหลิงสือ” (風稜石) ที่หมายถึงหินที่มีสันจากการกัดเซาะของลม

ส่วนอีกด้านหนึ่งของท่าเรือก็มีทิวทัศน์ที่แปลกตาออกไป ทางจักรยานที่ปูด้วยขอนไม้ซึ่งอยู่ทางซ้ายมือ มีความยาวมากกว่า 10 กิโลเมตร และเนื่องจากเป็นเส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างซานจือกับสือเหมิน ทำให้ที่นี่ได้ชื่อว่าเป็น “ฟงจือเหมิน” (風芝門) โดย “ฟง” หมายถึงลม ส่วนคำว่า “จือ” และ “เหมิน” เป็นการนำคำจากชื่อ “ซานจือ” และ “สือเหมิน” มาใช้ โดยในละแวกใกล้เคียงมีโขดหินใหญ่ๆ อยู่สองก้อน มีตะไคร่น้ำสีเขียวๆ ขึ้นอยู่เต็มไปหมด จนทำให้กลายเป็นทัศนียภาพที่แปลกตาเป็นอย่างมาก

โขดหินที่เกิดขึ้นจากซากทับถมของตะไคร่น้ำจะขยายตัวปีละไม่ถึง 1 เซนติเมตร ดังนั้นโขดหินขนาดยักษ์ที่เห็นอยู่ตรงหน้าจึงถือว่ามีคุณค่าเป็นอย่างมาก และจากการก่อสร้างท่าเรือหลินซานปี๋ก็สร้างความเสียหายให้กับระบบนิเวศในท้องถิ่นไม่น้อย จึงพอจะคาดเดาได้ว่าเจ้าโขดหินที่เห็นอยู่บนชายฝั่งนี้ คือสิ่งที่ตั้งใจเก็บรักษาไว้จากการก่อสร้างท่าเรือในตอนนั้น

หากโชคดีมาถึงที่นี่ในช่วงน้ำลด ก็จะเห็นโขดหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำเรียงรายอยู่จำนวนมากในเขตน้ำขึ้นน้ำลง มรดกแห่งธรรมชาติที่หลงเหลืออยู่ด้วยความโชคดีเหล่านี้ เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิจะถูกน้ำทะเลซัดสาดจนทำให้ท้องทะเลเหมือนถูกย้อมด้วยสีเขียว ซึ่งที่จริงแล้ว มันก็คือสาหร่ายผักกาดทะเลนั่นเอง แม้ว่าสาหร่ายผักกาดทะเลจะรับประทานได้และถือเป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง หากแต่คุณจางรุ่ยซงบอกว่า “คนสมัยนี้เลือกกินกันมาก มีคนไม่น้อยที่รู้สึกว่าพืชชนิดนี้มีกลิ่นคาวมากไปหน่อย” โดยคุณจางได้ย้อนรำลึกถึงยุคสมัยที่ยังอยู่ในสังคมเกษตรว่า บรรดาชาวบ้านในละแวกนี้นิยมเก็บมันมาเพื่อเอาไปเลี้ยงหมู

ส่วนเส้นทางขอนไม้ที่เริ่มต้นจากฟงจือเหมินไปยังซานจือ เป็นเส้นทางเลียบทะเลที่ไม่ธรรมดาเส้นหนึ่งเลยทีเดียว นอกจากจะเป็นโลเคชั่นที่นักร้องดังอย่างเจย์ โชว์ (โจวเจี๋ยหลุน) เลือกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำ MV เพลง “ปู้เหนิงซัวเตอะมี่มี่ (ความลับที่บอกไม่ได้)” แล้ว ยังเป็นเส้นทางที่เหล่านักปั่นจักรยานนิยมบอกต่อกันมาก เพราะเป็นเส้นทางลัดที่สามารถเลี่ยงทางขึ้นเนินแบบยาวๆ ที่จะต้องขี่จักรยานผ่านได้ด้วย เพราะฉะนั้นในช่วงขากลับก็อย่าลืมแวะเลี้ยวเข้ามา เพราะนอกจากจะได้ดื่มด่ำกับเส้นทางขี่จักรยานในป่าเขียวแล้ว เมื่อถึงสุดทางยังสามารถลัดกลับไปยังถนนสายหลักคือ ทางหลวงหมายเลขไถ 2 ได้ด้วย

 

ตลอดแนวชายฝั่งคือสนามฝึกซ้อมของเรา

ก่อนที่จะไปถึงแหลมถัดไป พวกเราต้องผ่านอ่าวไป๋ซาวัน (白沙灣) ก่อน ที่นี่คือทะเลที่ถูกโอบล้อมโดยหลินซานปี๋และแหลมฟู่กุ้ยเจี่ยว (富貴角) ทำให้มีบรรยากาศอีกแบบที่แตกต่างจากอ่าวเฉียนสุ่ยวัน ทรายเปลือกหอยที่มีสีขาวสดใส ทำให้ท้องทะเลของที่นี่ดูแล้วสะอาดสบายตาเป็นอย่างยิ่ง คุณจางรุ่ยซงเล่าว่า ที่นี่ถือเป็นสถานที่ที่คนญี่ปุ่นชอบมาเล่นน้ำทะเลกันมากในยุคที่ไต้หวันยังอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น

คุณโหยวชังเสี้ยนชี้ให้เราดูจุดชมวิวที่เหล่านักปั่นจักรยานชื่นชอบมาก คือฟาร์มจูเซ่อหนงจวงที่ตั้งอยู่ริมทะเล โดยแถบชายฝั่งตอนเหนือถือเป็นแหล่งคนดังแห่งหนึ่ง นอกจากจะมีพิพิธภัณฑ์คนดังในเขตซานจือ ที่มีการจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้ของอดีตประธานาธิบดีหลี่เติงฮุย (李登輝) เจียงเหวินเหย่ (江文也) หลูซิวอี (盧修一) และตู้ชงหมิง (杜聰明) แล้ว ยังมีความเกี่ยวพันกับจิตรกรชื่อดังอย่างจูเจิ้นหนาน (朱振南) ด้วย คำว่า “จูเซ่อ” (朱舍) ฟังชื่อก็รู้ว่าเป็นบ้านของตระกูลจู ซึ่งเจ้าของฟาร์มแห่งนี้ก็เป็นญาติสนิทของจูเจิ้นหนานด้วย

ตัวฟาร์มแม้จะดูแล้วเรียบง่ายเป็นอย่างมาก ไม่มีอาหารไว้ให้บริการ มีเพียงแค่อุปกรณ์และสถานที่ในการทำบาร์บีคิวและชงชาเท่านั้น หากแต่ด้วยความที่ตั้งอยู่ในทำเลที่สะดวก และห้อมล้อมด้วยทิวป่าเขียวขจี ทำให้แม้ในช่วงหน้าร้อนก็มีอากาศเย็นสบาย จึงกลายมาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่นิยมบอกต่อกันในระหว่างกลุ่มนักปั่นจักรยาน ซึ่งส่วนใหญ่จะนัดหมายกับทางฟาร์มไว้ล่วงหน้า ก่อนจะหอบลูกจูงหลานมาใช้บริการที่นี่ โดยเตรียมวัตถุดิบในการปรุงอาหารมาด้วย เพื่อให้สมาชิกในครอบครัวได้ทำบาร์บีคิวหรือชงชาพร้อมนั่งสนทนากันไปเรื่อยๆ ซึ่งทุกคนสามารถจะจอดรถจักรยานไว้ที่นี่ แล้วเปลี่ยนชุดวิ่งจ๊อกกิ้งไปที่ประภาคารบนแหลมฟู่กุ้ยเจี่ยวซึ่งอยู่ในละแวกใกล้เคียงแล้วค่อยวิ่งกลับมา ซึ่งจะเป็นระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตรพอดี หรือไปว่ายน้ำในทะเลที่อยู่ไม่ไกล ทำให้ที่แห่งนี้เป็นเหมือนสนามฝึกซ้อมไตรกีฬาที่ตั้งอยู่ริมทะเลจริงๆ

 

แม้จะผ่านวันเวลานับพันนับหมื่นปี ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ตลอดเส้นทางการขี่จักรยานของเราในทริปนี้ นอกจากจะเที่ยวชมทิวทัศน์อันงดงามตระการตาแล้ว ยังไม่ลืมที่จะแวะชิมของอร่อยที่เป็นสีสันของพื้นที่หลายอย่าง บ๊ะจ่างของชายฝั่งตอนเหนือมีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมมาก เนื่องจากได้อานิสงส์มาจากชื่อเสียงของศาลเจ้าสือปาหวังกงเมี่ยวโดยแท้ การไหว้เจ้าของที่นี่ หากต้องการให้ขลังจะต้องมาเซ่นไหว้ในเวลากลางคืน ซึ่งมีคนที่อยู่ทางใต้ของไต้หวันไม่น้อยที่หลังเลิกงานก็เดินทางมาเพื่อเซ่นไหว้ก่อนจะเดินทางกลับไปก่อนฟ้าสาง และเพื่อความสะดวกในการรับประทานอาหารขณะอยู่บนรถ รวมถึงซื้อไปฝากญาติสนิทมิตรสหาย จึงทำให้บ๊ะจ่างของที่นี่กลายมาเป็นของฝากเลื่องชื่อแบบแปลกๆ ไปโดยปริยาย ร้านขายบ๊ะจ่างเริ่มจากร้านตระกูลหลิวก่อน จากนั้นเมื่อมีชื่อเสียงมากขึ้นก็มีร้านตระกูลอวี๋และตระกูลเฉินมาเปิดขายแข่งกันด้วย ทำให้จนทุกวันนี้ เหล่านักท่องเที่ยวที่เดินทางผ่านไปมา แม้จะไม่ได้คิดจะมาไหว้เจ้าก็ยังจะต้องแวะมาซื้อสักลูก เพื่อลองลิ้มชิมรสความอร่อยของบ๊ะจ่างเลื่องชื่อระบือไกลของที่นี่

หลังออกเดินทางจากแหลมฟู่กุ้ยเจี่ยวแล้ว ทริปของเราก็เริ่มเข้าสู่ช่วงท้าย พวกเราได้แวะเที่ยวชมชายฝั่งสีเขียวที่อยู่ในแถบเหล่าเหมย ทิวทัศน์แปลกตาในแบบอันซีนไต้หวันของที่นี่ เป็นผลงานชิ้นเอกของการระเบิดของภูเขาไฟต้าถุนซาน และเนื่องจากตั้งอยู่ริมทะเลและถูกน้ำทะเลซัดสาดมาเป็นเวลายาวนาน ส่วนที่อ่อนของหินจึงถูกกัดเซาะไปเรื่อยๆ จนทำให้เกิดเป็นร่องหินยาวๆ ปูดขึ้นปูดลง ไม่สม่ำเสมอ ประจวบกับช่วงนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิที่เหมาะสมแก่การเติบโตของบรรดาสาหร่ายทะเล จึงทำให้แนวชายฝั่งที่มีความยาวถึง 1 กิโลเมตรนี้ ปกคลุมไปด้วยสีเขียวของสาหร่ายต่างๆ เมื่อเรายืนอยู่บนแนวชายฝั่งจะได้เสียงของคลื่นที่ซัดสาดอย่างเป็นจังหวะจากไกลๆ ค่อยๆ เข้ามาใกล้ๆ และจะมองเห็นเกลียวคลื่นเป็นฟองๆ ที่พุ่งขึ้นมาจากร่องหินเหล่านี้ มองดูแล้วเหมือนกับเป็นน้ำพุขนาดย่อมๆ เลยทีเดียว

งานศิลปะจากฝีมืออันประณีตของธรรมชาติมิได้มีเพียงเท่านี้ สือเหมิน (ประตูหิน) ถือเป็นอีกหนึ่งแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ ประตูหินโค้งเป็นวงของที่นี่มีความสูงถึง 10 เมตร ซึ่งเราจะเห็นร่องรอยทางภูมิศาสตร์ต่างๆ มากมายเป็นชั้นๆ อยู่บนหิน จึงทำให้ที่นี่เป็นแลนด์มาร์กที่สำคัญของคนในพื้นที่ และถือเป็นที่มาของชื่อเขตพื้นที่ที่เรียกกันว่าสือเหมินหรือประตูหินด้วย

อย่างไรก็ตาม ด้วยกระแสแห่งวันเวลาที่ผันผ่าน แม้เจ้าประตูหินนี้จะยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างแข็งแกร่ง หากแต่กลับมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับสภาพแวดล้อมที่อยู่โดยรอบ เมื่อเราพิจารณาอย่างละเอียดจะพบว่า หาดทรายที่ควรจะเต็มไปด้วยหอยสังข์และเปลือกหอยต่างๆ ไม่เพียงแต่จะหายไปจนหมด สิ่งที่มาอยู่ในทรายแทนกลับเป็นขยะพลาสติกชิ้นเล็กๆ จำนวนมาก ทำให้เราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายต่อสิ่งที่เกิดขึ้นนี้

จุดหมายปลายทางของทริปขี่จักรยานในครั้งนี้ คืออ่าวซาจูวัน สถานที่ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อมาหลายครั้งมาก ก่อนหน้านี้ที่นี่เคยถูกเรียกว่า “จงเจี่ยว” แต่คุณจางรุ่ยซงบอกว่า คนเฒ่าคนแก่ที่อาศัยอยู่แถบนี้จะเรียกที่นี่ว่า “กู่เหลียว” เนื่องจากสมัยที่พวกท่านยังเด็กๆ ต้องหากินกับทะเล จึงมักจะสร้างเพิงเล็กๆ ขึ้นริมชายฝั่งเพื่อใช้ในการเก็บแหที่ใช้ในการจับปลา จึงกลายเป็นที่มาของชื่อกู่เหลียวที่หมายถึงเพิงแห หากแต่ในปัจจุบัน การทอดแหจับปลาในแบบเดิมๆ ได้สูญหายไปแล้ว ท้องทะเลในละแวกใกล้เคียงก็เริ่มเหือดแห้ง แทบไม่มีเรือประมงเข้าออกให้เห็นกันแล้ว ภาพชาวประมงที่คอยฟังเสียงจากหอยสังข์ ก่อนจะช่วยกันแบกแหแบกเรือออกทะเล จึงกลายเป็นเพียงภาพแห่งความทรงจำในอดีต

หากแต่ไม่ว่าจะเรียกชื่อว่ากู่เหลียว จงเจี่ยว หรืออ่าวซาจูวัน เมื่อยืนอยู่ที่ตรงนี้แล้วมองออกไปยังท้องทะเลกับแผ่นฟ้าที่แทบจะกลายเป็นสีเดียวกันแล้ว ก็จะเข้าใจได้ว่าเมื่อเทียบกับธรรมชาติอันแสนจะยิ่งใหญ่แล้ว มนุษย์เราก็เปรียบเสมือนกับเป็นเพียงแมลงเม่าเท่านั้น อย่าไปยึดติดกับลาภยศสรรเสริญใดๆ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเราได้เดินผ่านไปบนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ ก็จะตระหนักได้ว่าความเปลี่ยนแปลงและการสืบทอดต่างๆ ทางวัฒนธรรมก็แค่เป็นหลักร้อยปี หากแต่ธรรมชาติที่ได้ผ่านพบหรือได้เหยียบยืนอยู่นั้น คือผืนปฐพีที่แทบจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ และเมื่อคิดได้ดังนี้ ความรู้สึกเคารพนบนอบและอ่อนน้อมถ่อมตนก็จะเกิดขึ้นอย่างเปี่ยมล้นอยู่ภายในใจ

Tương ngộ‧Núi Lửa Phong Lâm

Đạp xe dạo quanh bờ biển phía bắc.

Bài viết‧Lynn Su Ảnh‧Jimmy Lin Biên dịch‧Tố Kim

與台北城不過近在咫尺的北海岸,萬千年來歷經多次的造山運動與火山活動,海浪與海風的細細雕琢,讓一路曲折多變,不僅沙岸與岩岸相互錯落,奇岩怪石壘壘而立,猶如台灣頂端的皇冠,鑲嵌著滿滿的珍寶。這一回的騎行特輯,我們隨著單車騎士踏入這個上帝大顯神蹟的舞台,共同見證驚奇與不朽。


Bờ biển phía bắc nằm gần trong gang tấc với thành phố Đài Bắc, qua ngàn vạn năm với nhiều lần hoạt động tạo núi và núi lửa phun trào, sự bào mòn của sóng và gió biển khiến cho nơi đây có địa hình gấp khúc đa dạng, không chỉ bờ cát và bờ biển đá xen lẫn vào nhau mà còn có những hòn đá với những hình dáng kỳ quái chồng chất lên nhau, giống như chiếc vương miện trên đỉnh đầu Đài Loan được nạm đầy kim cương đá quí. Trong tuyển tập hành trình đạp xe đạp lần này, chúng ta hãy cùng người đi xe đạp thâm nhập vào vũ đài thể hiện kỳ tích của Thượng Đế, chứng kiến những điều kỳ thú và bất hủ.

 

Trời vừa hừng đông, khi mà mọi người còn chìm trong giấc mộng thì người đi xe đạp đã rất tỉnh táo, chuẩn bị hành trang chờ xuất phát. Họ tập trung tại ga xe điện Metro Hongshulin ── điểm khởi đầu của tỉnh lộ 2 Đài Loan, vùng ven thành phố Đài Bắc, nhân lúc xe chưa nhiều, ánh nắng mặt trời chưa gay gắt, sẵn sàng thực hiện chuyến du lịch bờ biển phía bắc.

 

Phong cảnh bờ biển nam quốc

Nghe đồn có vịnh Nước Cạn giống như Khẩn Đinh, nơi đây là thắng cảnh đầu tiên trên đường du lịch. Bãi cát vẽ trên mặt đất hình vòng cung mềm mại trang nhã của vầng trăng đầu tháng, ở đây có nhiều cát, khoáng chất. Trong khoáng cát vàng còn tiềm ẩn những điểm màu nâu rỉ sét của quặng sắt, đó là nét đặc sắc của nơi này.

Vịnh Nước Cạn rộng lớn chẳng những được người dân địa phương yêu thích mà còn là điểm nghịch nước mà du khách chỉ định. Song, anh Trương Thụy Tùng (Zhang Rui-Song), tình nguyện viên thuyết trình của Phòng Quản lý khu Phong cảnh Quốc gia Núi Quan Âm và Bờ biển phía bắc với gia đình đã sống nhiều đời tại Kim Sơn cho biết, trước khi tắm biển ta cần phải học cách nhìn tình trạng của biển.

Thì ra, bờ biển phía bắc thường có “Dòng chảy rút xa bờ”. Hiện tượng đặc biệt này của biển còn được mệnh danh “Sát thủ ẩn hình”, nhìn mặt biển như sóng yên gió lặng nhưng phía dưới là dòng nước chảy xiết từ bờ ra khơi. Nếu như du khách thiếu hiểu biết, theo sóng càng bơi càng xa, đến khi muốn bơi ngược vào bờ thì khó lòng mà kháng cự được với dòng chảy, sau cùng kiệt sức rồi chết đuối. Ngay cả Bộ Giáo dục cũng tích cực tăng cường tuyên truyền tại các trường học địa phương, lo ngại các em học sinh đi tắm biển dịp hè lại xảy ra bi kịch.

 

Lắng nghe tiếng hát của gió và đá

Khởi hành từ ga xe điện Metro Hongshulin, đến Sanzhi, cửa hàng tiện lợi nằm tại giao lộ tỉnh lộ 2 Đài Loan và đường Trung Hưng, lộ trình 16 cây số này chỉ là giai đoạn khởi động mà thôi. Huấn luyện viên Du Xương Hiến (Yu Ch'ang Hsien) nói, đây là nơi mà nhóm người đạp xe đạp gọi là “Nơi bắt đầu”, “Qua khỏi nơi này thì không cần để ý đến đèn xanh đèn đỏ nữa”. Tại đây họ nghỉ ngơi giây lát, bổ sung nước, năng lượng, cuộc hành trình trên tuyến đường ven biển bằng xe đạp mới chính thức bắt đầu.

Tiếp tục men theo tỉnh lộ 2 Đài Loan mà tiến tới, chào đón doi đất đầu tiên của bờ biển phía bắc – Lân Sơn Tỵ (Linshanbi), sống mũi nhỏ hẹp duỗi vào eo biển Đài Loan. Đây là kiệt tác còn lưu lại sau khi nhóm núi lửa Đại Đồn (Tatun) phun trào vào 800 ngàn năm trước.

Khu vui chơi Lân Sơn Tỵ tại cây số 23 tỉnh lộ 2 Đài Loan mang đến một cao điểm mới trong chuyến du lịch. Quẹo vào con đường nhỏ bên cạnh, đến cảng Lân Sơn Tỵ, điểm tận cùng của khu này. Từ đây nhìn ra xa theo hướng biển, phía tay phải là con đường đi bộ Lân Sơn Tỵ rợp bóng cây xanh.

Tại đây, ngoài những thực vật thường thấy ở bờ biển : Tra làm chiếu, dã vu, riềng đẹp, tân đương qui (Angelica hirsuti-flora), dương đề diệp (Japanese dock), xoài biển, thạch bản diệp (Sedum formosanum), còn có đá magma màu xám đậm – di tích của núi lửa, do năm dài tháng rộng những con sóng vỗ về và gió mùa đông bắc vuốt ve, hình thành địa chất đặc biệt “Phong lăng thạch”. “Không giống như các loại đá bình thường, đá ở đây mặt lớn, lại nhiều, giữa các mặt có cạnh, các cạnh giao nhau lại có góc, do đó mới có tên gọi này”, anh Trương Thụy Tùng cho chúng tôi biết.

Bên còn lại của cảng lại là bờ biển với phong cảnh hữu tình. Con đường gỗ dành cho xe đạp ở bên tay trái dài hơn 10 km, vì có thể nối liền đến Tam Chi (Sanzhi) nên có tên là “Phong Chi Môn (Fengzhimen)”. Gần Phong Chi Môn có 2 rạn đá ngầm lớn phủ đầy màu xanh của cây cỏ, ngầm cho biết nơi đây có cảnh quan rất đặc biệt.

Loại đá ngầm được hình thành do tảo bị calci hóa sau khi chết có tốc độ sinh trưởng không đến 1cm/năm, ngẩng mắt nhìn là có thể thấy rạn đá ngầm to lớn này thực sự vô cùng quí báu. Song do việc xây mới lại cảng cá Lân Sơn Tỵ ít nhiều ảnh hưởng đến sinh thái nơi đây. Có thể suy đoán rằng mấy rạn đá ngầm mắc cạn trên bờ này là do người ta đặc biệt giữ lại khi xây mới cảng.

Cũng may, đợi khi thủy triều rút, trên vùng gian triều vẫn lộ lên cả mảng đá ngầm rộng lớn. Di sản tự nhiên may mắn tồn tại này, mỗi khi Xuân đến, thủy triều lên xuống làm cho nơi đây nhuộm màu xanh xanh, thì ra đó là tảo Ulva Lactuca. Tuy rằng tảo Ulva Lactuca có thể ăn được, thậm chí còn là một loại thuốc bắc, “nhưng người thời nay kén ăn, chê tảo này có mùi quá tanh”, anh Trương Thụy Tùng nói. Anh hồi tưởng lại cuộc sống thời nông nghiệp trước kia, người dân địa phương còn hái tảo này cho heo ăn.

Còn về con đường gỗ bắt đầu từ Phong Chi Môn có thể đi đến Tam Chi, đây là  một con đường nhỏ ven biển, ngoài việc từng được ca sĩ Chu Kiệt Luân quay MV nhạc phim “Bí mật không thể nói”, con đường này còn được truyền tai nhau trong giới đạp xe đạp để tránh đi con đường nhỏ có dốc dài, nhớ là trong lượt về quẹo vào nơi này, hưởng thụ chuyến đi xe đạp bằng con đường nhỏ trong thôn dã, sau cùng sẽ quẹo ra từ công lộ bình thường rồi đi vào tỉnh lộ 2 Đài Loan.

 

Cả bờ biển đều là sân tập luyện của tôi

Trước khi tiến đến doi đất tiếp theo, chúng tôi đi đến vịnh Bạch Sa trước, vịnh này được bao bọc bởi Lân Sơn Tỵ và mũi Phú Quý, có phong cảnh hoàn toàn khác với vịnh Nước Cạn, cát vỏ sò màu trắng sáng cho thấy nước biển tại khu vực này rất trong sạch. Anh Trương Thụy Tùng nói, vào thời Nhật cai trị Đài Loan, nơi đây là nơi vui đùa với sóng biển mà người Nhật thích nhất.

Huấn luyện viên Du Xương Hiến chỉ cho chúng tôi một điểm đến rất hay của người đi xe đạp, cũng là nơi họ yêu thích, đó là trang trại Chushe. Bờ biển phía bắc quy tụ nhiều danh nhân, trong viện bảo tàng Văn vật danh nhân Tam Chi, ngoài việc trưng bày thành tích của các danh nhân : Lý Đăng Huy (Lee Teng-hui), Giang Văn Dã (Chiang Wen-yeh), Lư Tu Nhất (Lu Hsiu-yi), Đỗ Thông Minh (Tu Tsung-ming. ), còn có danh họa Châu Chấn Nam (Chu Chen-nan). Trang trại “Chushe” nổi tiếng là công lao của nhà họ Châu và người kinh doanh nơi này là người thân của họa sĩ Châu Chấn Nam. 

Tuy trang trại rất mộc mạc đơn giản, thậm chí không có phục vụ ăn uống, chỉ cung cấp dụng cụ nướng thịt, pha trà nhưng nơi đây có lợi thế về địa lý, lại có nhiều cây xanh, mát mẻ ngay cả trong những ngày hè nóng nực, là điểm tham quan mà nhiều người yêu thích đi xe đạp truyền miệng cho nhau. Mọi người đặt chỗ với trang trại trước rồi đưa người thân đến đây, chuẩn bị thực phẩm trước khi đến để cho người nhà thong thả nướng thịt, pha trà, trò chuyện. Họ chỉ cần dựng xe đạp trong trang trại, nhanh chóng thay đồ, chạy marathon một mạch đến ngọn hải đăng mũi Phú Quý ở gần đó rồi quay trở về, đi và về vừa đúng khoảng 3 km, thậm chí còn có thể tắm biển tại vùng biển lân cận. Gìn giữ căn cứ địa này, cả vùng bờ biển trở thành sân luyện tập 3 môn phối hợp.

 

Ngàn vạn năm qua không từng thay đổi

Trong chuyến du lịch bằng xe đạp này, ngoài việc ghé thăm những danh lam thắng cảnh, cũng đừng quên thưởng thức ẩm thực đặc biệt của địa phương. Bờ biển phía bắc thịnh hành bánh ú là do ngôi miếu ở địa phương – Thập Bát Vương Công mà ra, nghe nói đến miếu này cúng vào buổi tối thì rất linh nghiệm, thậm chí có người ở miền nam sau khi tan sở ngồi xe lên đây cúng, trước khi trời sáng thì lại ngồi xe về và để tiện cho việc ăn uống khi đi đường xa nên mới thịnh hành thứ quà đặc biệt này. Bánh ú được bắt đầu bán sớm nhất ở đây là bánh ú nhà họ Lưu (Lưu gia), sau đó dần dần nổi tiếng, ngoài ra còn có bánh ú nhà họ Du (Du gia), nhà họ Trần (Trần gia) cùng trỗi dậy cạnh tranh nhau. Đến nay có nhiều du khách mặc dù không thắp hương cúng bái nhưng cũng phải mua một cái bánh, thưởng thức hương vị nổi tiếng xa gần này.

Sau khi rời mũi Phú Quý, chuyến du lịch bằng xe đạp đã đến hồi kết thúc, chúng tôi đến tham quan máng đá xanh Lão Mai (Laomei Shicao) cách ngọn hải đăng không xa, kỳ quan này là kiệt tác được tạo ra sau khi núi lửa Đại Đồn phun trào trong quá khứ. Qua năm tháng, các con sóng đã xói mòn phần mềm, chỉ để lại phần đá cứng làm nên các con mương, rãnh lồi lõm, hiện giờ vừa đúng vào mùa xuân là mùa rong tảo sinh trưởng mạnh khiến cho bờ biển dài 1 km này nhuộm một màu xanh ngọc bích. Đứng trên bờ biển, lắng nghe tiếng sóng vỗ có qui luật từ xa đến gần, chỉ thấy sóng biển tung bọt trắng xóa từ những khe hở của mương đá, trông như đài phun nước nhỏ.

Tạo hóa không dừng tại đây, một thắng cảnh quan trọng khác của Thạch Môn là cổng vòm đá cực to cao đến 10 m được đội lên từ dưới biển sâu, trên đỉnh cổng đá hình vòng cung này chồng chất nhiều đất đá có hoa văn khác nhau, đây là biểu tượng quan trọng của người dân địa phương, cũng là duyên cớ mà “Thạch Môn” được gọi là “Thạch Môn”.

Tuy nhiên, thời đại thay đổi, mặc dù Thạch Môn vẫn y như cũ không động tĩnh gì nhưng môi trường xung quanh lại thay đổi một cách âm thầm. Nhìn kỹ, bờ biển vốn có nhiều ốc sò, cát vỏ sò, nay không những không còn thấy tông tích của ốc sò, mà trong cát mịn thậm chí còn trộn lẫn nhiều hạt rác nhựa nhỏ khiến người ta không nén được tiếng thở dài.

Trạm cuối của chuyến du lịch bằng xe đạp này là Vịnh Sa Châu (Shazhu ). Tuy nơi đây được gọi là “Vịnh Sa Châu” cũng được, hay trước kia được mệnh danh là “Trung Giác (Zhongjiao )” cũng xong, anh Trương Thụy Tùng nói, đối với người lớn tuổi địa phương, họ gọi nơi đây là “Cổ Liêu (Guliao)”. Đó là do khi họ còn nhỏ sống gần biển và kiếm sống nhờ biển, trên bờ biển cất chòi để lưới (guiliao) nên mới có tên gọi này. Nhưng đến nay cách đánh bắt cá bằng lưới truyền thống đã không còn, nguồn cá ở khu vực biển gần bờ cũng sắp cạn kiệt, hiếm khi thấy được tàu đánh bắt cá ra khơi, trước kia theo tiếng ốc biển, cùng vác thuyền ra khơi, giăng lưới, đã trở thành chuyện xa xưa.

Song, bất kể là Cổ Liêu, Trung Giác hay Vịnh Sa Châu, đứng nơi bầu trời và mặt biển hòa làm một cũng nên lãnh ngộ ít nhiều, so với thiên nhiên rộng lớn, cuộc đời con người như phù du, không nên quá bon chen danh lợi. Suy cho cùng, chúng ta nhẹ nhàng đi xuyên qua đất mẹ, thấu hiểu sự thay đổi của người và sự vật cũng chỉ gói gọn trong trăm năm nhưng những trải nghiệm, những bước đi thì gần như là của đất mẹ vĩnh hằng, bất chợt lòng cảm thấy tôn kính và khiêm nhượng.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!