Bersepeda di Balik Gunung

Menikmati Panorama di Jalan Provinsi Taiwan 11
:::

2020 / Februari

Artikel‧Cathy Teng Gambar‧Chuang Kung-ju Terjemahan‧Yunus Hendry


被中央山脈、海岸山脈、太平洋包圍的花東地區,素來被稱作台灣的「後山」,得天獨厚享受大自然的抱擁。這裡收容來自各方的人,只因為他們找到安身立命的地方,找到心的故鄉。

在台11線上,我們以都蘭為起點,慢遊北上,最終停駐在長濱,一路聆聽在地「原住民」、「新移民」的故事。


Kawasan Hualien dan Taitung dikelilingi oleh Pegunungan Sentral, Pegunungan Pesisir Pantai dan Samudera Pasifik. Di Taiwan, kawasan ini juga sering disebut sebagai “Balik Gunung”, yang diberkahi dan dirangkul oleh kekayaan alam yang berlimpah. Di sini, seluruh warga yang berasal dari berbagai kalangan, menemukan kampung halaman masing-masing, yang menjadi tempat bagi mereka untuk bersandar dan menetap.

Di Taiwan Provincial Highway 11, kami memulai perjalanan dari Dulan menuju ke utara. Akhirnya berhenti di Changbin, yang mengumandangkan kisah penduduk suku adat asli dan keluarga imigran baru.

 

Saat tiba di Dulan, terlihat orang yang tengah bersiap-siap ke pinggir pantai sambil membawa papan selancar. Studio para seniman berada di gang-gang. Cerminan gaya hidup masyarakat Suku Amis sangat dekat dengan alam. Hal inilah yang menjadi alasan bagi pemilik toko sabun “9dolan”, Avi (Nama Suku Adat Asli), akhirnya memutuskan untuk pindah ke Dulan.

 

9Dolan: Penuhi Masa ‘Bermain’ Anak-Anak

“Alasan pindah adalah demi membesarkan anak-anak di lingkungan alam”, kata Avi. Pada awalnya Avi memang menyukai anak-anak, hingga akhirnya ia memutuskan untuk berkeluarga dan melahirkan anak sendiri. Di hari kerja, anak-anak harus dititipkan di rumah pengasuh, dikarenakan ritme kesibukan yang ada. Yang akhirnya, membuat Avi harus menyandang status “Orang tua di akhir pekan”.

Tidak dapat menahan diri, Avi bertanya, “Apakah ini yang kita inginkan untuk anak-anak?”. Sebelum putrinya bersekolah di jenjang Sekolah Dasar (SD), Avi dengan suaminya, Dagula (Nama Penduduk Asli), memutuskan untuk meninggalkan Taipei dan menetap di Dulan.

Pasangan suami istri tersebut menata ulang hidup mereka, yang awalnya memprioritaskan uang, saat ini mereka lebih mengutamakan keluarga. Sebelumnya, Dagula pernah belajar membuat sabun handmade, dari seorang guru di Nam­chow Chemical Industrial Company. Selama 2 tahun, ia belajar mengombinasikan metode dingin dengan panas, dan mengembangkan teknik yang dipatenkannya sendiri. Menggabungkan konsep dari sang istri, dengan menyaring sari buah pinang, tembakau dan jawawut, yang akhirnya disertakan dalam produk sabun. Produk khas mereka, juga mengintegrasikan esensi budaya Penduduk Asli. Merek “9Dolan” memiliki makna khusus, yakni 1 keluarga yang telah pindah ke Dulan.

Dalam budaya Suku Amis, buah pinang, tembakau dan jawawut adalah tanaman sakral yang berkaitan dengan leluhur mereka. Namun sayangnya, substansi dari tanaman sakral tersebut harus ternoda oleh stigma sosial. Demi mengembalikan stereotip buah pinang, tembakau dan arak; Dagula menguji coba produk sabunnya. Sabun buatan tangan tersebut, ternyata dapat diserap dan diurai langsung oleh tanah, menjadikannya sebagai produk ramah lingkungan. Buah pinang dan tembakau berkhasiat membunuh kuman; sedangkan jawawut dapat memelihara, memutihkan dan mengobati masalah kulit banyak orang. Khasiat yang telah terbukti ini, membuat Avi merasa puas, ketika memberikan penjelasan tentang produk mereka. “Bahan-bahan lokal membuat kami lebih percaya diri”, lanjut Avi. 

Hingga hari ini, seluruh anggota keluarga lebih menikmati hidup daripada rajin bekerja. “Sebenarnya, kami tidak terlalu serius dalam mengelola toko”, kata Avi sambil tertawa. Beberapa hal yang menjadi prioritas mereka saat ini; di antaranya membawa anak-anak berselancar, menyelami komunitas lokal dan memahami kebudayaan penduduk asli.

Keputusan untuk kembali ke kampung halaman, telah menciptakan suatu jalan hidup yang berbeda. Dagula mengatakan, “Saya berterima kasih atas rasa frustrasi yang terjadi di masa lalu, sehingga saya memperoleh kunci keberanian”.

“Saya bisa memuji diri sendiri dengan mengatakan, garapannya bagus sekali!”, lanjut Avi dengan penuh perasaan. Bersyukur kepada diri sendiri karena telah berani berubah di kala itu, dan bekerja keras.

 

Siki Sufin: Sepasang Sayap Membawa Pulang Warga Suku

Turun dari jalan kecil di depan toko “9Dolan”, kami tiba di pabrik gula merah yang dibangun di era pendudukan Jepang, yakni Sintung Sugar Factory. Kami juga mengunjungi seniman ukir kayu Suku Amis, Siki Sufin.

Kisah Siki adalah rasa tanggung jawab dan kekonyolan fakta sejarah.

Sebelumnya, Siki pernah menimba ilmu sesaat dengan pematung penduduk suku adat asli, Rahic Talif. Setelah Siki kembali ke Dulan, ia menekuni kreativitasnya sambil bekerja. Dengan bertemakan bahan pungutan limbah kayu laut, Siki menyalurkan kisah legenda dari Suku Amis.

Karya Siki, apa adanya, sebagian besar tidak diproses lagi. “Saya suka dengan bekas gergaji yang tertinggal di atas kayu”. Konsep karya seni tersebut dapat langsung membekas di mata setiap penonton.

Ketika kembali ke kampung halaman, ia melihat banyak orang tua yang memiliki paras Suku Amis, tetapi mereka berbicara dalam Bahasa Mandarin. Kejanggalan seperti ini membuat Siki bertanya-tanya. Setelah mencari jawaban ke sana ke mari, barulah ia berhasil mengungkit kembali sejarah Takasago Volunteers yang telah terkubur lama. Seiring dengan bergantinya tampuk kekuasaan, penduduk suku adat asli direkrut sebagai penguasa untuk ditempatkan di garis depan medan perang. Namun ironinya, setelah perang berakhir mereka dicampakkan begitu saja. Manusia tidak pernah belajar dari pengalaman sejarah, kisah yang sama juga menimpa veteran senior Taiwan yang berada di dalam pemukiman.

Terlalu sedikit orang yang mengetahui kisah sejarah ini. Oleh karenanya Siki membuat film dokumenter dan membentuk kelompok teater, untuk mengingatkan kembali ingatan lebih banyak orang. Mengutip sajak mitos Suku Amis: bagi anggota suku yang meninggal di negeri asing, dapat meminta sepasang sayap kepada leluhur, yang akan membawa jiwamu kembali pulang. Siki mengukir sepasang sayap di atas limbah kayu laut, agar anggota suku yang meninggal di negeri orang dapat kembali ke rumah mereka.

Seniman mengabdikan seluruh hidupnya, dengan harapan dapat menarik perhatian dan membangkitkan refleksi masyarakat. “Jika memungkinkan, saya ingin membantu mereka membangun sebuah monumen. Agar mereka dapat beristirahat bersama di Dulan”, lanjut Siki.

 

Panorama di Sepanjang Mengayuh Perjalanan

Sambil bersepeda kami melanjutkan perjalanan menuju utara. Kami pergi ke Sungai Mawuku untuk menyaksikan 2 jembatan Donghe yang memiliki perbedaan mencolok, dengan karakter unik masing-masing. Jembatan baru Donghe memiliki warna merah, yang sarat nilai modernitas. Jembatan lama Donghe dibangun pada tahun 1930. Untuk merespons topografi dari 2 medan di tepi sungai, bagian utara jembatan dirancang dengan struktur melengkung, sedangkan bagian selatan jembatan didirikan dengan penopang tiang jembatan. 2 jembatan memiliki keunikan yang menarik nan kontras.

Tidak jauh dari sana, terdapat jalur sepeda “Baonon Bikeway”, yang merupakan jalur lama dari Taiwan Provincial Highway 11. Sekarang tempat ini telah berubah menjadi jalur sepeda. Saat melintasi kawasan ini, para pencinta sepeda dapat menikmati pemandangan pantai yang menawan. 

Meninggalkan Taiwan Provincial Highway 11, kami pun memasuki permukiman Pisirian yang berada di dekat Sanxiantai. Di sini, kami dapat melihat instalasi seni ‘bellwether goat’, yang pembuatannya dipimpin oleh Rahic Talif. Karya seni ini kembali mengingatkan memori masyarakat dengan panorama peternakan kambing.

Perjalanan diteruskan ke Zhongyong Community Changbin Township. Di sini ada sebuah jalan yang memiliki panorama berbeda di setiap musimnya. Jingang Avenue, mempunyai pemandangan menawan, berhias tanaman padi yang berada di kedua sisi jalan dengan warna kehijauan hingga kuning keemasan. Jalan ini mengarah lurus ke Samudera Pasifik, menawarkan nuansa yang berbeda.

 

Sunny BuHouse: Menemukan Jati Diri yang Berbeda

Dari Jingang Avenue kami menanjak. Di sebelah tiang listrik di tepi jalan, kami menemukan berkas-berkas sinar matahari kecil dari pagar rendah. Ide yang cerdik dari wisma “Sunny BuHouse”, sepanjang perjalanan mengumpulkan banyak sinar matahari kecil, dan saat tiba di ujung jalan, kami bertukar pendapat bersama para pemilik.

Wisma “Sunny BuHouse” didirikan oleh tuan rumah laki-laki Zhang Nian-yang, dan perempuan Chen Ci-bu. Wisma ini menjadi tempat pemberhentian, setelah mereka kehilangan pekerjaan di usia paruh baya. Zhang Nian-yang mengingatkan kita akan karakter Kakek Tomozou Sakura, dari tayangan anime Jepang Chibi Maruko-chan. Sedangkan Chen Ci-bu yang sangat bersahabat, menjadikannya seperti sosok kakak perempuan yang tinggal di sebelah rumah.

Setelah bekerja sebagai Pegawai Negeri Sipil (PNS) selama 17 tahun, suatu hari Zhang Nian-yang berpikir “cukup sudah”. Ia mengangkat gagasannya dan mengubah jejak kariernya, dengan bekerja di perusahaan elektronik. Namun dikarenakan lemahnya perekonomian, perusahaan tersebut harus berada dalam posisi yang genting. Delapan tahun kemudian, Zhang Nian-yang resmi menjadi pengangguran di usia paruh bayanya.

Nasib roda kehidupan membawanya pergi ke Changbin. Ia pun membeli tanah dan mendirikan wisma penginapan. Mereka pun mulai berusaha menyelami kehidupan warga setempat.

Setelah menjalankan bisnis wisma ini, pasangan suami istri tersebut memulai “Chang Cheng Project”. “Chang Cheng” mengacu pada Changbin di Taitung dengan rumah lama yang pernah ditinggali sebelumnya di Xindian, yakni Huayuan Xincheng.

Zhang Nian-yang suka menjalin pertemanan, sahabat-sahabatnya pun memiliki talenta yang luar biasa. Keluarga di kawasan pedesaan mempunyai kelemahan ekonomi, sosial dan budaya. Anak-anak sangat sedikit memiliki imajinasi tentang masa depan. Bagaimana jika mengintegrasikan keduanya? Melalui “Chang Cheng Project”, sepasang suami istri tersebut berharap dapat menemani masa pertumbuhan anak-anak, dan  menginspirasi lebih banyak anak di masa mendatang.

Ide seperti ini berhasil menarik perhatian dan partisipasi banyak orang. Atlet ultramarathon, Kevin Lin mengambil inisiatif sendiri untuk menemani anak-anak berlari; Juru Bicara jazz YAMAHA cabang Taiwan, Stacey Wei memindahkan seluruh anggota musik jazz mereka ke Changbin dan menggelar konser musik. Selain itu, masih ada penata rambut kelas dunia dan ahli koreografer yang juga telah berkontribusi untuk Desa Changbin.

Kekuatan spiritual dari “Sunny BuHouse” adalah membuat orang nyaman bagai pulang ke rumah sendiri. Wisma ini memulai dengan sarapan yang dipersiapkan sepenuh hati oleh nyonya rumah. Waktu sarapan biasanya berlangsung 2 hingga 3 jam. Semua orang duduk di meja panjang dan saling berbincang. Meja makan ini penuh dengan kisah-kisah yang diceritakan oleh orang-orang yang bertemu di sini. Zhang Nian-yang mahir mengamati hati setiap orang. Ia akan membiarkan orang lengah dan kemudian mencurahkan unek-unek mereka. Chen Ci-bu selalu menjadi sosok yang dapat menyentuh bagian terlembut dari  hati setiap orang. Tamu-tamu yang datang berlibur sampai dapat menitikkan air mata di sebelah meja.

Setelah pindah ke Changbin selama 10 tahun, Chen Ci-bu menjelaskan bahwa ia merupakan pribadi yang suka menyendiri. Hingga saat ini, ia merasa ‘kesendirian’ merupakan hal yang baik, begitu juga saat berada di tengah keramaian. Sebelumnya, Chen Ci-bu merupakan sosok yang perfeksionis. Saat ini ia sedang belajar untuk dapat bersikap lebih santai dan menerima diri sendiri.

Semenjak kecil Zhang Nian-yang adalah murid berbakat, dengan berbagai pengajaran yang diterapkan kepadanya. Namun demikian, ia masih diselimuti keraguan. Meskipun saat ini hidupnya sudah mapan, namun ia tetap harus ‘sedia payung sebelum hujan’. Hati kecilnya masih bergejolak, apakah ia masih harus bekerja dan menabung lebih banyak uang.

Saat ini, “Sunny BuHouse” beroperasi 5 hari dalam seminggu. Wisma ini tengah berjuang untuk beroperasi 4 hari dalam seminggu. Reservasi kamar yang mencapai 80% sudah merupakan hal yang cukup, demikian ucap pasangan tersebut dengan puas.

Sikap dan suasana hati seperti demikian, sangat cocok dan sejalan dengan roda kehidupan di Pesisir Timur Taiwan.

Artikel yang berkaitan

近期文章

ไทย Tiếng Việt

ปั่นไปบนเส้นทางหลังเขา :

ชมวิวสุดฟินริมทางหลวงหมายเลขไถ 11

บทความ‧เติงฮุ่ยฉุน รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧อัญชัน ทรงพุทธิ์

被中央山脈、海岸山脈、太平洋包圍的花東地區,素來被稱作台灣的「後山」,得天獨厚享受大自然的抱擁。這裡收容來自各方的人,只因為他們找到安身立命的地方,找到心的故鄉。

在台11線上,我們以都蘭為起點,慢遊北上,最終停駐在長濱,一路聆聽在地「原住民」、「新移民」的故事。


เขตพื้นที่ฮัวตง (花東) ซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเกาะไต้หวัน เนื่องจากอยู่ด้านหลังของแนวเทือกเขาตอนกลาง (中央山脈 : จงยังซันม่าย) ที่ทอดเป็นแนวตั้งอยู่กลางเกาะจากเหนือถึงใต้ ทำให้เขตฮัวตงได้รับสมญานามว่า ดินแดน “หลังเขา”  ประกอบกับมีเทือกเขาริมฝั่งทะเลกับมหาสมุทรแปซิฟิกโอบล้อมเอาไว้ ทำให้ดินแดนแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติอันสวยงาม กลายเป็นแหล่งพักพิงของผู้คนจากทั่วทุกสารทิศ พวกเขาค้นพบสถานที่ที่เหมาะแก่การพำนักอาศัย ทำมาหาเลี้ยงชีพ  และเป็นบ้านเกิดของจิตวิญญาณ

เราเริ่มต้นการเดินทางบนทางหลวงหมายเลขไถ 11 จากตำบลตูหลาน มุ่งขึ้นเหนือสู่จุดหมายปลายทางที่ตำบลฉางปิน ตลอดทางได้มีโอกาสรับฟังเรื่องราวของชนพื้นเมือง และเหล่าผู้ย้ายถิ่นฐานใหม่

 

ที่หมู่บ้านตูหลาน (都蘭村) จะพบเห็นชาวต่างชาติจำนวนมากเดินเอ้อระเหยลอยชายอยู่ทั่วไป ตามท้องถนนมีคนแบกกระดานโต้คลื่นเตรียมตัวไปชายหาดเดินผ่านไปมาไม่ขาดระยะ สตูดิโอของศิลปินซุกตัวอยู่ในซอย ชนพื้นเมืองเผ่าอามิสใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติอย่างปรองดอง และนี่คือสิ่งที่ดึงดูดให้คุณจางจิ่งหรู (張景如) ซึ่งมีชื่อภาษาพื้นเมืองว่า Avi เจ้าของแบรนด์สบู่ทำมือ “9 Dulan Soap” ย้ายครอบครัวมาอาศัยอยู่ที่ตูหลาน

 

9 Dulan Soap : สร้างความสุขในวัยเด็กให้ลูก

Avi เล่าว่า “ย้ายมาอยู่ที่ตูหลานเพราะอยากให้ลูกได้เติบโตขึ้นท่ามกลางธรรมชาติ” เธอบอกว่า ที่มีลูกเพราะเป็นคนรักเด็ก แต่เพราะยุ่งอยู่กับหน้าที่การงาน วันธรรมดาต้องเอาลูกไปฝากไว้ที่บ้านพี่เลี้ยงเด็ก ได้ทำหน้าที่พ่อแม่เฉพาะในช่วงวันหยุด

Avi อดถามตัวเองไม่ได้ว่า “นี่คือสิ่งที่เราอยากจะมอบให้แก่ลูกหรือ” ในที่สุดเธอกับสามีคือคุณซุนเหว่ยจื้อ (孫偉智ชื่อภาษาพื้นเมืองว่า Dagula) ตัดสินใจย้ายจากไทเปมาอยู่ที่ตูหลาน ก่อนที่ลูกสาวจะถึงวัยเข้าเรียนในชั้นประถมศึกษา

สองสามีภรรยาจัดเรียงลำดับความสำคัญของชีวิตใหม่ จากเดิมที่ให้ความสำคัญกับการหาเงินเป็นอันดับแรก ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นครอบครัวต้องมาเป็นก่อน Dagula เคยเรียนวิธีทำสบู่กับครูสอนทำสบู่ของบริษัทนำเชา เคมีคัล อินดัสเตรียล จำกัด (Namchow Chemical Industrial Co., Ltd.) และใช้เวลาสองปีในการคิดค้นวิจัยวิธีการทำสบู่ ที่เป็นลิขสิทธิ์ของตนเอง โดยได้ผนวกข้อดีของวิธีทำสบู่แบบกวนเย็น (cold­process, CP) และแบบกวนร้อน (Hot Process Soap, HP) เข้าด้วยกัน แล้วเติมไอเดียของ Avi ที่ต้องการผสมผสานวัฒนธรรมของชนพื้นเมือง โดยใช้สารสกัดจากหมาก ใบยาสูบ และข้าวฟ่าง มาเป็นส่วนผสมของสบู่ จนกลายมาเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์สินค้า ที่พวกเขาให้ชื่อว่า “9 Dulan Soap” ซึ่งสะท้อนเรื่องราวการโยกย้ายครอบครัว มาอยู่ที่ตูหลานของพวกเขานั่นเอง

ในวัฒนธรรมของชนเผ่าอามิส หมาก ใบยาสูบ และข้าวฟ่าง เป็นของศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ติดต่อกับวิญญาณบรรพบุรุษ แต่ปัจจุบันสิ่งเหล่านี้ถูกทำให้แปดเปื้อน ด้วยความที่ต้องการจะเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้คนทั่วไปเกี่ยวกับหมาก บุหรี่และสุรา Dagula จึงส่งสบู่ทำมือของเขาไปตรวจสอบ ผลปรากฏว่า สบู่ทำมือของเขาสามารถย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ เป็นผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หมากกับใบยาสูบมีสรรพคุณช่วยลดแบคทีเรีย ข้าวฟ่างช่วยบำรุงและทำให้ผิวขาวขึ้น แก้ปัญหาด้านผิวพรรณให้แก่ผู้คนจำนวนมาก ผลการตรวจพิสูจน์ดังกล่าวทำให้ทุกครั้งที่แนะนำผลิตภัณฑ์ของตนเองแก่ลูกค้า Avi จะรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง เธอบอกว่า “เพราะใช้วัตถุดิบในท้องถิ่น ทำให้เรามีความมั่นใจยิ่งขึ้น”

ปัจจุบันสิ่งที่ครอบครัวนี้ตั้งใจทำมากที่สุดคือ การใช้ชีวิต Avi กล่าวติดตลกว่า “ความจริงแล้วเราไม่ได้เปิดร้านทำกิจการอย่างจริงจัง” สิ่งสำคัญสำหรับชีวิตในช่วงเวลานี้คือ พาลูกไปโต้คลื่น ปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของชุมชน และศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของชนพื้นเมือง

บนเส้นทางการกลับคืนสู่ถิ่นกำเนิด ได้สร้างสรรค์รูปแบบการใช้ชีวิตแบบใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม Dagula บอกว่า “ผมรู้สึกขอบคุณความล้มเหลวในอดีต เพราะมันเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ผมเกิดความกล้าหาญ”

“ฉันจะชมตัวเองว่า เก่งมาก” Avi กล่าวด้วยความรู้สึกที่ดื่มด่ำและตบท้ายว่า ขอบคุณความกล้าหาญที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิต และความเพียรพยายามของตัวเอง

 

Siki Sufin : ติดปีกเหินเวหา พาคนในเผ่ากลับบ้าน

จากถนนสายเล็กๆ หน้าร้าน 9 Dulan Soap หากค่อยๆ ปล่อยให้จักรยานไถลลงเนินไปเรื่อยๆ จะพบกับโรงงานน้ำตาลซินตง (新東糖廠) ที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน ซึ่งเราได้แวะไปเยี่ยมพบศิลปินนักแกะสลักไม้ชาวอามิสที่ชื่อว่า Siki Sufin

เรื่องราวของ Siki สะท้อนให้เห็นถึงความรับผิดชอบและความเหลวแหลกของประวัติศาสตร์

Siki เคยฝึกเทคนิคการแกะสลักไม้เป็นระยะเวลาสั้นๆ กับ Rahic Talif ศิลปินนักแกะสลักไม้ ซึ่งเป็นชนพื้นเมือง เมื่อเขากลับมาอยู่ที่ตูหลาน ได้หางานทำและใช้เวลาว่างสร้างสรรค์ผลงาน โดยใช้ไม้ลอยทะเลเป็นวัตถุดิบ เพื่อถ่ายทอดตำนานและเทพนิยายของชนเผ่าอามิส

ผลงานการแกะสลักของ Siki จะไม่มีการขัดผิวภายนอกให้เรียบสวย เขาบอกว่า “ผมชอบเหลือร่องรอยของเลื่อยยนต์เอาไว้” เพื่อให้ผู้ชมรับรู้แนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานได้โดยตรง

เมื่อกลับสู่ถิ่นกำเนิด เขาพบว่า ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านบางคน แม้จะมีเค้าโครงหน้าที่คมเข้มตามแบบชาวอามิส แต่กลับพูดภาษาจีนกลาง ซึ่งขัดกับความรู้สึกและทำให้เขางุนงง Siki เที่ยวสอบถามไปทั่ว ซึ่งนำไปสู่การขุดคุ้ยประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวกับวีรกรรมของกลุ่มทหารอาสาสมัคร Takasago ที่ถูกปกปิดไว้เป็นเวลาเนิ่นนาน

ในอดีตเมื่ออำนาจการปกครองไต้หวันถูกเปลี่ยนมือ ผู้กุมอำนาจการปกครองจะเกณฑ์ชนพื้นเมือง ไปสู้รบในสมรภูมิ แต่เมื่อสงครามยุติลง พวกเขากลับถูกทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี มนุษย์ไม่เคยทบทวนประวัติศาสตร์ เรื่องราวทำนองเดียวกันนี้ เกิดขึ้นกับ “ทหารเก่าไต้หวัน” ในหมู่บ้าน

คนที่รู้เรื่องราวประวัติศาสตร์ในช่วงนั้นมีน้อยมาก Siki จึงได้ถ่ายทำเป็นภาพยนตร์สารคดี และจัดตั้งคณะละครเวที  เพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ และจดจำเรื่องราวดังกล่าวมากขึ้น

เขาได้หยิบเอาเทพนิยายของชนเผ่าอามิส ที่กล่าวถึงคนในเผ่าที่ไปเสียชีวิตในต่างแดน สามารถขอให้วิญญาณของบรรพบุรุษมอบปีกให้แก่เขา 1 คู่ เพื่อจะได้พาดวงวิญญาณของตน โบยบินกลับสู่ถิ่นกำเนิด ด้วยเหตุนี้เอง Siki จึงได้นำไม้ลอยทะเลมาแกะสลักเป็นปีกคู่หนึ่ง โดยหวังว่าปีกคู่นี้จะช่วยนำดวงวิญญาณของคนในเผ่า ที่จบชีวิตในต่างแดนกลับสู่บ้านเกิด

ศิลปินทุ่มเทเวลาชั่วชีวิตให้กับการรังสรรค์ผลงาน หวังจะช่วยปลุกจิตสำนึกของผู้คนในสังคม ให้ใส่ใจและทบทวนเรื่องราวที่เคยผิดพลาด Siki บอกว่า “หากมีกำลังเพียงพอ อยากจะช่วยสร้างอนุสรณ์รำลึกถึงคนเหล่านี้ที่แหลมตูหลาน เพื่อให้เป็นที่พำนักร่วมกันของพวกเขา”

 

ทิวทัศน์อันงดงามสองข้างทางที่ปั่นผ่าน

ปั่นต่อไปตามเส้นทางที่มุ่งขึ้นเหนือ เราจะไปชมสะพานตงเหอ ที่พาดข้ามแม่น้ำหม่าอู่คู (馬武窟溪) ณ จุดที่ไหลลงทะเล ซึ่งมี 2 แห่ง เป็นสะพานเก่ากับสะพานใหม่ และต่างมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง สะพานใหม่เป็นสีแดง ให้ความรู้สึกที่มั่นคงแข็งแรงและทันสมัย สะพานเก่าสร้างขึ้นตั้งแต่ปี 1930 เพื่อให้สอดรับกับสภาพภูมิประเทศของสองฝั่งแม่น้ำ ตอม่อด้านเหนือของสะพานถูกออกแบบเป็นรูปครึ่งวงกลม ส่วนด้านใต้ใช้เสาค้ำไว้ ทำให้รูปทรงของสะพานสองด้านต่างกันโดยสิ้นเชิง

เส้นทางจักรยานที่อยู่ในละแวกใกล้ๆ กัน มีชื่อที่ฟังแล้วชวนให้ผู้คนสนใจ นั่นก็คือ “เส้นทางจักรยาน Baonon” เดิมเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงหมายเลขไถ 11 สายเก่า ต่อมาถูกดัดแปลงเป็นเส้นทางจักรยาน ทิวทัศน์ของท้องทะเลที่เคียงข้างนักปั่นตลอดเส้นทาง สวยงามสุดจะพรรณนา

ออกจากทางหลวงหมายเลขไถ 11 เราเปลี่ยนเส้นทางเพื่อมุ่งไปที่หมู่บ้านเป่ยซีหลี่อั้น ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับหาดซานเซียนไถ (三仙台) ได้พบเห็นผลงานศิลปะของ Rahic Talif  ศิลปินนักแกะสลักไม้ ที่นำคนในเผ่ามาร่วมกันสร้างสรรค์งานศิลปะ ที่สะท้อนถึงธรรมเนียมการเลี้ยงแกะของชนเผ่าอามิส

เราเดินทางต่อไปยังชุมชนจงหย่ง (忠勇社區) ในตำบลฉางปิน (長濱) เพื่อชมทิวทัศน์ที่ถนนจินกัง ซึ่งเป็นถนนสายหลักของชุมชนแห่งนี้ ทุ่งนาข้าวสองข้างทางจะแปรเปลี่ยนไปตามฤดูกาล จากสีเขียวขจีค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นสีเหลืองทอง ถนนสายนี้ทอดยาวตรงดิ่งสู่ชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ทำให้สามารถมองเห็นทัศนียภาพที่สวยงามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

 

ค้นพบอีกแง่มุมหนึ่งของตนเองที่ Sunny Buhouse

จากถนนจินกังปั่นขึ้นเนินไป ก็จะได้เห็นดวงอาทิตย์เล็กๆ มากมาย ถูกนำมาประดับประดาอยู่ตามเสาไฟฟ้าและรั้วเตี้ยๆ Sunny Buhouse คือเกสต์เฮาส์ที่ผุดไอเดียให้นักปั่นจักรยานเก็บสะสมดวงอาทิตย์เล็กๆ ตามข้างทาง เมื่อมาถึง Sunny Buhouse ที่ตั้งอยู่สุดถนน ก็จะได้โอกาสร่วมวงเสวนาแลกเปลี่ยนความคิด กับเจ้าของเกสต์เฮาส์แห่งนี้

Sunny Buhouse สร้างขึ้นหลังจากที่คุณจางเนี่ยนหยาง (張念陽) กับภรรยาคือ คุณเฉินฉือปู้ (陳慈佈) ตกงานในช่วงวัยกลางคน คุณจางเนี่ยนหยางหน้าตาคล้ายกับคุณปู่ซากุระ โทโมโซ ในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง หนูน้อยจอมซ่า มารุโกะจัง ส่วนคุณเฉินฉือปู้ มีบุคลิกที่อบอุ่นเป็นกันเอง คล้ายกับเจ๊ข้างบ้าน

คุณจางเนี่ยนหยางรับราชการ 17 ปี อยู่มาวันหนึ่งเขาบอกกับตัวเองว่า “พอแล้ว” จึงตัดสินใจเปลี่ยนอาชีพ ไปทำงานในบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ แต่เนื่องจากเศรษฐกิจไม่ดีส่งผลให้กิจการซบเซา 8 ปีต่อมาคุณจางเนี่ยนหยางจึงกลายเป็นคนว่างงาน ในช่วงวัยกลางคน

ดวงชะตาชักพาชีวิตของเขาให้ก้าวมาหยุดอยู่ที่ตำบลฉางปิน เมืองไถตง ด้วยการซื้อที่ดินสร้างเกสต์เฮ้าส์ และเริ่มปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น

นอกจากเปิดเกสต์เฮาส์แล้ว    สองสามีภรรยายังทำโครงการฉางเฉิง (Chang Cheng Project ) โดยชื่อโครงการฉางเฉิง มาจากคำว่า “ฉางปิน” (長濱) กับคำว่า “ฮัวหยวนซินเฉิง” (花園新城) ซึ่งเป็นชุมชนที่ทั้งสองเคยพำนักอาศัยเป็นเวลายาวนาน ที่นครนิวไทเป

คุณจางเนี่ยนหยางชอบคบค้าสมาคมกับเพื่อนฝูง เพื่อนฝูงแต่ละคนของเขาล้วนมีความสามารถเฉพาะตัวกันทั้งนั้น ขณะที่ครอบครัวในชนบทมักประสบปัญหาขาดแคลน ทั้งด้านเศรษฐกิจ ต้นทุนทางสังคม และวัฒนธรรม เด็กๆ ไม่ค่อยมีเป้าหมายในอนาคต โครงการฉางเฉิงได้นำสองสิ่งนี้มาเชื่อมเข้าหากัน โดยสองสามีภรรยาคู่นี้หวังว่าจะอาศัยประสบการณ์ของเพื่อนๆ มาช่วยเปิดโลกทัศน์ให้แก่เด็กๆ ที่กำลังเติบโต ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาสำคัญของชีวิต กระตุ้นให้เด็กรู้จักวางเป้าหมายชีวิตในวันข้างหน้า

แนวคิดดังกล่าวได้รับการตอบรับจากผู้คนหลากหลายวงการ คุณหลินอี้เจี๋ย (林義傑) นักวิ่งอัลตร้ามาราธอนที่มีชื่อเสียง แสดงความประสงค์ที่จะมาช่วยฝึกการวิ่งให้แก่เด็กๆ  คุณเว่ยกว่างห้าว (魏廣皓) พรีเซ็นเตอร์เครื่องดนตรีทรัมเป็ตของยามาฮ่าในไต้หวัน ขนวงแจ๊สทั้งวงมาเปิดการแสดงที่ฉางปิน นอกจากนี้ยังมีนักออกแบบทรงผม นักออกแบบท่าเต้น และผู้มีชื่อเสียงจากหลายวงการ ต่างก็หลั่งไหลเข้ามาที่ตำบลเล็กๆ แห่งนี้

มนต์เสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของ Sunny Buhouse ก็คือ ทำให้แขกที่มาเยือนรู้สึกราวกับว่า ได้กลับมาถึงบ้านของตัวเอง เริ่มต้นวันใหม่ด้วยอาหารเช้า จากฝีมือของภรรยาเจ้าของเกสต์เฮาส์ ทุกคนนั่งรับประทานร่วมกันบนโต๊ะยาว พลางสนทนาพาทีกัน กว่าจะเสร็จก็มักจะกินเวลานาน 2-3 ชม. โต๊ะยาวตัวนี้จึงกลายเป็นสักขีพยานแห่งเรื่องราวชีวิตของผู้คนจำนวนมาก ที่ได้โคจรมาพบกันที่นี่ 

คุณจางเนี่ยนหยางถนัดเรื่องสังเกตอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่น ทำให้คนรู้สึกไว้วางใจและกล้าเผยความในใจออกมา ส่วนเฉินฉือปู้มักสัมผัสได้ถึงจุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจคน หลายคนตั้งใจมาที่นี่เพื่อพักผ่อน แต่กลับกลายเป็นว่ามานั่งร้องไห้ราวกับเด็กๆ

ตนย้ายมาอยู่ที่ฉางปิน 10 ปีแล้ว เฉินฉือปู้อธิบาย จากเดิมที่เคยชอบใช้ชีวิตตามลำพัง จนเดี๋ยวนี้ก็ยังคิดว่าอยู่คนเดียวสบายดี แต่อยู่กันหลายคนก็ดีเหมือนกัน ในอดีตเป็นพวกนิยมความสมบูรณ์แบบ ปัจจุบันกำลังเรียนรู้การทำให้ตนเองรู้สึกปล่อยวาง และยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่น

คุณจางเนี่ยนหยางเป็นนักเรียนระดับหัวกะทิตั้งแต่เด็ก อยู่ในระเบียบวินัยมาตลอดชีวิต จนถึงวันนี้แม้มีความเป็นอยู่ที่มั่นคง แต่ก็ยังเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับความผันผวนที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตอยู่เสมอ เขามักมีคำถามในใจตลอดเวลาว่า ควรทำงานมากขึ้นอีกนิด เก็บเงินให้ได้เยอะขึ้นอีกหน่อยจะดีกว่าไหม?

ปัจจุบัน Sunny Buhouse หยุดสัปดาห์ละ 2 วัน และกำลังพยายามจะหยุดสัปดาห์ละ 3 วัน และหากมีอัตราการเข้าพักแค่ 80 % ก็เป็นที่น่าพอใจแล้ว สองสามีภรรยากล่าวด้วยความรู้สึกพอเพียง

ทัศนคติเช่นนี้ ความรู้สึกแบบนี้ เข้ากันได้ดีกับวิถีชีวิตของผู้คนในแถบชายฝั่งตะวันออกของไต้หวัน และเป็นความบังเอิญที่สุดแสนจะลงตัวจริงๆ

Du ngoạn quanh Hậu Sơn bằng xe đạp

Dạo chơi ngắm cảnh tuyến Tỉnh lộ số 11

Bài viết‧Cathy Teng Ảnh‧Chuang Kung-ju Biên dịch‧Thúy Anh

被中央山脈、海岸山脈、太平洋包圍的花東地區,素來被稱作台灣的「後山」,得天獨厚享受大自然的抱擁。這裡收容來自各方的人,只因為他們找到安身立命的地方,找到心的故鄉。

在台11線上,我們以都蘭為起點,慢遊北上,最終停駐在長濱,一路聆聽在地「原住民」、「新移民」的故事。


Khu vực Hoa Đông được bao bọc bởi dãy núi Trung Ương, dãy núi ven biển và Thái Bình Dương, thường được gọi với cái tên là “Hậu Sơn (Houshan)” của Đài Loan, nằm trong vòng tay ưu ái của thiên nhiên. Nơi đây là nhà của những người đến từ khắp mọi nơi, chỉ bởi tại đây, họ đã tìm được nơi chốn để ổn định cuộc sống, tìm thấy được quê hương của trái tim mình.

Chúng tôi xuất phát từ Dulan, một xã của huyện Đài Đông, đi dọc theo tuyến Tỉnh lộ số 11 về hướng Bắc, cuối cùng dừng chân tại Changbin, vừa đi vừa lắng nghe những câu chuyện của “người dân tộc nguyên trú” và “tân di dân” tại địa phương.

 

Đến Dulan, thỉnh thoảng bạn sẽ nhìn thấy những người cầm theo ván lướt sóng đang chuẩn bị ra biển, những studio nghệ thuật nằm trong các ngõ hẻm và cả cuộc sống gần gũi với thiên nhiên của cộng đồng người dân tộc Amis. Đây chính là nguyên nhân khiến cho cả gia đình chủ nhân của Zu Du Lan (9 Dulan Soap) - Zhang Jing-ru (Trương Cảnh Như), tên theo tiếng dân tộc nguyên trú là Avi - cùng dọn đến Dulan sinh sống.

 

9 Dulan Soap: Cho con những ngày thơ ấu được vui chơi thỏa thích

Avi nói: “Nguyên nhân chủ yếu của việc di cư là muốn cho con cái được lớn lên trong môi trường thiên nhiên”. Ban đầu do thích trẻ con nên mới quyết định sinh con, nhưng công việc bận rộn khiến cho vợ chồng cô trở thành “bố mẹ ngày cuối tuần”, còn ngày thường thì phải gửi con đến nhà bảo mẫu.

Avi tự hỏi bản thân rằng “Đây chính là điều mà mình muốn mang đến cho con hay sao?”. Vì thế nhân lúc trước khi con gái vào tiểu học, Avi cùng với chồng là Sun Wei-zhi (Tôn Vỹ Trí), tên theo tiếng dân tộc nguyên trú là Dagula, đã rời khỏi Đài Bắc và dọn đến Dulan.

Hai vợ chồng đã sắp xếp lại thứ tự ưu tiên trong cuộc sống của mình, trước đây việc quan trọng nhất là kiếm tiền nhưng bây giờ gia đình mới là vị trí số 1. Dagula từng theo học cách làm xà phòng thủ công với thợ của Công ty hóa chất Namchow, sau đó lại bỏ ra thêm hai năm để kết hợp ưu điểm giữa phương pháp làm xà phòng lạnh và nóng, tạo ra công thức làm xà phòng của riêng mình. Avi cũng đóng góp ý tưởng rằng nên kết hợp với văn hóa của người dân tộc nguyên trú, thêm chiết xuất của quả cau, cây thuốc lá, kê vàng vào trong xà phòng để tạo ra những sản phẩm đặc sắc của riêng mình. Họ đặt tên cho thương hiệu là Zu Du Lan (Túc Độ Lan), ý là cả gia đình cùng di cư đến Dulan.

Trong văn hóa của người dân tộc Amis, trầu cau, cây thuốc lá và kê vàng là những nông phẩm thiêng liêng mang ý nghĩa liên kết với tổ tiên của họ nhưng trong xã hội ngày nay, những biểu tượng này lại bị bôi xấu đi rất nhiều. Để có thể xóa bỏ những ấn tượng xấu của xã hội về trầu cau, thuốc lá và rượu, Dagula đã đưa sản phẩm xà phòng thủ công đi kiểm nghiệm và kết quả cho thấy những miếng xà phòng thủ công này có thể phân giải và bị hấp thu vào trong đất, là những sản phẩm thân thiện với môi trường. Ngoài ra, quả cau và cây thuốc lá có tác dụng diệt khuẩn, còn kê vàng thì có thể dưỡng ẩm và làm trắng da, giải quyết vấn đề về da cho rất nhiều người. Những bằng chứng khoa học này giúp cho Avi cảm thấy rất tự hào khi giới thiệu về sản phẩm của mình cho khách hàng, cô nói: “Bởi vì chúng tôi sử dụng những nguyên liệu của địa phương nên càng tự tin hơn”.

Đến nay, việc mà cả gia đình nghiêm túc thực hiện nhất chính là “sống”. Avi cười nói rằng “Thật ra chúng tôi kinh doanh không nghiêm túc cho lắm!”. Dẫn con đi lướt sóng, hòa nhập vào cộng đồng, tìm hiểu về cuộc sống của người dân tộc nguyên trú, đây mới là những việc quan trọng nhất trong giai đoạn hiện tại.

Một chuyến hành trình về quê đã tạo nên những cảnh sắc khác biệt cho cuộc đời, anh Dagula nói: “Tôi biết ơn những khó khăn trong quá khứ, chúng là chìa khóa để tôi tìm thấy dũng khí của mình”. Còn Avi thì bày tỏ: “Tôi luôn tự khen bản thân mình rằng, làm tốt lắm!”. Cô cảm ơn bản thân trong quá khứ vì đã có can đảm để thay đổi và đã luôn nỗ lực hết sức mình.

 

Siki Sufin: Đưa người dân tộc nguyên trú về nhà bằng đôi cánh

Từ Zu Du Lan, chúng tôi tiếp tục di chuyển dọc con đường mòn nhỏ và gặp được một nhà máy chế biến đường đen được xây dựng từ thời kỳ quân Nhật chiếm đóng Đài Loan - Nhà máy đường Sintung (Tân Đông), chúng tôi đến thăm nghệ nhân điêu khắc người dân tộc Amis - Siki Sufin.

Câu chuyện của Siki là câu chuyện kể về trách nhiệm và sự trớ trêu của lịch sử.

Siki từng học nghề với nhà điêu khắc bản địa Rahic Talif trong khoảng thời gian ngắn, sau khi trở về Dulan, anh vừa làm thêm vừa sáng tác những tác phẩm nói về thần thoại của người Amis bằng gỗ trôi dạt. Các tác phẩm điêu khắc của Siki thường không được xử lý phần bề mặt, bởi vì “Tôi thích những dấu tích mà cưa xích để lại trên thân gỗ”, để cho khái niệm của tác phẩm trực tiếp đi vào trong nhận thức của người xem.

Về đến quê nhà, Siki phát hiện ra rằng, những người già trong bộ lạc mặc dù mang đường nét gương mặt đặc trưng của người Amis nhưng lại nói sõi tiếng Quan Thoại và anh cảm thấy khó hiểu trước sự phi lý này. Anh đi hỏi khắp nơi và cuối cùng được biết về giai đoạn lịch sử đã bị lãng quên của “Lính tình nguyện Takasago”, đơn vị lính thuộc địa của Nhật trong Thế chiến thứ hai. Cùng với sự thay đổi của chính quyền, người dân tộc nguyên trú bị buộc phải ra chiến đấu ở tiền tuyến nhưng sau khi chiến tranh kết thúc thì những người lính này lại bị bỏ rơi. Mọi người chưa bao giờ biết phản tỉnh từ những bài học lịch sử, bởi vì câu chuyện tương tự cũng đã xảy ra với những “Cựu chiến binh Đài Loan” trong bộ lạc của Siki.

Những người biết về giai đoạn lịch sử này quá ít, vì thế Siki đã chọn cách quay phim tài liệu và thành lập đoàn kịch để cho nhiều người nhớ tới việc này hơn. Thần thoại dân tộc Amis kể rằng, những người Amis ra đi ở xứ người có thể cầu xin tổ tiên một đôi cánh, để đôi cánh ấy dẫn dắt linh hồn của họ trở về nhà. Siki đã mượn câu chuyện thần thoại này, điêu khắc một đôi cánh bằng gỗ trôi dạt, hy vọng những người tộc Amis đã hy sinh ở xứ người có thể theo đôi cánh ấy tìm thấy đường về nhà.

Bằng cả tấm lòng của mình, người nghệ sĩ hy vọng có thể khơi dậy sự chú ý và phản tỉnh của xã hội. Siki nói: “Nếu có khả năng thì sẽ xây cho họ một bia tưởng niệm ở Mũi Dulan để họ có được một nơi yên nghỉ và ở bên nhau.”

 

Phong cảnh tuyệt đẹp ở hai bên đường xe đạp

Tiếp tục đạp xe về hướng Bắc, chúng tôi đến được nơi có hai cây cầu Donghe (Đông Hà) cũ và mới bắc ngang qua cửa sông Mawuku. Cây cầu mới được sơn màu đỏ, mang đậm phong cách hiện đại. Còn cây cầu cũ được xây dựng vào năm 1930, do sự khác biệt về địa hình giữa hai bờ sông nên chân cầu ở đoạn phía Bắc được thiết kế theo kiểu vòm cung, còn đoạn phía Nam được xây dựng trên những cột trụ, nhìn từ xa hai bên cầu tạo nên hình ảnh tương phản rất thú vị.

Ở gần đó còn có một con đường xe đạp với cái tên rất thú vị là “Đường xe đạp Baonon”. Trước đây con đường này vốn là đường Tỉnh lộ số 11 cũ, nay được quy hoạch lại thành đường dành cho xe đạp, dọc đường lúc nào cũng có thể nhìn thấy cảnh biển xinh đẹp đến mê hồn.

Rời khỏi Tỉnh lộ số 11, chúng tôi rẽ vào Bộ lạc Pisirian ở gần Sanxiantai (Tam Tiên Đài), tại đây có thể thấy được tác phẩm nghệ thuật sắp đặt “Cừu đầu đàn” do Rahic Talif và người dân tộc Amis sáng tác, tái hiện cảnh tượng chăn dê của dân tộc nguyên trú năm xưa.

Tiếp theo, chúng tôi đi đến khu dân cư Zhongyong (Trung Dũng) ở Changbin, tại đây có một con đường lớn tên là Đại lộ Jingang. Ruộng lúa ở hai bên dần thay màu áo từ xanh lá sang vàng óng theo sự thay đổi của bốn mùa, ở giữa là con đường thẳng tắp dẫn ra Thái Bình Dương khiến cho cảnh sắc tuyệt đẹp của đại lộ này như kéo dài bất tận.

 

Đến Sunny BuHouse: Gặp gỡ mặt khác của bản thân

Từ Đại lộ Jingang tiếp tục lên dốc, có thể thấy được những hình mặt trời nhỏ trên cột điện hoặc hàng rào ở hai bên đường. Đây chính là ý tưởng độc đáo của homestay “Sunny BuHouse”, chỉ cần bạn thu thập đủ số hình ảnh mặt trời nhỏ này, khi đến cuối đường, bạn sẽ có thể đổi lấy một buổi trò chuyện với chủ homestay, buổi trò chuyện này có thể sẽ làm thay đổi cách nhìn của bạn về cuộc sống.

Homestay Sunny BuHouse là một khoảng trời mới của cặp vợ chồng thất nghiệp ở tuổi trung niên ông Zhang Nianyang (Trương Niệm Dương) và bà Chen Cibu (Trần Từ Bố). Ngoại hình của ông Zhang Nianyang trông rất giống với nhân vật ông nội Tomozou trong bộ truyện tranh Nhật Bản Maruko, còn nữ chủ nhân bà Chen Cibu thì thân thiện như một người chị hàng xóm.

Làm công chức suốt 17 năm, một ngày nọ ông Zhang Nianyang chợt nghĩ rằng “đủ rồi”, và bắt đầu có ý muốn đổi nghề. Ông chuyển sang làm việc tại một công ty điện tử nhưng do gặp phải những bất ổn về kinh tế, công ty của ông đứng trước bờ vực sụp đổ, tám năm sau, ông Zhang Nianyang chính thức thất nghiệp ở tuổi trung niên.

Cuộc đời hai vợ chồng vì cơ duyên nên đã dừng chân tại Changbin, Đài Đông, mua đất và xây homestay, bắt đầu hòa nhập vào đời sống của người dân địa phương. Ngoài kinh doanh homestay, hai vợ chồng còn tổ chức “Kế hoạch Chang Cheng”. Chang là chỉ Changbin, còn Cheng thì là chỉ Huayuan Xincheng ở Xindian (Tân Điếm, thành phố Tân Bắc), nơi mà hai ông bà đã ở trong suốt một thời gian dài.

Ông Zhang Nianyang thích kết giao bạn bè và bạn bè ông cũng đều là những người tài giỏi. Cuộc sống ở nơi làng quê hẻo lánh thiếu thốn nguồn lực về kinh tế, văn hóa và xã hội, khiến cho con trẻ thiếu tầm nhìn về tương lai. Nếu kết nối những người bạn của ông với những đứa trẻ ở Changbin thì sẽ thế nào? Với Kế hoạch Chang Cheng, hai vợ chồng ông Chang Nianyang hy vọng có thể đi cùng những đứa trẻ này trên đoạn đường trưởng thành vô cùng quan trọng của chúng, khơi dậy trong chúng những triển vọng mới trong tương lai.

Suy nghĩ này đã thu hút rất nhiều người hưởng ứng, trong đó có những nhân vật như vận động viên siêu marathon Kevin Lin đã chủ động đến chạy bộ cùng với các em nhỏ, người đại diện kèn trumpet của thương hiệu Yamaha tại Đài Loan Stacey Wei thì đưa hẳn một ban nhạc Jazz đến Changbin để tổ chức biểu diễn âm nhạc. Ngoài ra còn có nhà tạo mẫu tóc đẳng cấp thế giới và các biên đạo nổi tiếng cũng đều xuất hiện tại thị trấn Changbin này.

Một điểm thu hút khác của Sunny BuHouse chính là cảm giác tự do tự tại như đang ở nhà mà homestay này mang lại. Một ngày ở Sunny BuHouse được mở đầu bằng bữa ăn sáng thơm ngon do nữ chủ nhân Chen Cibu chuẩn bị. Bữa ăn sáng thường kéo dài từ hai đến ba tiếng đồng hồ, mọi người cùng ngồi vào bàn, vừa ăn vừa trò chuyện. Chiếc bàn dài này là nơi đầy ắp những câu chuyện của những mảnh đời vô tình gặp nhau tại đây. Ông Zhang Nianyang là người rất biết cách quan sát nội tâm của người khác, dễ dàng khiến cho đối phương cởi bỏ sự phòng bị trong lòng và trút nỗi niềm tâm sự với ông. Còn bà Chen Cibu thì luôn có thể chạm đến sự yếu đuối trong trái tim con người, rất nhiều người đến đây để du lịch nghỉ dưỡng nhưng lại khóc như mưa bên cạnh chiếc bàn dài này.

Di cư đến sống ở Changbin suốt 10 năm, bà Chen Cibu giải thích rằng, bản thân vốn thích ở một mình, đến nay thì cảm thấy một mình cũng tốt, mà rất nhiều người thì cũng không tệ. Trước đây bà luôn là một người theo chủ nghĩa hoàn hảo, nhưng bây giờ bà đã học cách thả lỏng và đón nhận bản thân mình.

Ông Zhang Nianyang thì từ nhỏ đã là một học sinh ưu tú, thường bị gò bó bởi những quy tắc trong cuộc sống, đến nay ông vẫn đang còn do dự nhiều điều, ví dụ như cuộc sống đã ổn định nhưng ông vẫn luôn muốn tính toán trước cho tương lai, ông luôn đắn đo rằng liệu bản thân mình có nên làm việc nhiều hơn để dành thêm tiền hay không?

Hiện tại Sunny BuHouse nghỉ hai ngày trong một tuần và họ cũng đang cố gắng để có thể nghỉ ba ngày trong một tuần, còn số khách trọ thì chỉ cần khoảng 80% là đủ. Hai vợ chồng nói với vẻ mãn nguyện.

Thái độ và cách suy nghĩ này của hai vợ chồng vừa hay lại khá thích hợp với cuộc sống ở bờ biển phía Đông Đài Loan.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!