Fenglin Hualien Gaya Hidup Lamban

:::

2016 / 10月

Artikel‧Cathy Teng Gambar‧Chuang Kung-ju


「慢城運動」注重的是一種生活態度,是對全球化的反動。不只是「慢」,慢城公約與指標中提到重視在地特色、友善環境、推行健康的飲食方式等,都是慢城運動的精髓。2014年,花蓮鳳林向國際慢城組織義大利奧維托總部提出申請,成為台灣第一個獲得慢城認證的城市。


Empunya kacang tanah merek "Good Eats", Chung Soon-long setiap subuh menjelang pagi hari turun ke ladang mengerjakan aktivitas sehari-hari mencabut rumput, lalu menyangrai kacang tanah, sorenya sebelum makan malam, ia menyempatkan diri berjalan-jalan santai sambil membawa kameranya untuk berburu.

Chen Keng-yan pemilik "Perkebunan organik Yan Tou," setiap pagi hari sekitar pukul 5 pagi sudah bangun, turun ke ladang dan bekerja hingga pukul 9, kemudian kembali ke rumah untuk mandi dan istirahat sejenak, mengaktifkan komputernya melalui internet mencari informasi seputar perkebunan organik. Setelah itu, pukul 3 sore hari ia kembali bekerja di ladang. Jika dibandingkan dengan kehidupan di waktu mengajar di universitas, "Saya lebih menyukai kehidupan saat ini.”, ujarnya.

Pagi hari waktu menunjuk pukul 6 lebih, di sepanjang jalan Guangfu tampak sederatan bibi-bibi dan pakde-pakde tua, di hadapan mereka berjejeran beberapa ikat sayur-mayur. Sayuran tersebut adalah hasil kebun sendiri yang berlebihan, mutunya dijamin aman dan tak perlu diragukan lagi, mereka saling berbagi dengan tetangga. Kehidupan mereka penuh dengan kekeluargaan, ada kalanya saling barter barang dagangan, sayur bok choy hasil tanamnya ditukar dengan sayur kailan milik tetangga. Kira-kira pukul 8:30, setelah sayuran terjual habis, mereka pun meringkasi semua barangnya, beranjak ke toko sebelah membeli daging untuk masak dirumah.

Inilah kehidupan sehari-hari warga kecamatan Fenglin. Meski aktivitas dan pekerjaannya berbeda, namun kesamaannya adalah sanubari hati yang bebas.

Yang patut diperhatikan untuk "Gerakan slow city” atau "gerakan kota lamban" adalah gaya hidup. Tidak hanya "lamban," standarisasi dan konvensi kota lamban mengangkat pentingnya karakteristik dan kearifan lokal, mempromosikan makanan minuman yang sehat, kesadaran warga membangun kota lamban, semua ini merupakan semangat dari gerakan kota lamban. 

April 2014, kecamatan Fenglin kabupaten Hualien mengajukan diri untuk menjadi anggota gerakan kota lamban melalui Organisasi Internasional Cittaslow yang bermarkas di Orvieto, Italia. Satu bulan kemudian yaitu bulan Mei di tahun yang sama, kecamatan yang terletak di Lembah Huatung, pesisir pantai Taiwan Timur ini dinobatkan sebagai kota lamban internasional dan menjadi kota lamban pertama di Taiwan. Suatu kehormatan yang diperoleh tanpa unsur kesengajaan dan penataan ulang, yang ada hanya kehidupan yang menyenangkan, menonjolkan kearifan lokal. Direktur Asosiasi Sejarah dan Kebudayaan Kecamatan Fenglin, Liu Qing-sung mengumpamakannya “Aliran terbentuk oleh karena ada air yang mengalir”, artinya jika kriteria telah dipenuhi maka segalanya akan berjalan dengan lancar.

Ketertinggalan Melawan Arus Pembangunan

Ketua Pengurus Asosiasi Pengembangan Komunitas Desa Beilinsan, Lee Mei-ling sembari tersenyum mengatakan, "Satu hal yang terjadi pada kecamatan Fenglin adalah ‘tertinggal.’ Dikarenakan ketertinggalannya tidak dapat menyeimbangi langkah kemajuan perekonomian Taiwan di masa tahun 1960-1970an, menyebabkan kecamatan Fenglin berkesempatan untuk mengambil cara lain. Tidak menuntut pembangunan pabrik, perluasan jalan maupun prasarana lainnya, melainkan tetap mempertahankan pola kualitas kehidupan kecamatan yang dijadikan sebagai suatu kebanggaan tersendiri.

Seiring dengan waktu berjalan selama 30-40 tahun, lokasi ini masih mempertahankan bentuk kehidupan semula. Rumah kediaman mungkin sudah direnovasi dengan bahan materi semen, akan tetapi ibu pemilik rumah masih tetap melakukan kebiasaan mencuci baju di depan pintu rumah, membelah kayu bakar, menyalakan api dan menimba air. Dua per tiga rumah tangga disini memiliki "Dàzào" (kompor tradisional besar terbuat dari batu bata). Kompor tradisional ini tidak setiap hari digunakan, kecuali menjelang hari perayaan dipakai untuk membuat kue lobak atau kue lain baru dikeluarkan. Disesuaikan dengan musim, setiap keluarga akan menjemur lobak kering, pare, kacang tanah, kacang kedelai, kacang tunggak dan lainnya di depan halaman rumahnya, menjadi suatu pemandangan yang kental dengan tradisi suku Hakka.

Populasi suku Hakka di kecamatan Fenglin hampir mencapai 60%. Pola kehidupan suku Hakka adalah memanfaatkan segala sesuatu dengan sebaik-baiknya, seperti di hari cerah turun bekerja di ladang sementara cuaca hujan membiasakan diri menimba ilmu, metode pengawetan makanan, tidak menyia-nyiakan semua hal, karakteristik ini sangat selaras dengan gaya hidup kota lamban. Liu Qing-sung memberi contoh dan mengatakan, jika Anda berada di Fenglin melihat di depan rumah ada yang menjemur kacang tanah, sebenarnya sebagian besar bukan hasil kebun sendiri, melainkan sisa-sisa yang jatuh dari mesin panen. Pemilik kebun dengan senang hati berbagi hasil kebun, penduduk setempat juga tidak menyia-nyiakan sumber yang ada, membuktikan sikap warga suku Hakka tidak boros, selalu berpegang tradisi hidup hemat.

Kebersamaan Kekuatan Lokal

Reputasi kecamatan Fenglin yang dikenal sebagai "Kampung halamannya kepala sekolah" memiliki nuansa peradaban manusia terbaik di tengah lembah Huatung. Selama bertahun-tahun, berkat upaya dari setiap petugas dan asosiasi pengembangan komunitas maka secara perlahan-lahan menetaskan perilaku kota lamban. Sekelompok orang ini menjunjung tinggi semangat pepatah bahasa Hakka yang menyebutkan "Tidak perlu berpikir panjang, teruslah bekerja," sebagai sumber pemberi kekuatan untuk mempertahankan sejarah dan mengembangkan kecamatan Fenglin.

Setelah pensiun dari jabatan pegawai negeri, Liu Qing-sung menjadi relawan untuk "Asosiasi Pengembangan Komunitas Sejarah dan Budaya Fenglin" dan "Lokakarya mewarnai kain." Ia memanfaatkan tempat ini mengajukan permohonan kepada Kementerian Ketenagakerjaan untuk menyelenggarakan program pembinaan pelatihan tenaga kerja, menawarkan kesempatan kerja secara lokal, dan di masa mendatang akan mengembangkannya menjadi Usaha Mikro.

Ia juga memiliki laman khusus di media sosial Facebook "Sejarah dan Budaya Fenglin," ia menceritakan kisah-kisah lokal tentang Fenglin. Hingga saat ini lebih dari 50.000 kata telah terkumpulkan. Lewat karya tulisnya, kita dapat merasakan betapa besarnya cinta dari paman berjenggot dan sering bertopi bisbol ini terhadap Fenglin.

Lee Mei-ling menuntut ilmu di Hualien kemudian menikah dan kehidupannya mengakar di sana sebagai menantu kecamatan Fenglin. Ia sangat antusias dengan pekerjaan sejarah dan sastra setempat, dimulai dengan melestarikan sumber budaya, aktif membantu perawatan kepada orang lansia hingga aktivitas mendampingi generasi muda. Selama puluhan tahun ia menggeluti bidang ini, bersama dengan komunitas setempat membangun rasa kepercayaan yang kental, bahkan ketika ia menggelar parade kostum hantu di Bulan Festival Hantu (Penanggalan imlek bulan 7), ternyata tidak ada satupun orang tua yang melarangnya.

Mitra kerja Fenglin setempat selalu memberikan dukungan satu sama lain. Lokasi yang patut dikunjungi saat datang ke Fenglin adalah Museum Budaya Hakka dan The Principal's Dream Workshop yang merekrut hampir ratusan relawan, sebagian besar adalah pensiunan kepala sekolah. Relawan lainnya adalah ketua pengurus Asosiasi Pengembangan Pariwisata Fenglin Chen Wei-chen.

"Setelah kecamatan Fenglin dinobatkan sebagai kota lamban, perubahan terbesar adalah kesadaran warga lokal semakin meningkat", ujar Chang Pei-yu yang mewakili kecamatan Fenglin menerima sertifikasi kota lamban dalam rapat internasional tahunan di Nederland, Belanda.

Dengan adanya perubahan ini membuat Liu Qing-sung dan Lee Mei-ling semakin mudah mempromosikan lokakarya setempat yang berkesinambungan. Semua masyarakat mulai merasakan kehidupan "perekonomian lamban" di kecamatan Fenglin. Pola kehidupan yang datar, tidak makmur namun tetap mempertahankan kualitas hidup, mendapat persetujuan dan menjadi kebanggaan bagi masyarakat Fenglin. Generasi muda usai merantau kemudian pulang kampung dapat menjalani kehidupan yang stabil. "Hal paling berharga adalah setelah mendapat sertifikasi sebagai kota lamban terdapat perubahan nilai hidup," ujar Lee Mei-ling.  

Keindahan dan Ratapan Fenglin

Untuk merawat orang tuanya, Xu Ming-tang kembali ke kampung halaman dan membangun rumah pertanian Niaoju. Ia juga bergabung dengan program lokal yang disebut dengan "Revolusi Melati Lokal" dan "Angoo Me", di mana sebanyak 100 rumah tangga menyokong satu petani, mengadopsi metode pertanian alamiah yang ramah lingkungan, bersama-sama menanggulangi resiko yang dialami dan juga saling berbagi hasil panen.

Xu Ming-tang berupaya keras menggalakkan pembinaan metode pertanian yang ramah lingkungan kepada masyarakat. Ia menggunakan metode dekontaminasi tanah dengan mengadopsi tanah yang ditanami dengan Bunga Matahari, membiarkan tanaman tersebut menyerap unsur logam berat dalam tanah, juga memanfaatkan keindahannya dan konsep ramah lingkungan, menggelar kegiatan mengajak masyarakat mencabut bunga. Menjelang setiap musim panen padi, diadakan kegiatan potong padi mengajak putra-putri masyarakat kota agar dapat merasakan suka-duka bekerja di sawah.

Xie Yi, yang lahir pada tahun 1982, sebelumnya menerima proyek outsourcing dari perusahaan TSMC di kawasan Barat Taiwan. Oleh karena tidak tega melihat kesusahan ayah dan ketidakpuasannya terhadap eksploitasi dari pihak perantara, ia bertekad pulang kampung halaman. Ia mengurus fanpage facebook "Hsiehsmallfarmer," melalui kurir menyalurkan produk pertanian sendiri, juga mengundang tetangga petani kecil dengan produk unggulan mereka bergabung untuk menambah jenis produk pertanian yang dijual, tujuannya ingin berbagi produk yang bermutu.

Pensiunan tentara Pan Zhi-ming menyukai Fenglin yang memiliki kekayaan alam, bersama istrinya Xu Ya-xiang pindah dan menetap di Hualien menjalankan bisnis penginapan penduduk. Xu Ya-xiang merupakan keturunan suku Hakka, memanfaatkan bahan makanan hasil kebun sendiri, membuat minuman soda rasa Bunga Rosela, fermentasi tahu, memetik daun mint, daun lemon verbena, Herba Stevia dimasukkan ke dalam minuman sebagai penyedap aroma, secara perlahan-lahan menikmati makanan pola hidup lamban mengikuti kemauan hati sanubari.

Chung Soon-lung bersama istri Helen Liang Yu-lun, berkeinginan meneruskan dan membagikan aroma kekhasan warisan keluarga. Mereka pulang ke kampung halaman untuk belajar dari ibunda cara menyangrai kacang tanah, kemudian menjalankan bisnis kreatif produk kacang "Good Eats."

Ketika Taiwan bergabung dalam Organisasi Perdagangan Dunia (WTO), pemerintah menyerukan masa istirahat lahan pertanian. Pada saat itu usaha yang dijalani oleh keluarga Chung mendapat pukulan yang besar karena bisnisnya adalah reparasi mesin pertanian. Sampai sekarang di depan pintu toko usaha masih terdapat tumpukan peralatan mesin pertanian, seolah-olah detak waktu berhenti disana.

Memasuki toko "Good Eats," pemiliknya akan mengundang Anda duduk mengitari meja kayu besar, menuangkan segelas susu kacang kedelai buatan sendiri, tanpa harus tergesa-gesa melakukan transaksi, melainkan asyik bergaul dan ngobrol layaknya seorang teman.

Profesor matematika yang dilahirkan tahun 1978 Chen Keng-yan, setelah ibunda meninggal dunia karena sakit keras memutuskan untuk mengundurkan diri dari profesi mengajar di fakultas. Ia kemudian membeli tanah, beralih profesi bercocok tanam organik di kecamatan Fenglin, setelah mengajukan ijin lalu mulai mengerjakan cocok tanam organik. Masa persiapan tanah pertanian memerlukan waktu yang lama, pernah saat  memisahkan batu kerikil ia ditertawai dan diejek sebagai "A dai, Genthau A" (bahasa Hokkien, artinya: bodoh) tapi ia malah mengadopsi ejekan itu sebagai nama ladangnya "perkebunan organik Genthau A," nada pelafalan homofon.

Pemilik Restoran "Flfood" Wang Yi-ming beserta istri You Xiu-qi tidak berkutik dengan biaya sewa toko di kawasan utara Taiwan yang terus melambung sehingga memilih pulang ke kampung halaman membuka restoran di rumah sanheyuan (model rumah tradional di Taiwan, pekarangan yang dikelilingi oleh 3 bangunan kecil) peninggalan keluarga. Restoran tanpa menu masakan  ini menyajikan makanan berbahan lokal, nasi ditetesi minyak babi dan telur dadar tiga warna menyajikan harumnya aroma dan kelezatan masakan desa.

"Es krim Sanli" di kecamatan Fenglin sudah berusia 25 tahun. Awalnya, karena melihat kualitas air di Fenglin yang sangat baik maka ibunda Pan Zhen-fang memutuskan  untuk berjualan es di Fenglin. Pan Zhen-fang  juga berharap anak-anaknya bisa tumbuh dewasa di desa, sehingga ia memutuskan pulang kampung untuk meneruskan usaha keluarganya. Suami Pan Zhen-fang, Lin Gong-hong kurang lebih satu tahun yang lalu setelah pensiun juga kembali ke Fenglin berkumpul kembali bersama istri dan anak. Sebagai penduduk baru, Lin Gong-hong mengungkapkan kekhawatiran  karena ia mengamati semakin banyak warga Fenglin keluar merantau, jumlah tenaga kerja semakin tidak cukup dan sumber daya alam terbatas bisa meredupkan keindahan kecamatan ini dari hari ke hari.

Menggores Memori

Masih ingatkah dengan kenangan saat bermain di atas lumpur atau pengalaman permainan menangkap hantu? Untuk menarik minta pulang kampung para generasi muda, pekerja lokal mulai mencari berbagai cara.

Suatu perlombaan olah raga yang bertajuk "Menemukan Ladang" diselenggarakan pada awal musim panas. Petani lokal meminjamkan satu petak sawah basah yang ditata ulang menjadi lapangan olah raga. Buah semangka yang disuplai petani dijadikan sebagai bola rugby, di tengah sawah berbaris deretan tembok manusia, buah semangka yang masih hijau dilempar bersamaan dengan peserta yang lari kesana-kemari, tentu berlari diatas sawah adalah tidak mudah, mudah tersungkur hingga tubuh penuh dengan lumpur. Masih ada permainan tarik tambang, memijakkan kaki dalam tanah lumpur saling tarik menarik hingga suara pluit dibunyikan.

Kegiatan "Menemukan Ladang" telah digelar tiga periode, yang unik adalah tanpa ada panitia penyelenggara, dukungan dana sponsor atau instansi pemerintahan, tanpa iklan, hanya disebarkan lewat internet, ternyata mampu  menarik perhatian sekitar seribu peserta.

Ibu warga setempat menuturkan, "Anak mana yang pernah menginjak tanah berlumpur, akan sayang kepada tanah kelahirannya, di masa mendatang akan kembali ke kampung halamannya." Ini menjadi salah satu tujuan Lee Mei-ling menggelar kegiatan ini, membiarkan anak-anak bergulat dalam lumpur tanpa mempermasalahkan wajah yang dipenuhi dengan noda lumpur. Melalui kegiatan olah raga ini, mereka akan ingat dengan kehangatan tanah, teringat dengan cuaca panas penuh memori canda tawa, kelak nanti menjadi bibit generasi muda yang akan kembali ke kampung halaman.

Selain itu masih ada kegiatan lain bertajuk "Terjebak di pabrik tembakau, Festival Parade Hantu" yang digelar seiring menyambut tibanya festival bulan hantu yang diperingati setiap bulan 7 penanggalan imlek. Setelah foto seorang asisten yang menyamar sebagai tokoh hantu wanita Jepang, Sadako Yamamura yang merangkak keluar dari sumur diunggah ke facebook, ternyata mendapat respon yang sangat luar biasa. Lee Mei-ling memanfaatkan topik ini untuk menarik perhatian generasi muda dengan mengajak partisipan berdandan model hantu atau monster apa saja untuk turut meramaikan arak-arakan hantu mengitari jalan sekitar pabrik tembakau di Desa Beilinsan. Tentu bangunan itu juga didekorasi seperti rumah hantu. Ketika kegiatan ini diluncurkan langsung heboh, karena di malam minggu pertama Festival Bulan Hantu kecamatan Fenglin yang mungil hanya dalam waktu sekejap dipenuhi oleh ribuan “hantu-hantu” palsu. Rumah hantu-pun hingga pukul 12 tengah malam masih belum bisa istirahat, staf merasa kewalahan melayani “hantu-hantu” yang datang.

Karena kegiatan ini diselenggarakan pada bulan 7 penanggalan imlek tentu menurut tradisi ada pantangan yang musti dihindari. Lee Mei-ling bergerak kemana-mana mengingatkan kepada semua orang tua untuk tidur lebih awal pada hari tersebut. Selain itu satu hari sebelumnya, dilakukan doa ritual untuk roh-roh yang kelaparan agar menikmati sesajenan, juga tidak lupa berkoordinasi dengan beberapa kuil disekitar kegiatan untuk membagikan jimat keselamatan kepada para pengunjung.

Ia mengharapkan lambat laun mampu menarik perhatian generasi muda untuk datang, agar mereka memahami bahwa sebenarnya kecamatan Fenglin mempunyai asal mula bangunan pengolah tembakau terbanyak di seluruh Taiwan dan juga sejarahnya sebagai desa imigrasi. Semua ini diharapkan mampu menyatukan kehidupan mereka dengan Fenglin dan menjadi kenangan yang indah, karena dengan demikian aset warisan budaya baru dapat terus dipertahankan sampai ke masa yang akan datang.

Kecamatan Fenglin selalu konsisten dan fokus melangkah dengan perlahan. Untuk dapat memahami makna “lamban” yang sesungguhnya di kecamatan yang mungil ini, anda harus tinggal disana dan merasakan dengan seluruh indera yang anda miliki. Seperti yang dikatakan Chung Soon-lung, pergilah menumpuk batu-batu di pinggir sungai! Menumpuk batu memerlukan konsentrasi, pikiran yang tenang mengamati setiap biji batu, mencari titik keseimbangan, setelah semuanya lamban dan tenang maka anda baru bisa merasakan haikiat fokus setiap hal yang ada di kota lamban ini.

相關文章

近期文章

泰文 越南文

เที่ยวสบาย สบาย สไตล์เนิบช้า ที่ฟ่งหลิน เมืองฮัวเหลียน

บทความ‧เติ้งฮุ่ยฉุน รูปภาพ‧จวงคุนหรู คำแปล‧รุ่งรัตน์ แซ่หยาง

「慢城運動」注重的是一種生活態度,是對全球化的反動。不只是「慢」,慢城公約與指標中提到重視在地特色、友善環境、推行健康的飲食方式等,都是慢城運動的精髓。2014年,花蓮鳳林向國際慢城組織義大利奧維托總部提出申請,成為台灣第一個獲得慢城認證的城市。


ทุกเช้าหลังเสร็จจากงานถอนหญ้าในท้องนา คุณจงซุ่นหลง (鍾順龍) เจ้าของธุรกิจถั่วลิสงคั่วโบราณ “Goodeatss” หรือ 「美好花生」(อ่านว่า เหมยห่าวฮวาเซิง) จะเริ่มงานคั่วถั่วลิสงเป็นลำดับต่อไป จนตกบ่ายเขาจะหยิบเอากล้องถ่ายรูปเครื่องมือทำมาหากินคู่ใจในอดีต ออกไปเดินหาวิวสวย ๆ ถ่ายเก็บเอาไว้

คุณเฉินเกิ่งเยี่ยน (陳耿彥) เจ้าของเยี่ยนโถวเอ ออร์แกนิกฟาร์ม

(彥頭ㄟ有機農場) มักจะตื่นตอนตีห้ากว่าๆ และเริ่มทำงานในสวนทันทีจนถึงเก้าโมงเช้า จากนั้นจึงจะอาบน้ำ นอนพักสักงีบ ก่อนจะตื่นขึ้นมาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการทำเกษตรอินทรีย์ทางอินเตอร์เน็ต และจะเข้าสวนอีกครั้งช่วงบ่ายสองโมงบ่ายสามโมง หากเปรียบเทียบกับช่วงเวลาของการสอนหนังสือในมหาวิทยาลัยแล้ว คุณเฉินบอกว่าผมชอบวิถีชีวิตแบบนี้มากกว่า

บนถนนกวงฟู่ช่วงเวลาหกโมงเช้ากว่าๆจะมีอาแปะอาม่านั่งเรียงกันเป็นแถวยาวที่ด้านหน้าของแต่ละคนมีผักสดมัดเป็นกำๆวางอยู่ผักพวกนี้เป็นผักปลอดภัยนานาชนิดที่ปลูกกันเองและนำออกมาแบ่งปันให้กับทุกๆคนบรรดาอาแปะอาม่านั่งขายของไปคุยกับคนข้างๆไปบางครั้งก็เอาของที่ขายมาแลกเปลี่ยนกันเอาผักฮ่องเต้ของตัวเองแลกกับผักคะน้าของคนข้างๆสักกำสองกำขายผักหมดราวแปดโมงครึ่งก็เก็บของทำความสะอาดบริเวณรอบๆก่อนจะแวะซื้อเนื้อหมูสักชิ้นจากแผงใกล้ๆกลับบ้านเพื่อไปทำเป็นกับข้าว

และนี่ก็คือรูปแบบการดำเนินชีวิตในแต่ละวันของคนฟ่งหลิน ชีวิตประจำวันที่ไม่เหมือนกัน การทำงานที่แตกต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่คล้ายคลึงกัน นั่นก็คืออิสระทางใจ

สิ่งที่ “เมืองเนิบช้า” (Slow City) เน้นย้ำคือ เรื่องของทัศนคติในการใช้ชีวิตที่ปฏิเสธการวิ่งตามกระแสโลกาภิวัตน์ และไม่ได้บ่งบอกถึงความ “ช้า” เพียงอย่างเดียวเท่านั้น หนึ่งในบทบัญญัติและดัชนีวัดการใช้ชีวิตแบบแช่มช้าของสโลว์ซิตี้ ไม่ว่าจะเป็นการให้ความสำคัญกับเอกลักษณ์ของท้องถิ่น ความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม การรับประทานอาหารเพื่อสุขภาพ  พร้อมๆ ไปกับการสร้างจิตสำนึกของการใช้ชีวิตแบบสบายๆ ไม่เร่งรีบ ถือเป็นสาระสำคัญของการเคลื่อนไหวเพื่อเมืองที่เนิบช้าทั้งสิ้น

เดือนเมษายน พ.ศ.2557 อำเภอฟ่งหลิน เมืองฮัวเหลียน ได้ยื่นขอเข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิก

สโลว์ซิตี้ ต่อสำนักงานใหญ่ขององค์กร Cittaslow International ซึ่งอยู่ที่เมืองออร์วิเอโต (Orvieto) ของประเทศอิตาลี และเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนแนวหุบเขาฮัวเหลียน-ไถตงทางชายฝั่งตะวันออกของไต้หวันแห่งนี้ ก็ได้รับการรับรองให้เป็นสโลว์ซิตี้แห่งแรกของไต้หวันจาก Cittaslow International ในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน ความภาคภูมิใจที่ได้รับในครั้งนี้ ไม่ต้องผ่านการเสกสรรปั้นแต่งใดๆ มีเพียงแค่การใช้ชีวิตอย่างมีความสุข  ควบคู่ไปกับการนำเสนอให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของท้องถิ่น ซึ่งก็คือความเพียบพร้อมในทุกๆ ด้านที่คุณหลิวชิงซง (劉青松) นายกสมาคมประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ตำบลฟ่งหลิน ได้ให้นิยามไว้

พัฒนาสวนกระแส สไตล์แช่มช้า

คุณหลีเหม่ยหลิง (李美玲) เลขาธิการสมาคมพัฒนาชุมชนบ้านเป่ยหลินซานชุน กล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “เหตุการณ์ครั้งสำคัญที่เกิดขึ้นในฟ่งหลินก็คือ ความไม่ทันต่อยุคสมัย เนื่องจากก้าวไม่ทันต่อการพัฒนาเศรษฐกิจไต้หวันในยุค 1960-1970 ทำให้ฟ่งหลินได้รับโอกาสในการเดินบนเส้นทางที่แตกต่างออกไป ไม่เกิดความต้องการหรืออยากได้วัตถุใดๆ เช่น การสร้างโรงงาน การขยายถนน เป็นต้น แต่ต้องการรักษาคุณภาพชีวิตและการใช้ชีวิตที่ดีของเมืองนี้ไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับเรา

แม้จะผ่านไปกว่าสามสี่สิบปีแล้วก็ตาม สถานที่แห่งนี้ยังคงมีวิถีชีวิตเช่นที่เคยเป็นอยู่แบบเดิมๆ บ้านพักอาศัยอาจจะถูกปรับเปลี่ยนเป็นบ้านคอนกรีต แต่บรรดาคุณแม่บ้านทั้งหลายยังคงเคยชินกับการทำกิจกรรมต่างๆ ที่หน้าบ้านของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นการซักผ้า ผ่าฟืน ก่อไฟ และต้มน้ำ ครัวเรือนในชุมชนราว 2 ใน 3 ยังคงมีเตาถ่านขนาดใหญ่สำหรับทำกับข้าวอยู่ในบ้าน แม้จะไม่ได้ใช้ประกอบอาหารทุกวัน แต่เมื่อใดที่ถึงช่วงเทศกาลต่างๆ รวมถึงตรุษจีน จะมีการใช้เตาที่ว่าเพื่อทำขนมผักกาด หรือขนมก้วยอย่างแน่นอน แต่ละครอบครัวจะมีการนำพืชผักต่างๆ ตามแต่ละฤดูกาลมาตากไว้ที่หน้าบ้าน อาทิ หัวไชเท้า แตงกวา ถั่วลิสง ถั่วเหลือง และถั่วฝักยาว เป็นต้น แสดงให้เห็นถึงความเป็นจีนฮากกา

ประชากรในฟ่งหลินราวร้อยละ 60 เป็นชาวจีนฮากกา

อัตลักษณ์ของความเป็นฮากกา ทั้งวิถีชีวิตที่เรียบง่าย วิธีถนอมอาหารแบบต่าง ๆ ตลอดจนนิสัยที่ตระหนี่ สอดรับกับแนวคิดของความเป็นเมืองเนิบช้าอย่างกลมกลืน คุณหลิวชิงซงยกตัวอย่างว่า ถ้าคุณมาที่ฟ่งหลินและเห็นว่าชาวบ้านเอาถั่วลิสงมาตากไว้ที่หน้าบ้านแต่ไม่เยอะนัก ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้ปลูกเอง แต่เป็นถั่วที่เก็บได้จากท้องนาหลังจากที่ใช้เครื่องเก็บเกี่ยวถั่วแล้ว การแบ่งปันด้วยความยินดีจากเจ้าของบ้าน ขณะที่ชาวบ้านเองก็ไม่ใช้ทรัพยากรอย่างฟุ่มเฟือย แสดงให้เห็นถึงนิสัยประหยัดมัธยัสถ์และขยันขันแข็งที่มีมาแต่ดั้งเดิมของชาวฮากกาได้เป็นอย่างดี

พลังการมีส่วนร่วมจากชุมชน

ฟ่งหลิน ได้รับการยกย่องว่าเป็นบ้านเกิดของครูใหญ่ และที่นี่ยังเป็นแหล่งรวมวัฒนธรรมที่ดีที่สุดทางชายฝั่งตะวันออกของไต้หวัน หลายปีที่ผ่านมา ด้วยความพยายามของชุมชนท้องถิ่นและสมาคมต่างๆ  ได้ร่วมกันบ่มเพาะสภาพแวดล้อมของเมืองให้เหมาะสมกับวิถีชีวิตแบบเนิบช้าขึ้นมา กลุ่มคนเหล่านี้ยึดถือสุภาษิตของชาวฮากกาที่ว่า ทำไปเถอะ ขอแค่ให้ลงมือทำ ในการทำงาน และพวกเขาต่างก็ทุ่มเทให้กับงานอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ควบคู่กับการพัฒนา

ชุมชนในฟ่งหลินอย่างเต็มที่

หลังเกษียณอายุราชการ คุณหลิวชิงซงได้เข้าร่วมเป็นอาสาสมัครให้กับสมาคมประวัติศาสตร์ท้องถิ่นฟ่งหลิน และบ้านผ้ามัดย้อมสีธรรมชาติ เขายื่นเรื่องขอการสนับสนุนในโครงการพัฒนาแรงงานจากกระทรวงแรงงาน เพื่อส่งเสริมให้เกิดการจ้างงานในท้องถิ่นและยังวางแผนที่จะขยายไปสู่ธุรกิจเอสเอ็มอีในอนาคต

เขายังเปิดแฟนเพจ ประวัติศาสตร์ฟ่งหลิน ในเฟซบุ๊กอีกด้วย และเขียนแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ของฟ่งหลินอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด และจนถึงขณะนี้เขาได้เขียนบทความไปแล้วราวห้าหมื่นกว่าตัวอักษร  หากได้อ่านงานเขียนของเขาก็จะสัมผัสได้ถึงอารมณ์เร่าร้อนที่มีต่อฟ่งหลินของคุณลุงที่ชอบสวมหมวกลิ้นเป็ดและไว้เคราแพะท่านนี้

คุณหลีเหม่ยหลิงเดินทางมาเรียนหนังสือที่ฮัวเหลียน ก่อนจะแต่งงานและลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ในฐานะสะใภ้ของฟ่งหลิน เธอเป็นคนที่รักการทำงานด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะงานด้านอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม การดูแลผู้สูงอายุ ตลอดจนการรับอาสาอยู่เป็นเพื่อนวัยรุ่น เธอไม่เคยพลาดที่จะเข้าร่วมสักครั้ง เธอทุ่มเทให้กับสถานที่แห่งนี้ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา จนได้รับความไว้วางใจจากชุมชนเป็นอย่างดี เพราะแม้แต่กิจกรรมขบวนแห่ผีซึ่งจัดขึ้นในเดือนเจ็ด (เดือนเปิดประตูผี) ตามปฏิทินจีนที่เธอจัดขึ้น ก็ไม่มีเสียงคัดค้านจากคนเฒ่าคนแก่ในชุมชนแม้แต่นิดเดียว

คนในชุมชนท้องถิ่นฟ่งหลินที่มาทำงานร่วมกันมักจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่เสมอ สถานที่น่าสนใจหลายๆ แห่งที่ต้องไปเยี่ยมชมหากได้มาเยือนที่ฟ่งหลิน อาทิ พิพิธภัณฑ์จีนฮากกา หรือโรงงานสานฝันครูใหญ่ จะมีอาสาสมัครช่วยงานกว่าหนึ่งร้อยคน และในจำนวนนี้มีอยู่ไม่น้อยที่เป็นครูใหญ่ที่เกษียณอายุแล้ว และคุณเฉินเวยเฉิง (陳威誠) นายกสมาคมพัฒนาการท่องเที่ยวฟ่งหลินก็เป็นอาสาสมัครคนหนึ่งเช่นกัน

จางอวี้เพ่ย (張郁珮) สาวฟ่งหลิน ซึ่งเดินทางไปเข้าร่วมการประชุมประจำปีของ Cittaslow International ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในฐานะตัวแทนของฟ่งหลินเพื่อรับใบรับรอง

สโลว์ซิตี้ กล่าวว่า  “จุดที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด หลังจากที่ฟ่งหลินกลายเป็นเมืองเนิบช้า คือชาวบ้านมีจิตสำนึกมากขึ้น”

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทำให้การทำงานเพื่อส่งเสริมและผลักดันการบริหารจัดการท้องถิ่นอย่างยั่งยืนของคุณหลิวชิวซงและคุณหลีเหม่ยหลิงเป็นไปอย่างสะดวกและง่ายดายมากขึ้น ทุกคนเริ่มที่จะยอมรับรูปแบบของเศรษฐกิจที่ช้าลง ได้ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายไม่ฟุ้งเฟ้อแต่มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ทำให้ชุมชนเกิดความภาคภูมิใจในความเป็นท้องถิ่น ลูกหลานที่ออกจากบ้านไปเมื่อกลับมายังบ้านเกิดก็มีที่สำหรับให้พักพิง คุณหลีเหม่ย

หลิงกล่าวทิ้งท้ายว่า “การเปลี่ยนแปลงทัศนคติที่มีต่อเรื่องต่างๆ นับเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด ภายหลังจากสถานที่แห่งนี้ได้รับการรับรองให้เป็นสโลว์ซิตี้” 

ความสวยงามและความโศกเศร้าของฟ่งหลิน

คุณสวีหมิงถัง (徐明堂) เดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อมาดูแลพ่อแม่ และก่อตั้งฟาร์มเกษตรเหนี่ยวจวี (鳥居農場) ขึ้นที่ฟ่งหลิน เขาเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการหุบเขาดอกไม้ ที่เปรียบเปรยการฟื้นฟูผืนดินเข้ากับเหตุการณ์การปฏิวัติดอกมะลิ โครงการดังกล่าวเป็นการร่วมแรงร่วมใจของคนในชุมชน โดยครัวเรือนกว่า 100 ครัวเรือนจะช่วยกันสนับสนุนส่งเสริมเกษตรกร 1 คน ด้วยการทำเกษตรวิถีธรรมชาติและเป็นมิตรกับผืนดิน โดยทุกคนพร้อมใจที่จะแบกรับความเสี่ยงและแบ่งปันผลผลิตร่วมกัน

คุณสวีหมิงถังยังทุ่มเทให้กับการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการทำเกษตรที่เป็นมิตรอีกด้วย เขาใช้วิธีทางนิเวศวิศวกรรมในการปลูกทานตะวันเพื่อปรับปรุงดิน โดยหลังจากปล่อยให้ต้นทานตะวันดูดซับโลหะหนักที่ตกค้างอยู่ในดินแล้ว เขาจะจัดกิจกรรมเชิญชวนให้ทุกคนมาช่วยกันเก็บและถอนดอกไม้ในแปลง และอาศัยโอกาสนี้ในการบอกเล่าแนะนำถึงแนวคิดของการทำเกษตรที่เป็นมิตรให้กับทุกคน เมื่อถึงฤดูเกี่ยวข้าวจะมีการจัดกิจกรรมชวนน้องเกี่ยวข้าวเป็นประจำ เพื่อเปิดโอกาสให้เด็กในเมืองได้สัมผัสถึงความเหน็ดเหนื่อยและยากลำบากของชีวิตชาวนา     

คุณเซี่ยอี (謝壹) เกิดเมื่อพ.ศ.2525 อดีตเคยทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างในพื้นที่ทางฝั่งตะวันตกของเกาะไต้หวันให้กับบริษัท Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC) บริษัทผู้ผลิตเซมิคอนดักเตอร์รายใหญ่ของโลกสัญชาติไต้หวัน ด้วยพื้นฐานครอบครัวที่มีพ่อเป็นคนสู้งานหนัก ประกอบกับความไม่พอใจที่ถูกเอารัดเอาเปรียบจากพ่อค้าคนกลาง เขาจึงตัดสินใจกลับมาทำเกษตรที่บ้านเกิด เขาเปิดแฟนเพจชื่อว่า 「謝小小農」 (อ่านว่า เซี่ยเสียวเสี่ยวหนง) และเปิดให้บริการส่งสินค้าเกษตรจากฟาร์มตนเองโดยตรง พร้อมทั้งชักชวนเกษตรกรรายย่อยในละแวกใกล้เคียงให้มารวมตัวกันเพื่อให้มีชนิดสินค้าที่หลากหลายมากขึ้น  บนแนวคิดที่อยากจะเผยแพร่และแบ่งปันสิ่งดีๆ ให้กับทุกๆ คน

คุณพันจื้อหมิง (潘志明) ข้าราชการทหารเกษียณ เห็นว่าฟ่งหลินเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์มาก เขาและคุณสวี๋หย่าเซียง (徐雅香) ผู้เป็นภรรยาจึงตัดสินใจย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ฮัวเหลียนพร้อมกับเปิดกิจการโฮมสเตย์ คุณสวีหย่าเซียงเป็นคนฮากกา ชอบเก็บพืชผักสวนครัวที่ปลูกเองมาเป็นวัตถุดิบในการประกอบอาหารและทำเครื่องดื่ม เช่น น้ำกระเจี๊ยบโซดา หรือเต้าหู้ยี้ ซึ่งบางครั้งเธอจะใส่ใบสะระแหน่ ใบเลมอน เวอร์บีนา (Lemon Verbena) หรือใบหญ้าหวาน (Stevia)  ที่เด็ดมาลงในเครื่องดื่มเพื่อเพิ่มรสชาติด้วย  แท้ที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะสโลว์ฟู้ดหรือสโลว์ไลฟ์ ก็สื่อถึงชีวิตที่ได้ทำอะไรอย่างที่อยากทำนั่นเอง

คุณจงซุ่นหลง (鍾順龍) และคุณเหลียงอวี้หลุน (梁郁倫) สองสามีภรรยาเกิดความคิดที่อยากจะสืบทอดสูตรอาหารประจำตระกูล จึงเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเรียนรู้การทำถั่วลิสงคั่ว และก่อตั้งแบรนด์ “Goodeatss” หรือ 「美好花生」(อ่านว่า เหมยห่าวฮวาเซิง) ขึ้น

ในปีแรกที่ไต้หวันเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลก (WTO) รัฐบาลรณรงค์ให้เกษตรกรงดการเพาะปลูก ครอบครัวตระกูลจงซึ่งตกอยู่ในกลุ่มที่ได้รับผลกระทบเป็นกลุ่มแรกๆ จึงทำได้แค่เพียงใช้ช่วงเวลานั้นในการซ่อมอุปกรณ์เครื่องมือทางการเกษตร แม้ปัจจุบันพวกเขาได้ปรับเปลี่ยนบ้านพักอาศัยและเปิดเป็นร้านค้าในบริเวณเดียวกัน แต่ภาพของอุปกรณ์และเครื่องจักรกลทางการเกษตรที่ยังวางกองตั้งอยู่ที่หน้าประตู ทำให้ดูราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกหยุดเวลาเอาไว้ 

เมื่อก้าวเดินเข้าไปในร้าน “Goodeatss” เจ้าของร้านจะออกมาต้อนรับและเชื้อเชิญให้คุณร่วมนั่งล้อมเป็นวงรอบๆ โต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่ในร้าน พร้อมกับเสิร์ฟน้ำเต้าหู้ที่ทำขึ้นเอง เจ้าของร้านบริการอย่างไม่รีบร้อนและไม่เอาแต่จะขายสินค้า อีกทั้งยังชักชวนลูกค้าพูดคุยอย่างเป็นกันเอง    

ดร.เฉินเกิ่งเยี่ยน (陳耿彥) อาจารย์ทางคณิตศาสตร์ เกิดปีค.ศ.1987 ภายหลังจากที่แม่ของเขาป่วยและเสียชีวิตลง เขาจึงลาออกจากการสอนหนังสือในมหาวิทยาลัย และซื้อที่ดินที่ฟ่งหลินในเมืองฮัวเหลียนไว้ผืนหนึ่งเพื่อจะปลูกพืชผักเพื่อสุขภาพ เขาได้ยื่นขอรับรองเกษตรอินทรีย์เพื่อทำการเกษตรแบบอินทรีย์ด้วย ระหว่างการปรับพื้นที่เขาต้องเสียเวลานานกับการเก็บก้อนหิน จึงถูกคนที่เดินผ่านไปมาล้อเลียนว่าเป็น คนซื่อนั่งเก็บหิน   「阿呆,厭頭ㄟ」 (ภาษาไต้หวันอ่านว่า อาไต เยียนเถ่าเอ) ดังนั้น ชื่อฟาร์มของเขาจึงถูกตั้งขึ้นโดยใช้คำพ้องเสียงกับคำดังกล่าว และใช้ชื่อว่า เยี่ยนโถวเอ ออร์แก-

นิกฟาร์ม

คุณหวังอี้หมิง (王義明) และคุณโหยวซิ่วฉี (游秀琪) สองสามีภรรยาเจ้าของร้านอาหารซื่อไต้อู้หนง (四代務農) เบื่อหน่ายกับการขึ้นราคาค่าเช่าร้านในภาคเหนือของไต้หวันที่ไม่มีการควบคุม จึงพาครอบครัวย้ายกลับมาพักอาศัยในบ้านโบราณแบบซานเหอย่วนยังบ้านเกิดแห่งนี้ พวกเขาคิดค้นปรุงแต่งอาหารไร้เมนูขึ้น โดยใช้วัตถุดิบในท้องถิ่นผนวกเข้ากับฝีมือการทำอาหารที่พิถีพิถัน ข้าวคลุกน้ำมันหมูและไข่เจียวฟูสามสี จึงเป็นอาหารที่สะท้อนความเรียบง่ายของท้องถิ่นได้เป็นอย่างดี

ร้านไอศกรีมซานลี่ (三立冰淇淋) เปิดขายมานานไม่ต่ำกว่า 25 ปี เริ่มต้นจากแม่ของคุณพันเจินฟาง (潘珍芳) ที่มาเปิดร้านน้ำแข็งไสในฟ่งหลินเพราะเห็นว่าที่นี่มีน้ำคุณภาพดี ตัวคุณพันเจินฟางมีความคิดที่อยากจะให้ลูกได้ใช้ชีวิตและเติบโตในชนบทจึงย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดและสืบทอดกิจการของครอบครัว ส่วนคุณหลินกงหง (林功浤) สามีของเธอได้ย้ายกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่ฟ่งหลินได้ปีกว่าๆ แล้ว ภายหลังจากที่เขาเกษียณอายุงานจากบริษัททางการเงินแห่งหนึ่ง จากมุมมองของคนที่ย้ายเข้ามาอยู่ใหม่อย่างเขา เขามองว่าคนฟ่งหลินหลั่งไหลออกนอกพื้นที่จำนวนมาก เกิดการขาดแคลนแรงงานและประสบปัญหาขาดแคลนทรัพยากร จึงหวั่นเกรงว่าเมืองที่สวยงามแห่งนี้จะตกอยู่ในสภาพซบเซาเสื่อมโทรม

สร้างสรรค์ความทรงจำบนผืนดินด้วยธรรมชาติ

ยังจดจำความสนุกสนานและรสชาติของการเล่นดินเหนียวหรือแต่งตัวเป็นผีได้ไหม  ด้วยความตั้งใจที่อยากเห็นคนฟ่งหลินที่หลั่งไหลออกไปทำงานนอกพื้นที่กลับคืนถิ่น คณะทำงานของชาวบ้านในท้องถิ่นจึงคิดที่จะปลูกจิตสำนึกรักบ้านเกิดให้กับเยาวชน

กิจกรรมการแข่งกีฬาที่ใช้ชื่อว่า “ค้นพบเสน่ห์แห่งผืนนา” เปิดฉากขึ้นในช่วงต้นฤดูร้อน เกษตรกรท้องถิ่นให้ยืมนาข้าวที่มีน้ำขังอยู่ผืนหนึ่งเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดงาน มีการเอาแตงโมซึ่งเป็นผลผลิตของท้องถิ่นมาใช้แทนลูกรักบี้ในการแข่งขัน ลูกทีมของแต่ละฝ่ายยืนกองรวมกันเป็นกำแพงมนุษย์อยู่กลางท้องนา ขณะที่ลูกแตงโมสีเขียวถูกโยนส่งต่อไปเรื่อยๆ เมื่อรับลูกได้ลูกทีมก็จะทะยานพุ่งไปข้างหน้า แต่การวิ่งในนาข้าวไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ทันไรก็ทิ้งตัวลงไปนอนคว่ำ เปรอะเปื้อนโคลนไปทั้งตัว ส่วนการแข่งขันชักเย่อก็สนุกสนานไม่แพ้กัน ทั้งสองทีมจะต้องยืนอยู่ในโคลนเละๆ พร้อมกับออกแรงดึงเชือกสุดกำลังจนกว่าเสียงเป่านกหวีดจะดังขึ้น

การแข่งกีฬา “ค้นพบเสน่ห์แห่งผืนนา” จัดขึ้นเป็นครั้งที่สามแล้ว กิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมที่จัดกันขึ้นเอง ไม่มีหน่วยงานใดรับผิดชอบการจัดงาน และไม่เคยขอรับงบประมาณสนับสนุนการจัดงานจากภาครัฐ ไม่มีการโฆษณา มีเพียงการประชาสัมพันธ์การจัดงานผ่านทางอินเตอร์เน็ตเท่านั้น ซึ่งในปีนี้มีคนมาเข้าร่วมมากถึงหนึ่งพันคน

คุณหลีเหม่ยหลิงได้รับแรงบันดาลใจในการจัดกิจกรรมดังกล่าว จากคำพูดสั้นๆ ประโยคหนึ่งของคุณแม่ในชุมชนที่ว่า เด็กที่ได้อยู่กับดินและโคลนจะมีความผูกพันกับผืนดิน และเขาจะกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดในอนาคต การเปิดโอกาสให้เด็กได้ลงไปเล่นกับดินโคลน กลิ้งไปมาในนาข้าว แม้หน้าตาจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนก็ไม่เป็นไร เพราะหลังผ่านงานกีฬาครั้งนี้ไปแล้ว พวกเขาจะจดจำถึงความอบอุ่นของผืนดินแห่งนี้ไว้ และจะนึกถึงความทรงจำที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เจิดจ้าได้ พวกเขาจะเติบโตเป็นเมล็ดพันธุ์ที่มีสำนึกรักบ้านเกิดในภายภาคหน้าต่อไป

อีกหนึ่งกิจกรรมที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์และมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือ ขบวนแห่ผีร้อยตน หลงทางในบ้านผีสิง   ที่มีการจัดเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนเจ็ด (เดือนเปิดประตูผี) ตามปฏิทินจีน โดยหลังจากที่ได้มีการนำภาพของผู้ช่วยคนหนึ่งซึ่งแต่งตัวเป็นซาดาโกะ ผีผมยาวของญี่ปุ่น โผล่ขึ้นมาจากบ่อน้ำโพสลงในเฟซบุ๊กแล้ว ได้รับเสียงตอบรับมากมาย ทำให้คุณหลีเหม่ยหลิงเกิดความคิดขึ้นว่า น่าจะใช้ประเด็นดังกล่าวในการดึงดูดความสนใจจากกลุ่มวัยรุ่น เธอจึงเชิญชวนให้ผู้เข้าร่วมงานทุกคนแต่งตัวเป็นผีแบบต่างๆ และร่วมเดินขบวนแห่ผีไปตามท้องถนนของหมู่บ้านเป่ยหลินซานชุนด้วยกัน เธอได้แปลงโฉมอาคารของหอยาสูบให้เป็นบ้านผีสิงด้วย หลังการเปิดตัวกิจกรรมดังกล่าวได้สร้างความฮือฮาและเกิดเป็นกระแสขึ้น เมืองเล็กๆ อย่างฟ่งหลินสามารถดึงดูดให้คนแต่งตัวเป็นผีมาเข้าร่วมงานในค่ำคืนของสุดสัปดาห์แรกหลังเปิดประตูผีนับพันคน ขณะที่บ้านผีสิงถึงกับต้องเปิดให้บริการข้ามคืนกันเลยทีเดียว 

การจัดกิจกรรมใดๆ ในช่วงเทศกาลเดือนผี จะมีข้อห้ามบางอย่างที่ต้องปฏิบัติในช่วงเทศกาลนี้ คุณหลีเหม่ยหลิงเป็นผู้รับผิดชอบงานหลายๆ อย่าง และไม่ลืมที่จะเตือนให้คนเฒ่าคนแก่พักผ่อนแต่หัววัน หนึ่งวันก่อนการจัดงานจะมีการทำพิธีเซ่นไหว้ผีไม่มีญาติ เพื่อให้บรรดาผีที่หิวโหยได้อิ่มท้อง และยังร่วมกับวัดใกล้ๆ แจกฮู้หรือยันต์คุ้มครองด้วย

เธอหวังว่าจะสามารถดึงดูดเด็กและเยาวชนเข้ามาก่อน แล้วค่อยบอกเล่าความเป็นมาของหอยาสูบในฟ่งหลินที่มีอยู่หนาแน่นที่สุดในไต้หวัน รวมถึงประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านอพยพให้พวกเขาได้รับรู้ เพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงและมีความทรงจำที่ดีระหว่างท้องถิ่นกับชีวิตของพวกเขา ซึ่งอาจจะทำให้พวกเขามีความคิดที่จะปกป้องอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมเอาไว้ในภายภาคหน้า

ฟ่งหลินเลือกที่จะเดินไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังทุกย่างก้าวอย่างช้าๆ และไม่เร่งรีบ ดังนั้น หากต้องการสัมผัสถึงรสชาติของความเนิบช้าแล้วล่ะก็ คงต้องลองมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สักระยะ รับรู้เพิ่มประสบการณ์ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า เฉกเช่นเดียวกับคำพูดของคุณจงซุ่นหลงที่กล่าวว่า ให้ไปที่ริมแม่น้ำและลองนำก้อนหินมาเรียงซ้อนทับกันดู การเอาหินมาเรียงซ้อนกันจำเป็นต้องมีสมาธิ ต้องทำใจให้สงบแล้วพินิจพิจารณาก้อนหินแต่ละก้อนเพื่อค้นหาจุดสมดุลให้พบ เมื่อจังหวะชีวิตช้าลง ใจสงบลง ก็จะสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของนิยามความเป็นเมืองเนิบช้าที่มุ่งเน้นให้ทำทุกด้านอย่างดีที่สุดได้อย่างถ่องแท ้

 

Thị trấn Fenglin, Hualien Thưởng thức nhịp sống chậm rãi

Bài viết‧Deng Hui Chun Ảnh‧Zhuang Kun Ru Biên dịch‧Lệ Phương

「慢城運動」注重的是一種生活態度,是對全球化的反動。不只是「慢」,慢城公約與指標中提到重視在地特色、友善環境、推行健康的飲食方式等,都是慢城運動的精髓。2014年,花蓮鳳林向國際慢城組織義大利奧維托總部提出申請,成為台灣第一個獲得慢城認證的城市。


Chủ cửa hàng “Đậu phộng Mei-Hao” ông Zhong Shun-Long (Chung Thuận Long), sáng sớm đã ra đồng nhổ cỏ, sau đó về cửa hàng xào đậu phộng, buổi chiều, ông cầm công cụ làm ăn trước đó là chiếc máy ảnh, đi vòng vòng chụp ảnh.

Cheng Geng-Yan (Trần Cảnh Ngạn), chủ nhân của “Trang trại hữu cơ Ngạn khờ”, thức dậy vào lúc 5 giờ hơn, ông ra đồng làm việc cho đến 9 giờ, sau đó về nhà tắm rửa, nghỉ ngơi, lên mạng xem thông tin về canh tác hữu cơ, khoảng 2-3 giờ chiều ông lại ra đồng làm việc. So với những ngày đi dạy ở trường đại học, ông cho biết : “Tôi thích cuộc sống như thế này”.

Khoảng hơn 6 giờ sáng, các ông bà cụ ngồi bán rau trên đường Guang Fu (Quang Phục), trước mặt họ là các bó rau cải tự trồng, đảm bảo vệ sinh an toàn. Họ trò chuyện vui vẻ với láng giềng, nhiều khi họ cũng lấy cải thìa (cải chíp) của mình để đổi bó rau cải làn. Khoảng 8 giờ rưỡi, sau khi bán hết, họ dọn dẹp sạch sẽ môi trường , sau đó đến gian hàng bên cạnh mua miếng thịt đem về nhà.

Đây là một ngày sinh hoạt của người Fenglin, giờ giấc nghỉ ngơi khác nhau, công việc khác nhau, nhưng có cùng một điểm chung đó là sự tự do trong tâm hồn.

Điều mà “Phong trào thành phố chậm” chú trọng là thái độ đối với cuộc sống, là phong trào chống toàn cầu hóa. Không những “chậm”, mà sự chú trọng được đề cập trong chỉ tiêu và công ước thành phố chậm đối với đặc sắc địa phương, môi trường thân thiện, thực hiện chế độ ăn uống lành mạnh, ý thức tạo nên thành phố chậm, v.v..., đều là bản chất của phong trào thành phố chậm.

Tháng 4-2014, thị trấn Fenglin (Phượng Lâm), huyện Hualien (Hoa Liên), trình đơn lên cơ quan thành phố chậm quốc tế có trụ sở đặt tại Orvieto nước Ý, tháng 5-2014, thị trấn nhỏ nằm ở bờ biển phía đông Đài Loan này đã giành được sự chứng nhận của thành phố chậm quốc tế, trở thành thành phố chậm đầu tiên của Đài Loan. Giành được danh dự này, không cần phải cố ý, không cần phải tô điểm, chỉ cần sống tốt và làm nổi bật nét đặc sắc của địa phương là được rồi. Chủ tịch Hiệp hội công tác văn hóa và lịch sử thị trấn FengLin ông Liu Qing-Song (Lưu Thanh Tòng) cho biết, đây là “Thủy đáo cừ thành” (có nghĩa là khi thời cơ chín muồi thì mọi sự sẽ thành công).

Phát triển ngược, không theo kịp tốc độ phát triển kinh tế

Li Mei-Ling (Lý Mỹ Linh) , Trưởng Ban cán sự Hiệp hội phát triển khu phố Thôn 3, Bắc Lâm cười và nói : “Vì không theo kịp tốc độ phát triển kinh tế của Đài Loan trong thập niên 1960-1970, cho nên thị trấn Fenglin mới có cơ hội đi theo con đường khác. Không theo đuổi các điều kiện vật chất như xây dựng nhà máy, mở rộng đường, v.v..., mà là duy trì chất lượng và nhịp điệu cuộc sống của thị trấn Fenglin, cư dân địa phương cũng cảm thấy tự hào về điều này.

Trong 3-40 năm nay, Fenglin vẫn duy trì cuộc sống như ban đầu. Nhà ở có lẽ đã được xây lại thành nhà xi măng, nhưng nữ chủ nhân vẫn có thói quen giặt giũ, chẻ củi, nhóm lửa, đun nước ngay trước cửa nhà. Có 2/3 gia đình đều còn giữ lại bếp lò xây, tuy không hẳn ngày nào cũng sử dụng bếp lò, nhưng mỗi khi vào các ngày Lễ Tết, họ đều dùng đến bếp lò để làm bánh củ cải, bánh nếp hấp. Tùy theo mùa, nhà nào cũng phơi khô củ cải, bầu, đậu phộng, đậu nành hay đậu đũa trước cửa nhà, ngập tràn phong vị của người Khách Gia (người Hẹ).

Dân số người Khách Gia ở Fenglin chiếm khoảng 60% tổng dân số của thị trấn Fenglin, nếp sống thanh lịch, không tranh với đời, cách bảo quản thực phẩm và đức tính yêu quý đồ vật của người Khách Gia, đều phù hợp với đặc điểm của thành phố chậm. Liu Qing-Song nêu ví dụ, nếu bạn đến thị trấn Fenglin, nhìn thấy trước cửa nhà có phơi một ít đậu phộng, đa phần đều không phải là do chủ nhân của ngôi nhà này tự trồng lấy mà là sau khi người ta thu hoạch đậu phộng bằng máy, họ nhặt ở đồng ruộng đem về. Địa chủ ở đây vui vẻ chia sẻ, cư dân cũng không lãng phí tài nguyên, điều này có thể thấy được đức tính yêu quý đồ vật, cần cù tiết kiệm của người Khách Gia.

Sức mạnh tham gia phát triển
của cộng đồng địa phương

Thị trấn Fenglin có tên gọi rất đẹp, đó là “Quê hương của hiệu trưởng”, là một nơi tràn ngập không khí nhân văn. Trong nhiều năm nay, với sự nỗ lực của Hiệp hội và những người làm việc tại các khu phố ở thị trấn Fenglin, dần dần đã nuôi dưỡng được đặc tính của thành phố chậm. Nhóm người Khách Gia này luôn mang tinh thần tháo vát, giống như ngạn ngữ của Khách Gia “Cứ làm việc đi, đừng so đo tính toán”, họ luôn hết sức mình trong công việc phát triển khu phố và bảo tồn văn hóa lịch sử của thị trấn Fenglin.

Sau khi về hưu, Liu Qing-Song làm tình nguyện viên ở “Hiệp hội văn hóa và lịch sử thị trấn FengLin” và “Xưởng nhuộm khăn hoa”. Ông trình đơn lên Bộ lao động xin mở khóa đào tạo nghề ở xưởng nhuộm, cung cấp cơ hội việc làm tại đây, ông dự kiến sau này sẽ phát triển “Xưởng nhuộm khăn hoa” thành doanh nghiệp nhỏ.

Liu Qing-Song còn quản lý trang Fanpage “Văn hóa và lịch sử của thị trấn Fenglin”, ông viết rất nhiều về những câu chuyện của thị trấn Fenglin, hiện nay ông đã viết trên 50.000 chữ. Đọc những dòng chữ của ông, chúng ta có thể cảm nhận được tình cảm nồng nhiệt dành cho thị trấn Fenglin của người đàn ông để chòm râu dê và thường đội mũ lưỡi trai này

Li Mei-Ling làm dâu ở Fenglin, bà đi học ở Hualien, sau đó kết hôn và sinh con đẻ cái tại đây. Mei-Ling rất yêu thích công việc có liên quan đến văn hóa lịch sử địa phương, bà không bao giờ vắng mặt trong công tác bảo tồn di sản văn hóa, chăm sóc người cao tuổi và kề vai sát cánh với thanh thiếu niên, hơn 10 năm làm việc tại đây, bà đã xây dựng niềm tin, giành được sự tín nhiệm của cư dân khu phố đối với bà, cho nên khi bà tổ chức hoạt động diễu hành của hàng trăm ma quỷ trong tháng 7 âm lịch, đều không bị người cao tuổi phản đối.

Những người đang làm việc tại thị trấn Fenglin luôn hỗ trợ lẫn nhau. Bảo tàng văn hóa Khách Gia, Bảo tàng hiệu trưởng, đều là các điểm du lịch mà du khách nhất định phải tham quan khi đến thị trấn Fenglin, tại đây có gần 100 tình nguyện viên, trong đó có rất nhiều hiệu trưởng đã về hưu, chủ tịch Hiệp hội phát triển du lịch Fenglin ông Chen Wei-Cheng (Trần Uy Thành) cũng là tình nguyện viên luân phiên.

Chang Yu-Pei (Trương Úc Bội), người đại diện thị trấn Fenglin đi dự niên hội các thành phố chậm quốc tế ở Hà Lan để lãnh Giấy chứng nhận thành phố chậm quốc tế, cô cho biết : “Sau khi Fengling được chứng nhận thành phố chậm, điều thay đổi lớn nhất đó là ý thức của cư dân địa phương được nâng cao”.

Sự thay đổi này đã khiến cho những người đang làm việc ở các khu phố của thị trấn Fenglin như Liu Qing-Song, Li Mei-Ling, đẩy mạnh công tác phát triển bền vững ở địa phương một cách dễ dàng hơn. Mọi người đều bắt đầu chấp nhận hình thái “kinh tế chậm”, cuộc sống không giàu sang, nhưng vẫn đảm bảo chất lượng đời sống, có sự đồng cảm và niềm vinh dự đối với thị trấn Fenglin, những đứa con xa nhà khi trở về có thể an thân lập mệnh, có được cuộc sống yên ổn. “Sự thay đổi trong quan niệm giá trị là điều quý giá nhất sau khi được chứng nhận thành phố chậm”. Li Mei-Ling nói.

Vẻ đẹp và nỗi buồn của thị trấn Fenglin

Xu Ming-Tang (Từ Minh Đường) về quê để chăm sóc cha mẹ, ông đã thành lập trang trại Niao-Ju. Ông còn đẩy mạnh “Chương trình thung lũng hoa” trong “Cuộc cách mạng hoa nhài đất đai”, chương trình này là do 100 gia đình hỗ trợ 1 người nông dân, dùng phương pháp canh tác nông nghiệp tự nhiên, thân thiện với môi trường, cùng chia sẻ rủi ro, chia sẻ thành quả gặt hái.

Xu Ming-Tang còn hết sức mình để xúc tiến giáo dục trong xã hội nông nghiệp thân thiện. Dùng kỹ thuật sinh thái để cho hoa hướng dương khử xạ trong đất, sau khi hoa hương dương hấp thụ kim loại nặng còn đọng lại trong đất, ông tổ chức hoạt động mời mọi người đến bứt hoa, qua đó tuyên truyền khái niệm thân thiện với tài nguyên đất đai. Mỗi khi vào mùa thu hoạch lúa, ông đều tổ chức hoạt động trải nghiệm gặt lúa, để cho những đứa con của thành thị trải nghiệm sự vất vả trong công việc ruộng đồng.

Xie Yi (Tạ Nhất) sinh năm 1982, trước đó anh nhận thầu công trình của Công ty chế tạo chất bán dẫn Đài Loan TSMC ở miền tây Đài Loan, sau đó vì nhìn thấy sự vất vả cực nhọc của cha và bất mãn đối với sự bóc lột của nhà kinh doanh trung gian, cho nên đã quyết định trở về quê nhà, anh tự mình quản lý trang Fanpage “Nông dân nhỏ họ Tạ”, giao sản phẩm nông nghiệp của mình đến tận nhà khách hàng, anh cũng mời những người nông dân xuất sắc ở lân cận gởi bán hàng trên Fanpage của anh để sản phẩm được đa dạng hơn, mục đích là mong muốn chia sẻ sản phẩm tốt đến với người tiêu dùng.

Pan Zhi-Ming (Phan Chí Minh), một quân nhân giải ngũ, vì yêu thích cảnh đẹp non sông của thị trấn Fenglin, nên đã cùng với vợ là Xu Ya-Xiang (Từ Nhã Hương) là người Khách Gia, di cư đến Hualien và kinh doanh nhà trọ tại đây, bà sử dụng “cây nhà lá vườn”, chế biến nước uống hoa Lạc thần sủi bọt, ủ chao, hái lá bạc hà, cỏ roi ngựa chanh, lá cúc ngọt, bỏ vào trong nước uống để tăng thêm hương vị, ăn chậm, sống chậm là vậy đó, tùy ý làm những điều mình muốn.

Vì muốn lưu giữ hương vị truyền thống của gia đinh, cho nên hai vợ chồng Zhong Shun-Long (Chung Thuận Long) và Liang Yu-Lin (Lương Úc Luân) đã về quê học cách xào đậu phộng của mẹ, sáng lập thương hiệu “Đậu phộng Mei-hao”.

Năm Đài Loan gia nhập Tổ chức thương mại thế giới (WTO), chính phủ khích lệ ngưng canh tác, lúc ấy gia đình họ Zhong làm nghề sửa chữa máy móc nông nghiệp, cho nên việc làm ăn buôn bán cũng bị ảnh hưởng. Giờ đây, nhà ở trở thành cửa hàng, nhiều loại máy móc, dụng cụ nông nghiệp vẫn còn đặt trước cửa nhà, phảng phất thời gian như ngừng trôi.

Bước vào cửa hàng “Đậu phộng Mei-hao”, chủ tiệm sẽ mời quý vị ngồi ở chiếc bàn gỗ, rót một ly đậu nành tự làm, họ không vội nói về chuyện mua bán mà sẽ huyên thuyên với quý vị giống như bạn bè của nhau vậy.

Tiến sĩ toán học Chen Geng-Yan (Trần Cảnh Ngạn) sinh năm 1978, sau khi mẹ bị bệnh qua đời, ông không đi dạy đại học nữa, ông đến thị trấn Fenglin, Hualien, mua đất và trồng các loại thực phẩm lành mạnh, xin cấp chứng nhận hữu cơ, triển khai phương pháp canh tác hữu cơ để cải tạo đất, ông phải bỏ ra rất nhiều thời gian để nhặt đá, cho nên bị người ta cười là “thằng khờ”, cũng chính vì vậy, ông đặt tên cho khu vườn của mình là “Trang trại hữu cơ Ngạn khờ”

Wang Yi-Ming (Vương Nghĩa Minh) và You Xiu-Qui (Du Tú Kỳ) , hai vợ chồng chủ nhà hàng “Tứ Đại Vụ Nông”, vì không chịu nổi giá thuê mặt bằng ở Bắc bộ liên tục tăng cao, cho nên cả nhà cùng về quê và ở tại ngôi nhà chữ môn của mình, họ dùng nguyên vật liệu của địa phương, với bàn tay khéo léo chế biến những món ăn mang hương vị mộc mạc, bình dị của thôn quê như cơm trộn mỡ heo, trứng chiên ba màu.

Quán kem San-li (Tam Lập) ở thị trấn Fenglin đã có bề dày lịch sử 25 năm, hồi đó, vì chất lượng nước ở thị trấn Fenglin rất tốt, do đó mẹ của Pan Zhen-Fang (Phan Trân Phương) đến đó mở quán kem, Pan Zhen-Fang muốn con mình lớn lên ở nông thôn, nên đã về quê thừa kế gia nghiệp của mẹ. Chồng bà là Lin Gong-Hong (Lâm Tử Công), làm ngành tài chính, hơn 1 năm trước, ông về hưu và đến thị trấn Fenglin đoàn tụ với gia đình. Với gốc độ của người mới nhập cư, ông nói lên hoàn cảnh khó khăn của thị trấn Fenglin mà ông đã nhìn thấy, đó là dân số giảm dần, thiếu hụt lực lượng lao động và thiếu hụt tài nguyên. Ông cảm thấy lo lắng khi nhìn thấy thị trấn xinh đẹp này đang ngày một lụi tàn.

Tạo nên kỷ niệm với mảnh đất mình ở

Các bạn còn nhớ cảm giác khi chơi bùn, giả làm ma quỷ không? Để cho những đứa con của thị trấn Fenglin chịu về quê làm việc, những người lao động địa phương này đã bắt đầu áp dụng biện pháp giữ chân con em ngay từ giai đoạn vị thành niên.

Đại hội thể dục thể thao “Tìm thấy ruộng đồng” được khai mạc vào đầu hè. Các nông dân địa phương đã cho mượn một mảnh đồng ruộng để làm địa điểm tổ chức Đại hội thể dục thể thao. Dùng dưa hấu do nông dân trồng dưa cung cấp làm thành quả bóng bầu dục, trong mảnh ruộng bì bõm nước, cả đồng đội xếp chồng lên nhau tạo thành bức tường, trái dưa hấu màu xanh lục được tung lên, đội bạn lùi về phía sau rồi tiến về phía trước, trong ruộng nước rất khó chạy cho nên rất dễ bị té, bùn bắn tung tóe đầy người, hoặc khi chơi kéo co, chân đạp trên bùn lầy, dùng hết sức mình kéo dây thừng cho đến khi tiếng còi vang lên.

Đại hội thể dục thể thao “Tìm thấy ruộng đồng” đã được tổ chức 3 năm liền, hoạt động này không có đơn vị tổ chức, không xin cơ quan nhà nước hỗ trợ kinh phí và cũng không tuyên truyền, chỉ công bố thông tin trên mạng Internet, vậy mà năm nay số người tham gia có gần 1000 người.

Sở dĩ Li Mei-Ling tổ chức hoạt động này là do một câu nói của bà mẹ cư trú tại đây : “Nếu trẻ con đặt chân trên mảnh đất bùn lầy thì sẽ có tình cảm đối với mảnh đất của mình, sau này nó sẽ trở về quê nhà”. Thả con cái vào ruộng đồng lăn qua lăn lại, mặt dính đầy bùn cũng không sao,sau khi tham gia Đại hội thể dục thể thao này, chúng sẽ không quên được nhiệt độ của đất, chúng sẽ nhớ về những kỷ niệm tươi đẹp trong những ngày nắng bỏng, và sau này chúng sẽ trở về quê nhà bởi có được những ký ức như vậy.

Một hoạt động khác cũng rất đặc biệt, đó là “Hàng trăm loài quỷ diễu hành về đêm”. Sau khi tấm ảnh người trợ lý hóa trang thành ma nữ Sadako, từ dưới giếng cổ ở thôn Lin Tien (Lâm Điền) chui lên, được up lên Facebook, đã nhận được rất nhiều phản hồi, điều này đã gây cảm hứng cho Li Mei-Ling, bà nghĩ, có thể dùng nghị đề này để thu hút sự chú ý của thanh thiếu niên, do vậy bà đã mời những người tham gia hoạt động hóa trang thành những con ma và quái vật, đi diễu hành trên đường phố Yan Lou ở Thôn 3, Bắc Lâm, và trang trí các ngôi nhà Yan Lou thành ngôi nhà ma. Hoạt động này đã giành được sự hưởng ứng nhiệt liệt, đêm cuối tuần đầu tiên của tháng cô hồn, tại thị trấn Fenglin nhỏ bé này đã thu hút hơn 1000 người tham gia, họ hóa trang thành ma quỷ, các căn nhà ma buôn bán đến 12 giờ đêm vẫn còn đông khách.

Hoạt động được tổ chức trong tháng 7 âm lịch, không tránh khỏi phải có những điều cấm kỵ, Li Mei-Ling phải chăm lo mọi việc, bà nhắc nhở người cao tuổi hôm ấy phải nghỉ sớm, trước 1 ngày diễn ra hoạt động phải tổ chức lễ cúng phổ độ, để cho ma đói được ăn no, và còn hợp tác với các ngôi chùa ở lân cận, phát bùa bình an.

Bà hy vọng từ từ thu hút giới trẻ đến Fenglin, giới thiệu cho họ biết về nguồn gốc của kiến trúc tòa nhà Yan Lou có mật độ cao nhất trên toàn Đài Loan và lịch sử của làng di dân, để tạo ra mối liên kết giữa cuộc sống với ký ức của họ tại địa phương này, như vậy sau này họ mới có ý muốn bảo vệ tài sản văn hóa địa phương.

Fenglin lúc nào cũng kiên quyết dùng tốc độ và nhịp bước chậm rãi để tiến về phía trước. Phải dừng lại, dùng 5 giác quan cảm nhận nhịp sống chậm rãi mới có thể hiểu được cuộc sống chậm của thị trấn nhỏ bé này. Như ông Zhong Shun-Long đã nói, “Hãy ra bờ suối xếp đá”. Xếp đá cần phải tập trung, phải để cho tâm trí trầm tĩnh để quan sát từng mỗi hòn đá, tìm ra điểm cân bằng, sống chậm, tâm hồn lắng xuống là có thể cảm nhận được bản chất của mọi thứ trong thành phố chậm.

X 使用【台灣光華雜誌】APP!
更快速更方便!